บทที่ 1270 ยอมรับการลงโทษ

ตอนนี้นางฟ้าไป๋ฮวาโกรธมาก

ในฐานะเจ้าวังของวังร้อยดอกไม้ เธอโดนมนุษย์ดูถูกเป็นครั้งแรก

แต่สิ่งที่ทำให้เธอโกรธที่สุดไม่ใช่สิ่งนั้น แต่เป็นความจริงที่ว่า เยี่ยชิวปกป้องไป๋ปิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังขู่ให้เธอขอโทษไป๋ปิง

ทำไมเธอต้องขอโทษด้วย?

“ฉันจะไม่ขอโทษเลย หากคุณมีความสามารถ ก็ฆ่าฉันได้เลย”

นางฟ้าไป๋ฮวาพูดทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ไม่ค่อยร้องไห้ ในทางตรงกันข้าม เธอกลับดูเข้มแข็งมากต่อหน้าคนอื่น

แต่เมื่อลองคิดดูแล้ว เธอเป็นเจ้าวังของวังร้อยดอกไม้ และยังอยู่ในอันดับที่หกในรายการนางฟ้าสวยอีกด้วย ทว่าตอนนี้ วังร้อยดอกไม้ถูกทำลาย อาจารย์ของเธอถูกสังหาร เธอหนีไปยังโลกมนุษย์ และตอนนี้เธอถูกผู้คนในโลกมนุษย์สาปแช่ง ยิ่งเธอคิดถึงมันมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเช่นกันที่นางฟ้าไป๋ฮวาร้องไห้ และรู้สึกปวดหัวโดยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

ไม่เพียงเท่านั้น ไป๋ปิงยังยุยงสิ่งต่างๆ อีกด้วย

“เยี่ยชิว ในเมื่อเธอไม่ขอโทษ งั้นคุณก็ฆ่าเธอซะ” ไป๋ปิงกล่าว

เยี่ยชิวพูดด้วยใบหน้าขมขื่น “พี่ปิง โปรดอย่าสร้างปัญหาเลย...…”

“คุณหมายความว่ายังไงที่สร้างปัญหา คุณใจร้ายเพราะเห็นเธอร้องไห้หรือเปล่า คุณรักฉันจริงๆ หรือไม่ ถ้ารักก็ฆ่าเธอซะ”

คำพูดของไป๋ปิงพูดด้วยความโกรธ แต่ในใจของเธอ เธอไม่ต้องการให้เยี่ยชิวทำร้ายนางฟ้าไป๋ฮวาจริงๆ เธอแค่อยากเห็นทัศนคติของเยี่ยชิว

ฉินหว่านเข้ามาแทรกแซงอย่างรวดเร็วและพยายามทำให้ทุกอย่างคลี่คลาย โดยพูดกับไป๋ปิงและนางฟ้าไป๋ฮวาว่า “นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด อย่าโกรธเลย นั่งลงและดื่มชาสักแก้วกันเถอะ โอเคไหม?”

ไม่มีใครพูดอะไร

ฉินหว่านพูดต่อ “หรือ...…”

“พี่หว่าน อย่าไปพยายามชักชวนเธอเลย ถ้าวันนี้เธอไม่ขอโทษฉัน ฉันจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไป” ไป๋ปิงกล่าว

ในขณะนี้ นางฟ้าไป๋ฮวาเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิว แล้วพูดว่า “คุณต้องการให้ฉันขอโทษเธอ ฉันยอมรับ แต่เงื่อนไขคือเธอต้องขอโทษฉันก่อน”

เยี่ยชิวรู้ว่านางฟ้าไป๋ฮวาได้ยอมให้แล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดทันทีว่า “พี่ปิง คุณขอโทษนางฟ้าไป๋ฮวาก่อน เพราะคุณเป็นคนที่ดูถูกเธอก่อน”

“ถ้าเธอไม่พยายามล่อลวงคนของฉัน ฉันจะดูถูกเธอหรือเปล่า?” ไป๋ปิงหันหัว “ฉันจะไม่ขอโทษเธอก่อน ไม่มีทาง!”

เยี่ยชิวกล่าวต่อ “พี่ปิง เพียงแค่ขอโทษนางฟ้าไป๋ฮวา ฉันขอร้องคุณ”

“คุณกำลังขอร้องให้ฉันขอโทษเธอใช่ไหม เยี่ยชิว คุณเอาแต่บอกว่ารักฉัน นี่คือวิธีแสดงความรักของคุณเหรอ?” ไป๋ปิงกล่าวว่า “ฉันจะไม่ขอโทษ เว้นแต่คุณจะฆ่าฉัน”

ให้ตายเถอะ ผู้หญิงขี้อิจฉาคนนี้ มักจะค่อนข้างมีเหตุผล ทำไมวันนี้เธอถึงไม่มีเหตุผลขนาดนี้?

“พี่ปิง หยุดทำตัวไร้เหตุผลได้แล้ว ขอโทษนางฟ้าไป๋ฮวาโดยเร็ว” เยี่ยชิวกล่าว

ไป๋ปิงเลิกคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไงที่ไร้เหตุผล? เยี่ยชิว คุณควรอธิบายตัวเองให้ชัดเจนกว่านี้”

เยี่ยชิวก็โกรธเล็กน้อยเช่นกัน “พี่ปิง ขอโทษด้วย!”

ไป๋ปิงพูดอย่างโกรธๆ “ถ้าเธอไม่ขอโทษฉันก่อน ฉันก็จะไม่ขอโทษ”

“คุณไม่ฟังฉันเลยเหรอ? ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาสอนบทเรียนให้คุณแล้ว” หลังจากพูดอย่างนั้น เยี่ยชิวก็อุ้มไป๋ปิงขึ้นมาที่เอว

“คุณกำลังทำอะไร วางฉันลง!” ไป๋ปิงพยายามดิ้นรน

โดยไม่สนใจการประท้วงของเธอ เยี่ยชิวจึงอุ้มไป๋ปิงไปที่ห้องพักผ่อน

มีห้องพักผ่อนภายในห้องทำงานของฉินหว่าน เมื่อฉินหว่านเหนื่อยจากการทำงาน เธอจะพักที่นั่นสักพัก

“ปัง!”

ประตูห้องพักผ่อนปิดลง

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ และเห็นโซฟา ห้องน้ำ และเตียงด้านใน……

เยี่ยชิวโยนไป๋ปิงลงบนเตียง

“คุณกำลังทำอะไร?” ไป๋ปิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“พี่ปิง คุณไม่ฟังฉันด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่าฉันต้องสอนบทเรียนให้คุณ” เยี่ยชิวกล่าวและกดลงบนเธอ