ตอนที่ 1424
บทที่ 1426 อัจฉริยะเจียงอี้หยาง
October 21, 2026
“เกิดอะไรขึ้น?”
อมตะชางเหม่ยสะดุ้งและรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียท้องฟ้าไร้เมฆที่ไม่มีอะไรผิดปกติ
เยี่ยชิวยังมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความสงสัย
“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนั้นตอนนี้ เข้าเมืองกันเถอะ!” นางฟ้าไป๋ฮวากล่าว
เยี่ยชิวพยักหน้าและนำกลุ่มไปที่ประตูเมือง
ขณะนี้ แสงยามเช้าสาดส่องไปทั่วเมือง ทำให้เมืองกลายเป็นสีทอง
เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าถนนกว้าง มีหอคอยสูงตระหง่าน และถนนก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คน เจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองเล็กๆ ที่พวกเขาเคยพักเมื่อคืนนี้มาก
ดูเหมือนว่าขนาดของเมืองหมิงเย่ว์จะคล้ายคลึงกับเมืองระดับสี่หรือห้าในโลกมนุษย์
นางฟ้าไป๋ฮวาสอบถามเกี่ยวกับตำแหน่งของเทเลพอร์ตจากผู้คนที่สัญจรไปมา นำเยี่ยชิวและคนอื่นๆ ตรงไปยังเทเลพอร์ต
ระหว่างทาง
เยี่ยชิวสังเกตผู้ฝึกฝนในฝูงชนอย่างต่อเนื่อง เขาสังเกตเห็นว่าคนธรรมดาที่ไม่มีการฝึกฝนนั้นหายาก คนส่วนใหญ่อยู่ที่ขั้นพื้นฐานและขั้นเคารพ
บางครั้งพวกเขาจะพบกับผู้เชี่ยวชาญของขั้นราชา
สำหรับสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าผู้เชี่ยวชาญของขั้นราชา เขายังไม่พบ
หลังจากเดินได้สักพัก
พระราชวังขนาดมหึมาปรากฏต่อหน้าพวกเขา สง่างามและยิ่งใหญ่
เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและเห็นแผ่นโลหะทองสัมฤทธิ์อยู่เหนือประตูหลักของพระราชวัง โดยมีตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวสลักอยู่บนนั้น
จวนเจ้าเมือง!
เยี่ยชิวยังสังเกตเห็นว่า มีการวางพรมแดงยาวหลายร้อยเมตรที่ทางเข้าจวนเจ้าเมือง โดยมีโคมไฟสีแดงแขวนอยู่และของประดับตกแต่งทุกที่ ทำให้เกิดบรรยากาศรื่นเริง
ผู้ที่เดินผ่านไปมาที่เห็นฉากนี้ต่างจ้องมองด้วยความชื่นชมและตกตะลึง และบางครั้งก็พึมพำกับตัวเอง
“พี่ชาย!”
เยี่ยชิวหยุดชายหนุ่มคนหนึ่ง โค้งคำนับแล้วถามว่า “ของถามหน่อยพี่ชาย มีงานที่จวนเจ้าเมืองหรือไม่"
“คุณไม่รู้เหรอ?” ชายหนุ่มมองไปที่เยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “ฉันเพิ่งมาถึงเมืองหมิงเย่ว์ ฉันก็เลยอยากรู้”
“โอ้ คุณมาจากนอกเมือง ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณไม่รู้เรื่องนี้” ชายหนุ่มอธิบายว่า “ลูกชายของเจ้าเมืองกำลังจะกลับมา”
เยี่ยชิวเริ่มสับสนมากขึ้น “ลูกชายของเจ้าเมืองกลับมา เป็นการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้เหรอ? มันดูเหมือนเป็นงานแต่งงานสำหรับฉันมากกว่า?”
ชายหนุ่มกล่าวว่า “คุณไม่รู้ ลูกชายของเจ้าเมืองได้รับความชื่นชมจากผู้อาวุโสจากสำนักหยินหยาง และถูกรับเข้ามาเป็นศิษย์หลัก”
เยี่ยชิวถามเพิ่มเติมว่า “ลูกชายของเจ้าเมืองคนนี้ต้องมีความสามารถมากใช่ไหม?”
“แน่นอนสิ ชายหนุ่มลดเสียงลงและพูดว่า “เจ้าเมืองแต่เดิมแต่งงานกับภรรยาหกคนและมีลูกสิบแปดคน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เด็กทั้งสิบแปดคนก็เสียชีวิตในวัยเด็ก หลังจากนั้นเจ้าเมืองก็ไม่มีลูกอีก”
“จนกระทั่งเจ้าเมืองอายุสองร้อยสี่สิบเจ็ดปี เขาแต่งงานกับภรรยาคนที่เจ็ดของเขา หนึ่งปีต่อมา ภรรยาคนนี้ให้กำเนิดลูกชายของเจ้าเมือง ชื่อเจียงอี้หยาง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อมตะชางเหม่ยก็สาปแช่งภายใน โดยคิดว่าการแต่งงานเมื่ออายุมากกว่าสองร้อยปีนั้นไร้ยางอายยิ่งกว่าเขาเสียอีก
ชายหนุ่มกล่าวต่อว่า “เจียงอี้หยางเป็นอัจฉริยะ มีความสดใสอย่างไม่น่าเชื่อมาตั้งแต่เด็ก เขาสามารถพูดได้เมื่ออายุหกเดือน และแต่งบทกวีได้เมื่ออายุสามขวบ”
น่าทึ่งเหรอ?
อมตะชางเหม่ยคิดกับตัวเอง จำได้ว่าเขายังคงเล่นโคลนในผ้าอ้อมตั้งแต่อายุสามขวบ
ชายหนุ่มกล่าวว่า “ผู้ครองเมืองมีลูกชายเพียงคนเดียวนี้ และด้วยความฉลาดของเจียงอี้หยาง เขาได้รับการสอนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียง อาบน้ำด้วยยาจิตวิญญาณทุกวัน เมื่ออายุได้แปดขวบ เจียงอี้หยางก็ประสบความสำเร็จในขั้นรากฐาน ทำให้เกิดความรู้สึกฮือฮาในเมือง”
“เมื่ออายุสิบขวบ เจียงอี้หยางเข้าสู่ขั้นเคารพ”
“เมื่อเขาอายุสิบสี่ เจียงอี้หยางบุกทะลวงเข้าสู่ขั้นราชา และเจ้าเมืองใช้ความสัมพันธ์ของเขาเพื่อส่งเจียงอี้หยางไปยังสำนักหยินหยาง ซึ่งเขากลายเป็นศิษย์สายใน”