บทที่ 1490 การปะทะของนักปราญ์

หลินเทียนเหลือบมองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีอะไรอยู่ในกล่องไม้นอกจากกระดาษข้อความ

"นี่คือมรดกของนักปราญ์งั้นเหรอ?"

หลินเทียนขมวดคิ้วและพูดว่า "ทำไมนักปราญ์ผู้แข็งแกร่งถึงได้ทิ้งประโยคนี้ไว้?"

“สิ่งแรกที่คุณพูดเมื่อตื่นเช้ามาคือให้กำลังใจกับตัวเองก่อน”

"ฉันเข้าใจแล้ว"

ทันใดนั้นหลินเทียนก็ตระหนักได้แล้วกล่าวว่า: "นักปราญ์ผู้แข็งแกร่งกำลังบอกคนรุ่นหลานว่าแผนวันเริ่มตอนใหม่ของทุกเช้าก็คือต้องสร้างความมั่นใจในตัวเองและเสริมสร้างหัวใจแบบลัทธิเต๋า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถใกล้เป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้"

"สมแล้วที่เป็นนักปราญ์ผู้แข็งแกร่ง คำพูดที่เรียบง่ายธรรมดาสามารถพูดได้ใจคนขนาดนี้"

หลินเทียนใส่กระดาษข้อความลงในกระเป๋าของเขา

ในเวลานี้เอง ผู้คนจากสามพื้นที่เทพและสำนักปู่เทียนได้เข้ามาและเห็นคำว่า "มรดกที่หนึ่ง" และกล่องไม้ที่อยู่บนพื้น

"มรดกของนักปราญ์อยู่ข้างหน้า ลุยเลย!"

คนกลุ่มนี้รีบวิ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระตุ้น

หลินเทียนพุ่งไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า เขานั้นได้รับมรดกแล้วและไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับคนกลุ่มนี้อีก

สาวกของสามพื้นที่เทพ และสำนักปู่เทียนมาถึงที่กล่องไม้และพบว่าด้านในว่างเปล่า ทันใดนั้นพวกเขาก็ตะโกนออกมา

"มรดกถูกหลินเทียนเอาไปแล้ว"

"รีบไปตามหลินเทียนกัน"

"แย่งมรดกของนักปราญ์มาให้ได้!"

คนเหล่านี้ไล่ตามหลินเทียนอย่างบ้าคลั่งและรวดเร็ว

หลินเทียนออกมาจากถ้ำได้อย่างรวดเร็วและก็เห็นป่าพีชแห่งหนึ่ง

ดอกพีชบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นราวกับอยู่บนสวรรค์

"สมแล้วที่เป็นสุสานของนักปราญ์ ทิวทัศน์เยี่ยมมากจริงเลย"

หลินเทียนไม่ได้ลังเล ร่างของเขาขยับแล้วเขาก็พุงเข้าไปในป่าพีช

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เห็นหินเรียบๆในป่าพีชก้อนหนึ่ง โดยมีตัวอักษรเรืองแสงขนาดใหญ่สามตัวแกะสลักอยู่บนนั้น

"มรดกที่สอง!"

ในทำนองเดียวกันมีกล่องไม้วางไว้ใต้ตัวอักษรขนาดใหญ่ทั้งสามตัวนี้

"ไม่รู้ว่าข้างในกล่องไม้นี้จะมีสมบัติแบบไหนวางอยู่ด้านในกันแน่?"

หลินเทียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยและก้าวไปข้างหน้าเพื่อยกกล่องไม้ขึ้น เขารีบเปิดมันออกมา และพบว่าด้านในก็เป็นกระดาษข้อความแผ่นหนึ่ง เขียนประโยคสองประโยคไว้

"ทุกครั้งที่กินข้าวเพิ่มเมล็ดนึ่ง ก็ยังต้องพูดคำว่าขอโทษด้วย"

หมายความว่าอะไรกัน?

หลินเทียนดูสับสนและคิดว่า ตอนฉันกินสัตว์วิญญาณฉันยังไม่พูดคำว่าขอโทษเลย ทำไมนักปราญ์ผู้เข้มแข็งถึงให้ฉันพูดขอโทษเมื่อกินข้าวเพิ่มล่ะ?

หลังจากนั้นไม่นาน

"ฉันเข้าใจแล้ว!"

หลินเทียนกล่าวว่า: "นักปราญ์ผู้แข็งแกร่งกำลังจะสื่อว่าผู้คนควรรู้สึกขอบคุณและแสดงความเคารพต่อธรรมชาติ"

"ในความหมายเดียวกัน วิถีแห่งการฝึกฝน การบรรลุจ นักพรที่ตควรกตัญญูต่อสรรพสิ่งในโลก และควรขอบคุณวิถีแห่งสวรรค์"

"ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นทีละขั้นและในที่สุดก็กลายเป็นผู้เดข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้"

เมื่อหลินเทียนนึกถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกว่าความคิดของเขาชัดเจนแล้ว และเขาก็ชื่นชมเจ้าของสุสานนี้จากใจจริง

"ประโยคง่ายๆ สองประโยคนี้แสดงถึงปรัชญาอันไม่มีที่สิ้นสุด นักปราญ์ผู้แข็งแกร่งนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"เนื่องจากนี่คือมรดกที่สอง คาดว่าน่าจะมีมรดกที่สามและสี่อยู่"

หลินเทียนใส่กระดาษข้อความลงในกระเป๋าของเขาอีกครั้ง จากนั้นราวกับว่าเขานึกอะไรบางอย่างได้ เขาก็หยิบกระดาษข้อความทั้งสองออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้วมองดูซ้ำๆ

"กระดาษข้อความทั้งสองแผ่นนั้นธรรมดามาก หลังจากที่ถูกเก็บไว้ในสุสานนี้เป็นเวลาตั้งนานแล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่มีความเสียหาย แต่ลายมือนั้นยังดีเหมือนใหม่ วิธีการของนักปราญ์ผู้แข็งแกร่งนั้นคาดเดาไม่ได้จริงๆ"

"เดี๋ยวรอกลับไปแล้วจะนำกระดาษสองแผ่นนี้ไปให้ท่านอาจารย์ดู บางทีท่านอาจารย์อาจเข้าใจวิถีศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วย"

หลินเทียนเก็บกระดาษข้อความทั้งสองใบกลับเข้าไปในกระเป๋าของเขาและเตรียมตามหามรดกต่อ

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา