บทที่1365 การเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง

ทันใดนั้นแสงสีทองเจิดจ้าก็ปรากฏขึ้นบนยอดเขาหิมะ จากนั้นแสงสีทองนี้ก็แผ่ขยายจากยอดเขาไปยังตีนภูเขาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จนกระทั่งตอนนี้ทุกคนก็มองเห็นมันได้ชัดเจน

ปรากฎว่าแสงสีทองนี้กลายเป็นบันไดที่ทำจากทองคำทอดยาวจากยอดเขาไปจนถึงตีนเขาราวกับดาบยักษ์สีทอง

ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

"เดิน!"

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วมาถึงตีนเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ และยืนอยู่หน้าบันไดสีทอง

บันไดทองคำแต่ละขั้นมีความยาวประมาณ 3 เมตร กว้าง 3 ฟุต งดงามมากราวกับถนนสู่สวรรค์เพื่อเป็นอมตะ

“หลีกทางให้ฉันดูหน่อย”

ฉางเหม่ยก้าวไปข้างหน้า มองบันไดอย่างระมัดระวัง แล้วล้มลงกับพื้นทันที

การเคลื่อนไหวของเขาทำให้ทุกคนสับสน

“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ เจ้าเลว” ฉงซูถาม

“ชู่ว อย่าพูดเลย” ฉางเหม่ยพูดแล้วเหยียบลงบนบันไดทองคำ

บูม — —

ทุกคนตกตะลึง

“ให้ตายเถอะ มันเป็นทองคำบริสุทธิ์”

ฉางเหม่ยอุทานด้วยความตกใจ "ใครในโลกนี้ใช้ทองคำมากมายขนาดนี้มาปูบันได ช่างเป็นร่องลึกอะไรเช่นนี้!"

“ฉันทำได้แล้ว ฉันทำได้แล้ว...”

“ไอ้สารเลว ถ้าเราร่วมมือกันเพื่อให้ได้บันไดทองคำนี้กลับมา เราจะขายได้ในราคาหลายพันล้านเป็นอย่างน้อย!”

ทุกคนพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่ออาจารย์ฉางเหม่ยดวงตาของเขาจ้องมองไปที่บันไดสีทอง เขามองดูพวกเขาอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "พวกคุณรออยู่ที่นี่ในขณะที่ฉันจะไปสำรวจเส้นทาง"

หลังจากพูดอย่างนั้น เยี่ยชิวก็ก้าวขึ้นบันไดไป

เขาระมัดระวังมากและไม่รีบเร่งที่จะก้าวที่สองแต่กลับยืนอยู่บนก้าวแรกสักพักและเห็นว่าไม่มีอันตรายใด ๆ ก่อนที่จะก้าวที่สอง

เยี่ยชิวอยู่บนขั้นตอนที่สองอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีอันตรายใด ๆ

จากนั้นให้เคลื่อนไหวต่อไป

ขั้นที่สาม ขั้นที่สี่ ขั้นที่ห้า

ขั้นตอนที่หก...

ในไม่ช้าเยี่ยชิวก็ยืนอยู่บนขั้นที่สิบ แต่ยังไม่ตกอยู่ในอันตราย

“เตรียมตัวปีนภูเขาด้วย ระวังตัวด้วย” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็เดินต่อไป

ฉางเหม่ยแทบจะรอไม่ไหวเป็นเวลานาน หลังจากได้ยินคำพูดของเยี่ยชิวเขาก็เป็นคนแรกที่ก้าวขึ้นบันได

โดยไม่คาดคิดทันทีที่เขายืนอยู่บนขั้นบันไดลูกบอลแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขา ทันใดนั้น ฉางเหม่นกระเด็นออกไปราวกับถูกฟ้าผ่า

ปัง

ตกลงไปหนึ่งร้อยเมตร

นางฟ้าไป๋ฮวาและฉงซูกำลังเตรียมที่จะเดินตามเขาขึ้นไปตามขั้นบันได แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้และรีบล่าถอย

หลังจากที่เยี่ยชิวสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว เขาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วและถามว่า "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉางเหม่ยกระเด็นออกไปล่ะ?"

นางฟ้าไป๋ฮวากล่าว "ฉันเพิ่งเห็นลูกบอลแสงสีทองปรากฏขึ้นบนขั้นบันได จากนั้นฉางเหม่ยก็กระเด็นออกไป"

เอิ่ม?

ดวงตาของเยี่ยชิวจ้องมองไปที่ขั้นบันไดด้วยสีหน้างุนงง

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ตกอยู่ในอันตราย แต่ฉางเหม่ยกระเด็นออกไป?

“ผู้อาวุโสฉงซู คุณลองดูไหม?” เยี่ยชิวกล่าว

ฉงซูสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นค่อย ๆ เหยียดเท้าขวาออกอย่างระมัดระวังแล้วก้าวขึ้นไปบนบันไดทองคำ

ไม่มีอันตรายเกิดขึ้น

ฉงซูมีความสุขมากและคิดกับตัวเองว่าสุนัขตัวนี้ต้องไม่เข้ากับบันไดทองคำอย่างแน่นอน

จากนั้นฉงซูก็ยกเท้าซ้ายขึ้นแล้วก้าวขึ้นบันได

โดยไม่คาดคิด ทันทีที่ฝ่าเท้าซ้ายของเขาปักแน่น ลูกบอลแสงสีทองก็โผล่ออกมาจากใต้เท้าของเขา ทันใดนั้นฉงซูก็กระเด็นออกไปและล้มลงข้างๆ ฉางเหม่ย

ความสับสนในดวงตาของเยี่ยชิวยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

"ให้ฉันลองหน่อยสิ" นางฟ้าไป๋ฮวาอาสาและก้าวขึ้นบันได