บทที่ 153 ประมาทซะแล้ว!

"ซ่าๆ"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงแปลกๆดังขึ้นจากข้างนอก

จากนั้น ก็พบว่ามีงูตัวหนาขนาดเท่ากระติกน้ำเลื้อยเข้ามาจากลานบ้านด้านนอกอย่างช้าๆ

งูตัวนี้มีสีแดงทั้งตัว ยาวสี่เมตร หัวสามเหลี่ยมนั้นเต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวมรกต

ระหว่างคลาน หัวของมันยกสูงจากพื้นประมาณหนึ่งฟุต เหมือนกําลังลาดตระเวนอยู่

สุดท้าย ก็เลื้อยไปหาปรมาจารย์โม่ เอาหัวคว่ำอยู่บนไหล่ของปรมาจารย์โม่ พร้อมกับแลบลิ้นจากปาก

วินาทีที่มันอ้าปาก ราชามังกรเห็นว่าฟันของมันเปื้อนเลือดอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น สายตาของราชามังกรก็เกิดอารมณ์สังหารแวบเข้ามา พูดเสียงต่ำว่า "บอดี้การ์ดของฉัน ล้วนถูกสัตว์เดรัจฉานตัวนี้กัดตายใช่ไหม?"

"พี่มังกร พี่เรียกมันแบบนี้ มันจะโกรธนะ"

ฝ่อฝ่อ

งูแดงตัวนั้นอ้าปาก แยกเขี้ยวใส่ราชามังกร

สัตว์ตัวนี้เข้าใจภาษามนุษย์ด้วยงั้นเหรอ!

ราชามังกรเซอร์ไพรส์เล็กน้อย

ปรมาจารย์โม่เอามือลูบหัวงูไปพลางพูดว่า "เสี่ยวหงเป็นพี่น้องที่สนิทที่สุดของฉัน เช่นเดียวกับพวกเราในเมื่อก่อน"

"นายยังกล้าพูดถึงอดีตอีกเหรอ? ตอนนั้นฉันตาบอดจริงๆ ถึงได้เป็นพี่น้องกับนาย"

เมื่อพูดถึงอดีต ราชามังกรก็โกรธมาก

นึกถึงตอนนั้น โม่เวิ่นซินเต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่างกาย และใกล้จะตาย ราชามังกรช่วยเขาไว้

ต่อมา เห็นโม่เวิ่นซินไม่มีที่ไป ก็เป็นราชามังกรที่ใจดีรับเขาไว้

แต่หลังจากที่ราชามังกรกลายเป็นเจ้านายของเจียงโจว โม่เวิ่นซินก็ท้าทายเขา ราชามังกรคิดว่าเป็นเพียงการปะทะกันระหว่างพี่น้อง จึงตอบตกลงด้วยด้วยความยินดี

ใครจะไปรู้ว่า ในระหว่างที่ต่อสู้กัน โม่เวิ่นซินกลับลงมืออย่างหนัก

ไม่เพียงแค่นั้น ยังทำของใส่ราชามังกรอีกด้วย

ถ้าไม่ใช่ราชามังกรเห็นแก่ความเป็นพี่น้องล่ะก็ โม่เวิ่นซินไม่สามารถเดินออกจากเจียงโจวได้หรอก

ต่อมา งูพิษอินหยางกําเริบ ราชามังกรจึงส่งคนไปตรวจสอบโม่เวิ่นซินอย่างละเอียด และได้รู้ว่า โม่เวิ่นซินเป็นลูกศิษย์ของลัทธิแม่มด

ปรมาจารย์โม่หัวเราะ แล้วพูดว่า "พี่มังกร ไม่ว่ายังไง ตอนนั้นเราก็เป็นพี่น้องกัน"

"พี่น้องของฉันหลงเชียนชิวมีมากมายนับไม่ถ้วน มีแต่นายเท่านั้น ไม่สมควรได้เป็นพี่น้องของฉัน" ราชามังกรกล่าวว่า "ไหนๆวันนี้ก็มาแล้ว งั้นก็มาจัดการปัญหาระหว่างเราให้ชัดเจนกันเถอะ!"

