บทที่ 142 ผู้หญิงที่ทำให้ผู้ชายอายุสั้นลง

เยี่ยชิวตกใจ เกือบทำโทรศัพท์ตก

นี่มันร้องเพลงที่ไหน มันคือการยั่วยวนชัดๆ!

"พี่หลิน หยุดร้องได้แล้ว ผมปาร์ตี้กับเพื่อนอยู่ข้างนอกนะ" เยี่ยชิวพูดอย่างรีบร้อน

"แล้วเมื่อกี้ฉันร้องเพลงได้เพราะไหม?" หลินจิงจื้อถามอ่อนช้อย

"เพราะมาก"

เยี่ยชิวพูดเป็นนัยว่า ไม่ใช่แค่เพราะอย่างเดียวนะ ฟังจนแข็งทื่อเลย

"งั้นนายมาหาฉันที่บ้านตอนกลางคืน ฉันร้องเพลงให้นายฟังดีไหม?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เยี่ยชิวก็รู้ว่าเธออยากทําอะไร ตอบตกลงด้วยความยินดี พูดเบาๆว่า "โอเค เดี๋ยวตอนกลางคืนผมไปหาคุณ"

"รักนะ จุ๊บๆ" หลินจิงจื้อจึงวางสาย

เยี่ยชิวจึงพูดกับเฉินเฉียงว่า "พี่ เราไปกันเถอะ"

เฉินเฉียงพยักหน้า

"พวกนายจะไปไหน ไปด้วยได้ไหม?" จู่ๆฉินเกอถามขึ้น

เยี่ยชิวประหลาดใจเล็กน้อย

เขาพบว่า สายตาที่ฉินเกอมองเฉินเฉียงมันแปลกๆ ยิ้มแล้วพูดทันทีว่า "พวกเราไปกินข้าว ถ้าดาวประจำห้องไม่รังเกียจละก็ ไปด้วยกันไหม?"

"โอเค!"

ฉินเกอตอบโดยไม่ลังเล

ในเวลานี้ หลี่หยางเดินมาตรงหน้าเยี่ยชิว และขอโทษว่า "เยี่ยชิว ฉันขอโทษ ทั้งหมดเป็นเพราะจางลี่ลี่ ไม่งั้นฉันก็จะไม่ทํากับนายแบบนั้นหรอก"

"หัวหน้าห้อง เรื่องในอดีตปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ ไปก่อนนะ!" เยี่ยชิวพูดจบ ก็พาเฉินเฉียงและฉินเกอออกจากห้องไป

พอเขาจากไป ในห้องก็เริ่มคึกคักขึ้น

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆนะ นี่เพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน เยี่ยชิวก็โรจน์รุ่งพุ่งแรงแล้ว"

"ไม่เพียงแต่รู้จักคนใหญ่คนโตอย่างผู้อำนวยการหลี่และรองนายกเทศมนตรีหวง แม้แต่คนอย่างคุณชายเฝิงบอกจะเหยียบก็เหยียบเลย"

"เยี่ยชิวในตอนนี้ ไม่ใช่เยี่ยชิวในสมัยเรียนอีกแล้ว ต่อไปถ้าเจอเขา ทุกคนก็เกรงใจกันหน่อยเถอะ"

"ถ้ารู้ว่าเขาจะกลายเป็นคนมีความสามารถขนาดนี้ เมื่อก่อนไม่ว่ายังไงก็ควรชนแก้วกับเขาสักหน่อย"

"ความผิดพวกเราเองที่มีตาแต่หามีแววไม่ แถมยังคิดว่าเยี่ยชิวเป็นเด็กที่ยากจนคนนั้นด้วย"

"ที่จริงก็ไม่โทษพวกเราหรอก ถ้าจะโทษก็ต้องโทษจางลี่ลี่ เธอหน้าไม่อายจริงๆ เพื่อเข้าหาเฝิงโย่วหลิง ถึงขั้นต้องเลิกกับหัวหน้าห้องเลย ไร้ยางอายอย่างยิ่ง"

"ฉันมีเพื่อนอย่างเธอได้ไง น่าอายจริงๆ"

"หัวหน้าห้อง ผมแนะนําให้ถีบจางลี่ออกจากกลุ่มห้องไปตอนนี้เลย"

"อย่าลืมดึงเยี่ยชิวเข้ามากลุ่มห้องด้วย"

"..."

หลี่หยางรู้สึกผิดหวังมาก

ตัวเอกของคืนนี้ควรจะเป็นเขา แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะถูกเยี่ยชิวแย่งซีน

แต่สิ่งที่ทําให้เขาไม่คาดคิดมากที่สุดคือ จางลี่ลี่จะเลิกกับเขาต่อหน้าต่อตาคนอื่นแบบนี้ ช่างน่าอับอายจริงๆ

พอสงบสติอารมณ์ หลี่หยางก็เอ่ยปากว่า "เพื่อนๆ คืนนี้ฉันขอโทษจริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ให้ทุกคนดูเรื่องตลกเลย"

"แต่ไม่ว่ายังไง เราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันเสมอ มิตรภาพของเราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

"นี่ก็ดึกแล้ว ทุกคนกลับบ้านกันเถอะ วันหลังเราค่อยหาโอกาสเจอกันอีก"

"ไปก่อนนะเพื่อนๆ!"

"ลาก่อนหัวหน้าห้อง"

หลี่หยางตรงไปที่แคชเชียร์ พูดว่า "ห้อง8208 เช็คบิลครับ"

"คุณครับ ห้อง8208 จ่ายตังค์แล้ว" แคชเชียร์ยิ้มตอบ

"จ่ายไปแล้วเหรอ?" หลี่หยางชะงัก และถามว่า "ใครเป็นคนจ่าย?"

"พี่ผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง"

"เขาชื่ออะไร? ช่วยตรวจสอบให้หน่อย" หลี่หยางกล่าว