บทที่ 143 ปรมาจารย์แพทย์แผนจีน

การออกกำลังกายสำหรับผู้ชายแบ่งเป็นสองประเภทเท่านั้น ได้แก่ บนเตียงและนอกเตียง

นี่คือสิ่งที่นักปราชญ์กล่าวเอาไว้

หลังจากออกกำลังกายมาทั้งคืน เยี่ยชิวตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า

เก้าโมงเช้า

รองนายกเทศมนตรีหวง มารับเยี่ยชิวด้วยตนเอง

รถได้ขับเข้าไปในเมืองเกือบสี่สิบนาที ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

“เสี่ยวเยี่ย เรามาถึงแล้ว”

รองนายกเทศมนตรีหวงกล่าว

เยี่ยชิวพยักหน้า ผลักประตูเปิดออกแล้วลงจากรถ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือสิงโตหินที่สูงพอๆ กับคนที่ยืนวางอยู่ทั้งสองข้างของประตู พวกมันสง่างามมาก

“สมกับเป็นตระกูลที่ร่ำรวย”

เยี่ยชิวถอนหายใจ จากนั้นเห็นแผ่นโลหะทองสัมฤทธิ์แขวนอยู่เหนือประตูคฤหาสน์ โดยมีคำจารึกไว้สองคำ: หวังฝู่!

ที่ด้านซ้ายและด้านขวาของประตู มีแผ่นไม้แนวตั้งสองแผ่นพร้อมสลักกลอนไว้

คู่แรกคือ: ภูเขาทอง ภูเขาเงิน ภูเขาที่เชื่อมกับภูเขา ภูเขาทุกลูกล้วนหนัก

บรรทัดที่สองคือ: โกดังใหญ่ โกดังเล็ก โกดังกับโกดัง โกดังทั้งหมดต่างก็เต็ม

ความหมายนั้นเรียบง่าย และใครก็ตามที่อ่านก็สามารถเข้าใจได้ทันที

นอกจากนี้ ตระกูลหวังยังเป็นตระกูลที่ทำธุรกิจ ดังนั้นกลอนคู่นี้ จึงสอดคล้องกับประเพณีของครอบครัวพวกเขา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดึงดูดเยี่ยชิวมากที่สุดคือคำพูดในกลอนสั้นนี้

มังกรและนกฟีนิกซ์เต้นรำพร้อมกันราวกับเมฆและน้ำที่ไหลทำให้เกิดความงามที่น่าพึงพอใจ

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมีขอบระหว่างบรรทัด

แน่นอนว่าคนที่ไม่รู้จักการประดิษฐ์อักษรก็จะไม่มองไม่ออกถึงสิ่งนี้

รองนายกเทศมนตรีหวง เห็นเยี่ยชิวจ้องมองกลอนสั้นนี้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ทำไม เสี่ยวเยี่ย คุณสนใจกลอนสั้นนี้เหรอ?"

เยี่ยชิวส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันสนใจคนที่เขียนกลอนสั้นนี้มากกว่า"

“โอ้?” รองนายกเทศมนตรีหวง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“รองนายกเทศมนตรีหวง คุณคิดอย่างไรกับข้อความนี้” เยี่ยชิวถาม

รองนายกเทศมนตรีหวงก็มีความเชี่ยวชาญด้านการประดิษฐ์อักษร เขาจ้องดูกลอนนี้อย่างระมัดระวังอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า: "ทั้งทรงพลังและประณีตงดงาม มันเป็นผลงานชิ้นเอกที่หายาก!"

“แล้วคุณคิดว่าคนที่เขียนกลอนสั้นนี้จะอายุเท่าไหร่?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

“อย่างน้อยสักหกสิบหรือเจ็ดสิบปีน่าจะได้!”

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า: "หากการตัดสินของฉันถูกต้อง ผู้เขียนกลอนนี้น่าจะอายุยังน้อยมาก ไม่น่าเกินสามสิบปีด้วยซ้ำ"

อะไรนะ!

รองนายกเทศมนตรีหวงไม่เชื่อเล็กน้อย และกล่าวว่า: "เท่าที่ฉันรู้ แม้แต่ช่างประดิษฐ์อักษรที่มีชื่อเสียงที่สุดในปัจจุบัน อายุสามสิบก็ไม่สามารถเขียนอักษรวิจิตรที่ดีเช่นนี้ได้"

“คนที่เขียนกลอนนี้คงเป็นอัจฉริยะ จะพูดอีกอย่างก็คือ ระดับการประดิษฐ์ตัวอักษรของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก”

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ ก็มีเสียงมาจากประตู

“อะไรทำให้คุณคิดว่าคนที่เขียนกลอนสั้นนี้อายุยังน้อยมาก”

หลังจากสิ้นคำพูด ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมาจากบ้านหวัง

เขายังเด็กมาก แก่กว่าเยี่ยชิวเพียงสองหรือสามปีเท่านั้น เขาสวมเสื้อทรงตรง แว่นตาขอบลึก เสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวสีขาว ดูแล้วเชยมาก

เยี่ยชิวยังสังเกตอีกว่า แม้ว่าอากาศจะร้อนจัด แต่ชายหนุ่มก็ยังติดกระดุมเสื้อครบทุกเม็ด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนพิถีพิถัน

“สวัสดีครับ รองนายกเทศมนตรีหวง!”

ชายหนุ่มกล่าวสวัสดีรองนายกเทศมนตรีหวง จากนั้นมองไปที่เยี่ยชิว และพูดอย่างจริงจัง: "ทำไมคุณถึงคิดว่าคนที่เขียนกลอนนี้ยังเด็กมาก คุณอ้างอิงจากอะไร"

เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม: "เพราะฉันสามารถเห็นความคมกริบในกลอนคู่นี้ ซึ่งมีศักยภาพพอที่จะกวาดล้างกองทัพนับพัน นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้สูงวัยจะเขียนออกมาได้อย่างแน่นอน"

“แค่นั้น?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แค่นั้น” เยี่ยชิวมองดูชายหนุ่มแล้วยิ้ม: “คุณเขียนกลอนสั้นนี้ที่ประตูใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็ตกใจ

เขารู้ได้อย่างไรว่ากลอนคู่นี้เขียนโดยฉันเอง?

ยกเว้นสมาชิกในครอบครัว ไม่มีบุคคลภายนอกรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบ เขาถามเยี่ยชิวอย่างใจเย็น: "ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันเขียนกลอนนี้เอง"