ตอนที่ 1316
บทที่ 1318 แก้แค้น
October 21, 2026
“ลูกชิ้นน้อย?”
นางฟ้าไป๋ฮวาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรู้ตัว เธอกำหมัดไว้แน่นและสบถว่า “ไอ้สารเลว!”
“เจ้าวัง คุณชายเยี่ยไม่ใช่ไอ้สารเลว” ลู่หลัวกล่าว “เมื่อคุณหมดสติ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายเยี่ย ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร”
นางฟ้าไป๋ฮวาจ้องมองลู่หลัวอย่างเย็นชาและพูดว่า “คุณอยู่ข้างฉันหรืออยู่ข้างเขา? ทำไมคุณถึงพูดแทนเขา?”
ลู่หลัวก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ปกติแล้วฉันอยู่ข้างเจ้าวัง แต่จริงๆ แล้วเป็นคุณชายเยี่ยที่ช่วยให้คุณหายจากอาการบาดเจ็บ”
นางฟ้าไป๋ฮวายิ่งโกรธมากขึ้น “แล้วเขาสมควรถอดเสื้อผ้าของฉันไหม?”
ลู่หลัวรีบอธิบาย “เจ้าวัง คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณชายเยี่ยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าของคุณออก ฉันเป็นคนถอดมันเอง”
“คุณถอดเหรอ?” นางฟ้าไป๋ฮวาตกตะลึง
“ใช่” ลู่หลัวพยักหน้าและกล่าวว่า “คุณชายเยี่ยจำเป็นต้องฝังเข็มให้คุณ ดังนั้นฉันจึงช่วยคุณถอดเสื้อผ้า”
“อย่างไรก็ตาม ฉันทำผิดพลาดเล็กน้อยในขณะที่ช่วยคุณเปลื้องผ้า”
“ฉันถอดเสื้อผ้าของคุณ……หมดเลย”
อะไรนะ?
ในที่สุดนางฟ้าไป๋ฮวาก็เข้าใจว่า ทำไมเยี่ยชิวจึงเรียกเธอว่า ลูกชิ้นน้อย เห็นได้ชัดว่า เขาเห็นทุกสิ่งในขณะที่เธอหมดสติ
“ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าเขา”
นางฟ้าไป๋ฮวาโกรธมากและกำลังจะรีบออกไปฆ่าเยี่ยชิว แต่ลู่หลัวจับเธอไว้อย่างมั่นคง
“เจ้าวัง อย่านะ!”
“มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณชายเยี่ยคงไม่ได้เห็น……”
“นอกจากนี้ เขายังรักษาอาการบาดเจ็บของคุณให้หาย และเขาก็เป็นคนดีจริงๆ”
“อีกอย่าง เราในช่วงเวลานี้ กินและอยู่กับเขา เขาใจดีกับเราอย่างยิ่ง”
นางฟ้าไป๋ฮวาพูดด้วยความโกรธว่า “ฉันต้องลงโทษเขาอย่างรุนแรง”
“เจ้าวัง ฟังคำแนะนำของฉัน อย่ารุกรานคุณชายเยี่ย นี่ไม่ใช่โลกแห่งการฝึกเซียน และการฝึกฝนของคุณถดถอยลง คุณไม่คู่ควรกับคุณชายเยี่ย”
“ยิ่งกว่านั้น พี่หลินและพี่หว่านอยู่ข้างนอก คุณจะอธิบายอย่างไรถ้าคุณรีบออกไป พวกเขาจะคิดอย่างไร?”
“เจ้าวัง คุณไม่สามารถกระทำการโดยหุนหันพลันแล่นได้ ไม่ควรสร้างปัญหา เรายังต้องกลับไปสู่โลกฝึกเซียนเพื่อล้างแค้นให้กับสหายที่เสียชีวิตของเรา”
เมื่อได้ยินคำว่าแก้แค้น นางฟ้าไป๋ฮวาก็สงบลงทันที
ใช่ ฉันไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ตอนนี้ ฉันต้องมีชีวิตอยู่ กลับไปตามหาคนร้าย เพื่อล้างแค้นให้กับอาจารย์และสหายที่เสียชีวิตของฉัน
นางฟ้าไป๋ฮวาคิดและนั่งลง เธอคิดว่าจะถูกเยี่ยชิวเปิดโปงและไม่สามารถตอบโต้เยี่ยชิวได้ เธอก็รู้สึกเสียใจ มีน้ำตาไหลออกมาและพึมพำว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน”
“ถ้าไม่ปกป้องฉัน อาจารย์และสหายของฉันก็คงไม่ตายอย่างอนาถขนาดนี้”
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากหนีไปยังโลกมนุษย์แล้ว ฉันจะถูกไอ้สารเลวดูถูก ฉัน...…ฮือฮือฮือ……”
ลู่หลัวรีบปลอบโยน “เจ้าวัง คุณโปรดอย่าร้องไห้ ฉันเชื่อว่าคุณชายเยี่ยไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณอับอาย เขาทำงานอย่างหนักเพื่อรักษาคุณ แต่คุณตบเขา ซึ่งทำให้เขาโกรธ”
“เราอยู่กับคุณชายเยี่ยมาระยะหนึ่งแล้ว คุณควรรู้ว่าเขาเป็นคนดี”
“และตอนที่เขารักษาคุณเมื่อกี้ เขาอนุญาตให้ฉันอยู่ด้วยเพื่อป้องกันความเข้าใจผิด”
“นอกจากนี้ ฉันสังเกตเห็นการจ้องมองที่ชัดเจนของเขาในขณะที่รักษาคุณ ซึ่งบ่งบอกว่าเจตนาของเขานั้นบริสุทธิ์”
ฮึ่ม แม้ฉันจะไม่ได้ใส่อะไร ก็ไม่มีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์เลยเหรอ? เป็นเพราะเสน่ห์ของฉันไม่แข็งแกร่งพอ?
นางฟ้าไป๋ฮวาโกรธอีกครั้ง จากนั้นเธอก็เปลี่ยนสายตาไปที่ลู่หลัว
ลู่หลัวรู้สึกไม่สบายใจภายใต้การจ้องมอง และถามว่า “เจ้าวัง คุณ……”
“คุณชอบเยี่ยชิวหรือเปล่า?” นางฟ้าไป๋ฮวาถาม
“เจ้าวัง ฉันไม่ได้ชอบ” ลู่หลัวรีบปฏิเสธ
“คุณกำลังพูดสิ่งหนึ่ง แต่รู้สึกอีกอย่าง!” นางฟ้าไป๋ฮวากล่าว “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ การจ้องมองของคุณที่มีต่อเขา สายตามันผิดปกติ”
“เจ้าวัง ฉัน…...”
“เอาล่ะ ฉันแค่อยากจะเตือนคุณว่า ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนในวังร้อยดอกไม้ จนกว่าเราจะล้างแค้นศัตรูของเราได้ เราก็ไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกโรแมนติกมารบกวนเราได้ เข้าใจไหม?”
ลู่หลัวพยักหน้าอย่างหนัก “ฉันเข้าใจ”
“เข้าใจก็ดี” นางฟ้าไป๋ฮวากัดฟันแล้วพูดว่า “วันหนึ่ง เมื่อการฝึกฝนของฉันฟื้นคืนชีพ ฉันจะทุบไอ้สารเลวนั่นอย่างแน่นอน”