บทที่ 1366 บนภูเขา

“หู่จื่อ คุณเป็นยังไงบ้าง” เยี่ยชิวถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันสบายดี” หู่จื่อเช็ดเลือดจากมุมปากแล้วพูดว่า “อาจารย์ ศิษย์ของฉันไร้ความสามารถและไม่สามารถก้าวขึ้นบันไดได้”

ไม่น่าเชื่อว่าปรมาจารย์ที่อยู่จุดสูงสุดของราชาจะปีนบันไดไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ดูเหมือนว่าบันไดสีทองนี้จะแปลกจริงๆ!"

ฉงเหม่ยขมวดคิ้ว

ตอนแรกเขาคิดว่าเยี่ยชิวทำอะไรบางอย่างอย่างลับๆ แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าเขาคิดผิด

แม้ว่าเยี่ยชิวต้องการได้เส้นเลือดของมังกรเขาก็จะไม่สะดุดพวกมันอย่างลับๆ ท้ายที่สุด เขายังคงเชื่อในตัวละครของเยี่ยชิว

ตอนนี้หู่จือได้รับบาดเจ็บ ฉางเหม่ยมั่นใจว่ามีบางอย่างผิดปกติกับบันไดสีทองที่อยู่ตรงหน้าเขา

ในขณะนี้เยี่ยชิวหันกลับมาและกลับมา

“ไอเด็กน้อยคุณกำลังทำอะไรอยู่” ฉางเหม่ยถาม

"ฉันจะลองอีกครั้ง" หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็เดินไปอีกสิบก้าว แต่ก็ยังไม่พบอันตรายใดๆ

“ทำไมฉันถึงไม่อยู่ในสถานะของคุณล่ะ”

เยี่ยชิวเหลือบมองทุกคนแล้วพูดอย่างครุ่นคิด "เป็นเพราะฉันหล่อหรือเปล่า"

บ๊ะ ไร้ยางอาย!

ฉางเหม่ยสาปแช่งในใจอย่างเงียบ ๆ

นางฟ้าไป๋ฮวาก็กลอกตาของเธอเช่นกัน

เยี่ยชิวจึงพูด "ตาเฒ่า ฉงซู คุณจะลองอีกครั้งไหม?"

“ได้เลย" หลังจากที่ฉงซูพูดเช่นนั้น เขาก็หยิบดาบไม้ยาวหนึ่งนิ้วสามเล่มออกมาจากแขนเสื้อของเขา

เขาสร้างผนึกด้วยมือของเขาต่อหน้าเขา และในทันใดนั้น ดาบเล็ก ๆ สามเล่มก็บินขึ้นไปบนหัวของเขา ปล่อยคมกริบที่ไม่มีใครเทียบได้ทั้งสามออกมา ล้มลงเพื่อปกป้องร่างกายของฉงซู

หลังจากนั้นทันที ฉงซูก็ก้าวขึ้นบันไดไป

"บูม!"

ทันทีที่ฝ่าเท้าตกลง ลูกบอลแสงสีทองก็โผล่ออกมา และฉงซูก็บินออกไปราวกับถูกฟ้าผ่า

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคราวนี้พลังแข็งแกร่งกว่าเดิมนับไม่ถ้วน

“มา ครั้งนี้ข้าจะลองดู”

ฉางเหม่ยหยิบยันต์ออกมา ท่องคาถาในปากของเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงบดขยี้ยันต์นั้น

ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างก็ปรากฏขึ้นราวกับฝาครอบแก้ว ปกป้องร่างกายของฉางเหม่ย

"บูม!"

ฉางเหม่ยก้าวลง มีแสงสีทองโผล่ออกมาจากฝ่าเท้าของเขา และวินาทีต่อมา ร่างของเขาก็บินออกไป

อะไรกัน!

ใบหน้าของฉางเหม่ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังที่ทำให้เขากระเด็นออกไปนั้นเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ในที่เกิดเหตุ มีเพียงลู่หลัวและเซียวจ้านเท่านั้นที่ยังไม่ได้ลอง

“คุณสองคนลองดูไหม?” เยี่ยชิวกล่าว

ลู่หลัวและเซียวจ้านพยายามครั้งหนึ่ง แต่สถานการณ์เหมือนกับฉางเหม่ยและคนอื่น ๆ พวกเขาก็ถูกกระแทกออกไปเช่นกัน

“ดูเหมือนว่าบรรไดมมังกร ถูกกำหนดให้เป็นเยี่ยชิวเท่านั้น ไม่ใช่สำหรับเรา” ฉงซูถอนหายใจ

ฉางเหม่ยพูดอย่างเร่งรีบ "ไอเด็กน้อย พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนที่ดีกัน ฉันไม่สนใจ คุณต้องช่วยเราขึ้นไปบนภูเขา"

เยี่ยชิวพูดว่า "ฉันอยากช่วยคุณ แต่ฉันไม่รู้จะช่วยยังไง..."

“คุณไม่มีหม้อเฉียนคุนหรือ?” ฉางเหม่ยกล่าว “หม้อเฉียนคุนเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ มันสามารถปราบปรามได้แม้กระทั่งพลังการแปลงร่างของพระเจ้า และมันจะปกป้องเราอย่างแน่นอนเมื่อเราขึ้นไปบนภูเขา”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของคนอื่นก็สว่างขึ้น

"เอาล่ะ" เยี่ยชิวใช้หม้อฉียนคุนทั้งสี่โดยตรงโดยไม่ลังเลใจ

“เรามายืนเป็นแถวแล้วขึ้นไปบนภูเขาด้วยกันทีหลัง” เยี่ยชิวกล่าว

คนอื่นๆ อย่างรวดเร็วยืนอยู่ข้างๆเยี่ยชิวเป็นเส้นตรง

“อาจารย์ ผมไม่ขึ้นไปแล้ว” หู่จื่อขี่หลังสิงโตไฟแต่ไม่ผ่านมา

“คุณไม่ต้องการเส้นเลือดมังกรเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

หู่จื่อกล่าว "ฉันไม่สนใจเส้นเลือดมังกร"

"งี่เง่าน่า~" ฉาวเหม่ยบ่นด้วยเสียงต่ำ

เยี่ยชิวจ้องมองไปที่ฉางเหม่ยแล้วพูดกับหู่จื่อ "เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการขึ้นไป แค่อยู่ที่นี่และรอพวกเรา"

“อืม” หู่จื่อพยักหน้าเล็กน้อย

เยี่ยชิวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว และเมื่อถึงเวลา เขาจะคว้าเส้นเลือดมังกรเพิ่มเติมและมอบให้หู่จื่อ

อย่างที่ทุกคนรู้ เหตุผลที่หู่จื่อไม่ติดตามพวกเขาก็คือเขาไม่สนใจเส้นเลือดมังกร และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือเขากลัว