บทที่ 152 ฆาตกรรมกลางดึก

บนถนน

เยี่ยชิวใช้เครื่องติดตามเพื่อค้นหาร่องรอยของปรมาจารย์โม่

ก่อนหน้านี้ที่ตระกูลหวัง เยี่ยชิวมีเจตนาฆ่าอยู่แล้ว หากเขาไม่กังวลเกี่ยวกับผู้สมรู้ร่วมคิดของ ปรมาจารย์โม่ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ปรมาจารย์โม่ออกจากบ้านหวัง

นอกเหนือจากความจริงที่ว่า เยี่ยชิวมีความขุ่นเคืองกับนิกายเทพแม่มดอยู่แล้ว ปรมาจารย์โม่สมควรตายเพียงเพราะใช้ยาพิษทำร้ายผู้คน

“ไอ้แก่ รอฉันเจอแกเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นคงเป็นเวลาตายของแก”

เยี่ยชิวพูดกับตัวเอง

ยี่สิบนาทีต่อมา

เยี่ยชิวหยุดที่ประตูโรงแรมระดับไฮเอนด์ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“คริสตัล พาเลซ?”

เยี่ยชิวประหลาดใจมาก เขาไม่ได้คาดหวังว่าปรมาจารย์โม่จะพักอยู่ในคริสตัล พาเลซ

“ครั้งที่แล้วที่ฉันมาเหยียบหน้าเซียวชิงตี้ที่นี่ และวันนี้ฉันจะฆ่าผู้คนจากนิกายเทพแม่มดที่นี่อีกครั้ง ดูเหมือนว่าคริสตัลพาเลซเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของฉันจริงๆ!”

เยี่ยชิวหลือบมอง และขมวดคิ้วเล็กน้อย

คริสตัล พาเลซ ไม่เพียงแต่เป็นทรัพย์สินของตระกูลเฟิงเท่านั้น แต่ยังเป็นโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงมากในเจียงโจว ผู้คนจำนวนมากจึงเลือกพักที่นี่

ถ้าจะลงมือเลย อาจมีผู้บริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บไปด้วย คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“งั้นให้มันมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามชั่วโมง แล้วฉันจะจัดการกับแกในตอนเย็น”

จากนั้น เยี่ยชิวจองห้องพักโรงแรมตรงข้าม คริสตัล พาเลซและพักอยู่ที่นั่น

เขานั่งขัดสมาธิบนเตียงและฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเยี่ยชิวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้างนอกก็มืดแล้ว

หลังจากฝึกฝนในตอนกลางวัน ไม่เพียงแต่เขาไม่รู้สึกหิวในเวลานี้เท่านั้น แต่เขายังเต็มไปด้วยพลังอีกด้วย

“วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงนั้นมหัศจรรย์จริงๆ ไม่รู้ว่าการฝึกฝนในระดับสูงสุดจะเป็นอย่างไร?”

เยี่ยชิวมาที่หน้าต่างแล้วดู เขาเห็นการจราจรที่พลุกพล่านและไฟนีออนกระพริบอยู่ข้างนอก

“ทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้เหมาะแก่การฆ่าคนอย่างยิ่ง!”

แสงเย็นวาบในดวงตาของเยี่ยชิว และเขาก็มาที่ คริสตัล พาเลซ และใช้เครื่องติดตามเพื่อค้นหาห้องของ ปรมาจารย์โม่ ได้อย่างง่ายดาย

เขาระมัดระวังมากและไม่ได้เข้าไปในห้องโดยตรง เขาแอบมองอยู่นอกประตูและมองเข้าไปในห้องผ่านมุมมองแทน

และตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เพราะไม่มีใครอยู่ในห้อง

“ไอ้แก่นั่นมันหายไปไหน”

เยี่ยชิวสร้างตราประทับด้วยมือของเขาโดยไม่ได้คิดอะไร ท่องคาถาในปากของเขาอย่างเงียบ ๆ และตามเครื่องติดตามอีกครั้ง

ในไม่ช้า พลังงานสีดำจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นออกมาจากอากาศ

อากาศสีดำเล็กๆ นี้บางมาก ราวกับเส้นผม ลอยอยู่ต่อหน้าต่อตาของ เยี่ยชิว หากไม่ได้มองดีๆ ก็จะมองไม่เห็นเลย

"ไป!

เยี่ยชิวกระซิบคำหนึ่ง และทันใดนั้น อากาศสีดำก็ลอยออกไปตามทางเดิน

เขาติดตามควันสีดำเพียงน้อยนิดนี้มานานกว่าครึ่งชั่วโมง และในที่สุดก็ออกจากเมือง

“เฮ้ นี่ไม่ใช่ทางไปภูเขาหยุนอู๋หรือ?”

ใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความสงสัย

“ไอ้แก่คนนี้กำลังทำอะไรในภูเขาหยุนอู๋กลางดึก?”

ทันใดนั้น ก็มีสายฟ้าวาบขึ้นมาในหัวของเขา

“ไม่ได้การ ราชามังกรกำลังตกอยู่ในอันตราย”

การแสดงออกของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็รีบวิ่งออกไปราวกับลมกระโชกแรง

……

ในคืนที่มืดมิด ราวกับว่าหมึกหนาไร้ขอบเขตปรากฎอย่างหนาบนท้องฟ้า ปกคลุมทั่วทั้งภูเขาหยุนอู๋ด้วยบรรยากาศที่น่าหดหู่

ราชามังกรทานอาหารเสร็จ ดูทีวีสักพัก จากนั้นก็เตรียมตัวพักผ่อน

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องมาจากด้านนอก