บทที่ 1427 วังร้อยดอกไม้

เมื่อได้ยินนางฟ้าไป๋ฮวาบอกว่าเธอสามารถช่วยเขาได้ เยี่ยชิว ก็สงสัยและถามว่า “คุณมีวิธีอะไร?”

นางฟ้าไป๋ฮวาตอบว่า “ก่อนที่อาจารย์ของฉันจะเสียชีวิต เขาได้สร้างห้องสมบัติในวังร้อยดอกไม้ ซึ่งมีสิ่งของบางอย่างที่จะช่วยให้คุณทะลวงผ่านขั้นแกนทองได้ อย่างไรก็ตาม คือ……”

“มันคืออะไร?” เยี่ยชิวถาม

นางฟ้าไป๋ฮวากล่าวว่า “ในวันที่วังร้อยดอกไม้ถูกโจมตี อาจารย์และสหายได้เสียสละตนเองเพื่อปกป้องฉัน และยอมให้ฉันหลบหนี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็หนีไป และไม่เคยกลับไปยังวังร้อยดอกไม้ แม้ว่าห้องสมบัติจะถูกซ่อนไว้อย่างดี แต่ฉันไม่รู้ว่าสิ่งของข้างในยังอยู่ที่นั่นหรือไม่”

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เยี่ยชิวก็ถามว่า “ใช้เวลาเดินทางจากเมืองหมิงเย่ว์ไปยังวังร้อยดอกไม้นานแค่ไหน?”

ลู่หลัวตอบว่า “ถ้าเราใช้เทเลพอร์ต เราจะไปถึงที่นั่นได้ในตอนเย็น”

“ถ้าอย่างนั้นเราไปที่วังร้อยดอกไม้กันก่อน” เยี่ยชิวกล่าว “เรายังมีเวลาอีกสามวัน ดังนั้นยังมีเวลาสำหรับทุกสิ่ง”

เยี่ยชิวไม่ได้ฝืน เขาไม่เพียงต้องการฆ่าเจียงอี้หยางในที่สาธารณะ แต่ยังต้องการหลบหนีอย่างปลอดภัยอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องหาวิธีที่เชื่อถือได้

ตราบใดที่เขาสามารถก้าวไปสู่โลกฝึกเซียน ควบคู่ไปกับแส้เทพในมือของเขา เขาจะไม่กลัวแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังของขั้นต้งเทียน

ดังนั้นความก้าวหน้าในการฝึกฝนจึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด

“ในกรณีนี้ เราไปที่วังร้อยดอกไม้ก่อน” อมตะชางเหม่ยกล่าว

ทันใดนั้น ทุกคนก็ใช้เทเลพอร์ตเพื่อออกจากเมืองหมิงเย่ว์

พวกเขาเปลี่ยนเทเลพอร์ตสามครั้งระหว่างทาง และในที่สุดก็มาถึงวังร้อยดอกไม้ในตอนเย็น

เป็นหุบเขาที่เต็มไปด้วยเสียงนกและกลิ่นหอมของดอกไม้

สภาพแวดล้อมสวยงามราวกับสวรรค์บนดิน

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยติดตามนางฟ้าไป๋ฮวาและลู่หลัว เดินผ่านหุบเขาเป็นระยะทางหลายไมล์ เบื้องหน้าพวกเขา ทะเลดอกไม้อันกว้างใหญ่ปรากฏขึ้น

ดอกไม้ก็มีชีวิตชีวา

มีสีสันน่าดู

ใจกลางทะเลดอกไม้มีศาลาอันสง่างาม แต่น่าเสียดายที่ศาลาเหล่านี้ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง

ในหมู่พวกเขา เหนือหอคอยเจ็ดชั้น แขวนแผ่นไม้ที่จารึกไว้ด้วยตัวอักษรสามตัว “วังร้อยดอกไม้”

เห็นได้ชัดว่านี่คือที่ตั้งของวังร้อยดอกไม้

นางฟ้าไป๋ฮวาหยุดตามทาง เงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวที่อยู่เหนือห้องใต้หลังคา รู้สึกซาบซึ้งและโศกเศร้า ใบหน้าที่สวยงามของเธอขุ่นมัวด้วยความโศกเศร้า

แม้แต่ลู่หลัวก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาอย่างเงียบๆ

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยยืนเคียงข้างกัน ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นสักครู่

นางฟ้าไป๋ฮวาระงับอารมณ์เศร้าของเธอและพูดว่า “ไปกันเถอะ!”

เธอเป็นผู้นำ โดยนำเยี่ยชิวและคนอื่นๆ บนเส้นทางหินผ่านทะเลดอกไม้ และมาถึงหน้าห้องใต้หลังคา

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ และเห็นร่องรอยการต่อสู้รอบห้องใต้หลังคา เช่นเดียวกับคราบเลือดบนขั้นบันได แม้ว่าเลือดจะแห้งเหือดไปตามกาลเวลาก็ตาม

“ลู่หลัว ไปดูว่า...…ร่างของอาจารย์และสหายของเรา..….อยู่ข้างในหรือเปล่า?” นางฟ้าไป๋ฮวาพูดอย่างสั่นเทา

“รับทราบ” ลู่หลัวตอบ ยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปในห้องใต้หลังคาอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน

ลู่หลัวออกมาจากห้องใต้หลังคา ส่ายหัว “เจ้าวัง ฉันไม่เห็นพวกเธอ ไม่มีศพเลย”

ฮะ?

ใบหน้าของนางฟ้าไป๋ฮวาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเธอก็รีบเข้าไปในห้องใต้หลังคา ไม่พบศพเลยแม้แต่ร่างเดียว

“น่าแปลก ศพของอาจารย์ของเราและคนอื่นๆ หายไปไหน?”

“ลู่หลัว เรามาค้นหารอบๆ กันดีกว่า”

นางฟ้าไป๋ฮวาและลู่หลัวเริ่มค้นหา

“เจ้าหนู คุณใช้ยันต์ติดตามเก่งไหม คุณช่วยได้ไหม?” อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า