บทที่ 1491 หมัดครอบงำมหาศาล

"บูม!"

ทัวปาเหย่แข็งแกร่งอย่างมาก ต่อยหมัดออกไปด้วยพลังอำนาจครอบงำอันไม่มีที่สิ้นสุด

"นี่คือหมัดครอบงำมหาศาลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะพื้นที่เทพฮวงกู่!" หลินเชียนเชียน กล่าว

ใบหน้าของหลินเทียนไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ และเขาก็ตบมันออกด้วยฝ่ามือ พลังงานหยินหยางไหลอยู่ในฝ่ามือของเขาราวกับเหว

"บูม!"

หมัดปะทะกัน และก่อให้เกิดเสียงดัง

การโจมตีครั้งนี้ ฝีมือเสมอกัน

" นักปราญ์คนที่สิบเจ็ดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยินหยางก็แค่นี้เองเหรอ"ทัวปาเหย่เต็มไปด้วยความดุร้ายและพูดเยาะเย้ย

หลินเทียน หัวเราะเยาะ: "พื้นที่เทพฮวงกู่ไม่เหลือใครแล้วเหรอ ถึงได้ส่งขยะอย่างแกมาแย่งชิงมรดกของนักปราญ์ อย่างแกเนี่ยนะ"

"หาตาย" ทันใดนั้น ต้งเทียนทั้งเก้าก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังทัวปาเหย่

ทุกต้งเทียนเปล่งออร่าที่น่าสะพรึงกลัวออกมา แพร่กระจายในอากาศซึ่งทำให้น่ากลัวอย่างยิ่ง

ทัวปาเหย่ในเวลานี้ ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองราวกับเทพเจ้า

ถัดจากพวกเขา ผู้คนจากพื้นที่เทพทั้งสามก็ประหลาดใจ

"สายเลือดของเชื้อสายฮวงกู่มีความพิเศษอย่างยิ่ง ว่ากันว่ามีความฉลาดอันศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะร่างกายของพวกเขา หลังจากฝึกฝนจนถึงจุดสูงสุดแล้ว ก็แข็งทนราวกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ได้ยินมาว่าหากสร้างร่างแบบนั้นได้แล้วก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นจักรพรรดิแห่งปังกู่"

"แม้ว่าพื้นที่เทพฮวงกู่จะไม่เคยมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มาก่อน แต่ก็เป็นสำนักชั้นนำในตงฮวงมาโดยตลอด ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันไม่ธรรมดา"

"สายเลือดและพรสวรรค์ของเพื่อนทัวปาเหย่นั้นน่าทึ่งมาก ดูเหมือนว่าจะใช้เวลาไม่นานในการก้าวเข้าสู่ขั้นหยวนอิง"

แต่แล้ว หลินเทียนก็ยังดูถูกเหยียดหยาม

"ก็แค่ต้งเทียนทั้งเก้าเท่านั้น โอ้อวดอะไรก่อน"

หลังจากที่หลินเทียนพูดจบ เขาก็ผนึกด้วยมือของเขา ทันใดนั้น ออร่าบนร่างกายของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็มีต้งเทียนทั้งเก้าปรากฏอยู่ข้างหลังเขา

ไม่เพียงเท่านั้น กระแสพลังงานหยินหยางพุ่งออกมาจากหัวของหลินเทียน และกลายเป็นดาบคมกริบที่แข็งแกร่ง และโจมตีไปที่ทัวปาเหย่

แสงดาบยาวหลายสิบฟุต เหมือนกับยอดเขาที่พังทลายลงด้วยแรงผลักดันที่น่าตกใจ

"หมัดเดียวมีพลังทำลายมหาศาล!"

ทัวปาเหย่คำราม ร่างกายลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และฟาดดาบด้วยหมัดสีทองของเขา

"ตูมตูมตูม——"

เสียงระเบิดดังขึ้น ในพื้นที่ก็เกิดเเสงจากจ่าง พร้อมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์มั่วไปทั่วพื้นที่

ผู้คนจากพื้นที่เทพทั้งสามถอยออกห่างเป็นพันเมตร แม้แต่ปรามาจารย์อย่างหลินเชียนเชียน, หวงฝู่ฉี่ และ อันลั่วเฉินก็ยังต้องถอยออกไปร้อยกว่าเมตร

ทัวปาเหย่ และ หลินเทียนสู้กันอย่างพัวพันกันอยู่ ต่อสู้อย่างดุเดือด ใครก็ไม่ยอมใคร

"แย่ละ เพื่อนทัวปาเหย่จะแพ้ละ"

หวงฝู่ฉี่ เพิ่งพูดจบ

"เพี้ยะ!"

ทันใดนั้น ทัวปาเหย่ถูกตบ และร่างกายของเขาก็ดิ่งลงมาจากอากาศ เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ก่อให้เกิดหลุมลึก

หลินเทียนไล่ตามเขาลงมาจากอากาศและเหยียบลงไปในหลุม เห็นได้ชัดว่าต้องการใช้โอกาสนี้สังหารทัวปาเหย่

"ซิ่ว!"

หวงฝู่ฉี่ บินออกไป หยิบหอกสีดำสนิทออกมา และแทงลงไปที่หัวใจของหลินเทียน อย่างดุเดือด

หลินเทียนเปิดนิ้วทั้งห้าของมือขวาเขาออก และมีออร่าสองเส้น เส้นหนึ่งสีดำและเส้นหนึ่งสีขาวปรากฏอยู่บนหลังมือของเขา จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หันข้อมือของเขาและผลักหอกสีดำออกมาอย่างชำนาญ

หอกสีดำแทงทะลุอากาศ และเนื่องจากพลังนั้นแข็งแกร่งเกินไป จึงก่อให้เกิดเสียงบูม

"บูม!"

หลินเทียนเหยียดมือขวาของเขาออก และรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ก็เหมือนกับเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ และกลืนหวงฝู่ฉี่ในทีเดียว

"ฆ่า!"

หวงฝู่ฉี่ คำรามด้วยความโกรธ เหมือนกับภูเขาไฟที่ระเบิด เต็มไปด้วยพลัง และยังคงโบกหอกเพื่อแทงออกไป