"โอเค ฉันก็มีความตั้งใจนี้เหมือนกัน" ปรมาจารย์โมหัวเราะและพูดว่า "แต่ก็ไม่รู้ หลายปีที่ไม่ได้เจอกันนี้ พี่มังกรได้พัฒนาฝีมือบ้างไหม?"

"ไม่ว่าจะพัฒนาหรือไม่พัฒนา ก็เพียงพอที่จะฆ่านายแล้ว!"

"งั้นเหรอ? งั้นฉันก็ต้องดูให้ดีๆ หวังว่าพี่จะไม่ทําให้ฉันผิดหวังนะ"

สีหน้าที่รอไม่ไหวของปรมาจารย์โม่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า สายตาดูเหมือนจะอยากจะแข่งขันกับราชามังกรมากๆ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดทันที!

ทั้งราชันมังกรและปรมาจารย์โม่ต่างก็จ้องมองกัน แววตาเหมือนสายฟ้า พร้อมที่จะเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด

"ปัง!"

ในขณะนั้น จ้าวอวิ๋นก็ยิงปืน กระสุนพุ่งไปที่ปรมาจารย์โม่

ทันใดนั้นเอง

ก็มีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ปรมาจารย์โม่เอื้อมมือออกมาเร็วราวกับสายฟ้าแลบ คว้ากระสุนไว้ในมือ

อะไรนะ!

จ้าวอวิ๋นตกใจมาก

ฝีมือของเขาไม่แย่ ยิงปืนถือว่าขั้นเทพ แต่ใครจะคิด ปรมาจารย์โม่สามารถจับกระสุนได้ด้วยมือเปล่า

น่ากลัวมาก!

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ ยิ่งน่ากลัว

เห็นเพียงปรมาจารย์โม่จับกระสุนที่มือขวา กำไว้อย่างแรง พอแบมือออก กระสุนก็แตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว

นี่...

ใช่มนุษย์ไหมเนี่ย?

จ้าวอวิ๋นกลืนน้ําลาย กลัวจนเสื้อกั๊กชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ฝีมือต่ำต้อย" ตั้งแต่ต้นจนจบ ปรมาจารย์โม่ไม่แม้แต่จะมองจ้าวอวิ๋นสักนิด สายตาจ้องมองไปที่ราชามังกรตลอดเวลา พูดว่า "ให้ศิษย์ของพี่ถอยไปเถอะ อย่ามาขายขี้หน้าเปล่าๆ"

ราชามังกรสีหน้าเคร่งขรึม

วินาทีที่ปรมาจารย์โม่แสดงฝีมือในเมื่อกี้ เขาก็เห็นแล้วว่าฝีมือของปรมาจารย์โม่เหนือกว่าตอนนั้นมาก ไม่ด้อยกว่าปรมาจารย์ระดับมังกรแม้แต่นิดเดียว

"จ้าวอวิ๋น ถอยไปเถอะ!"

เมื่อได้ยินคำสั่งจากราชามังกร จ้าวอวิ๋นก็ถอยไปด้านข้าง จ้องมองปรมาจารย์โม่ด้วยสายตาที่เฉียบคม มือขวากำปืนไว้แน่น

"ตั้งแต่พ่ายแพ้ในมือพี่ในตอนนั้น ฉันก็ฝึกฝนอย่างหนักมาตลอด เพื่อสักวันหนึ่งจะสามารถเอาชนะพี่ได้" ปรมาจารย์โม่กล่าวว่า "หลงเชียนชิว มาสู้กันเอาเป็นเอาตาย กล้าไหม?"

"ทําไมจะไม่กล้าล่ะ?"

"ดีมาก เสี่ยวหง ไปรอฉันข้างๆ"

ปรมาจารย์โม่พูดจบ งูแดงที่นอนอยู่บนไหล่ของเขาก็เลื้อยกลับมาที่พื้นทันที แล้วเลื้อยไปที่กําแพง ชะโงกหัว เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ข้างๆ

ราชามังกรและปรมาจารย์โม่ ยืนหันหน้าเข้าหากัน ทั้งคู่จ้องตากัน

ในไม่ช้า จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในตัวของทั้งสองก็ปลุกเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่บรรยากาศก็ตึงเครียดจนสัมผัสได้