บทที่ 154 พี่หลง ไปตายซะ

ตู้ม!

ร่างกายของโม่เวิ่นซินกระเด็นออกไปพร้อมกับเสียง "ตู้ม" และกระแทกพื้นอย่างแรง โดยมีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา

"ไอ้เวร แกซ่อนความแข็งแกร่งของแกไว้จริง ๆ!"

ดวงตาของโม่เวิ่นซินลุกเป็นไฟ และเขาต้องการฉีกราชามังกรเป็นชิ้น ๆ

เดิมทีเขาคิดว่า ราชามังกรสูญเสียพลังการต่อสู้ของเขาไปแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่า ทั้งหมดนี้จะถูกราชามังกรปลอมตัวมา

จุดประสงค์ของราชามังกรในการทำเช่นนี้คือ การใช้ประโยชน์จากความไม่เตรียมพร้อมของเขา และโจมตีเขาอย่างรุนแรง

"เมื่อต้องรับมือกับคนเลว ๆ แบบแก มันคงจะใช้วิธีสะอาด ๆ ไม่ได้หรอก"

ราชามังกรยืนขึ้นจากพื้น เช็ดเลือดจากมุมปากของเขา และพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

"ฉันประมาทเกินไป" โม่เวิ่นซินสงบลงอย่างรวดเร็ว และพูดว่า "แกเป็นผู้เชี่ยวชาญในรายชื่อเสือเมื่อหลายปีก่อน ฉันควรจะคิดเรื่องนี้ และแกจะไม่พ่ายแพ้ให้ฉันเร็วขนาดนี้ได้แน่"

"แกสู้ได้เหรอ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของราชามังกร ทำให้โม่เวิ่นซินเจ็บปวด ในมุมมองของโม่เวิ่นซิน ราชามังกรกำลังทำให้เขาอับอาย

"ฉันสู้ได้แน่นอน" โม่เวิ่นซินกระโดดขึ้นจากพื้น และพูดอย่างเคร่งขรึม "หลงเชียนชิว อย่าชะล่าใจ การต่อสู้เพื่อชี้ชะตาเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น"

"แกรู้ไหม ว่าแกเป็นคนแบบไหนในสายตาของฉัน?"

ราชามังกรถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ที่เด็ดขาดนี้

"ในสายตาของแก ฉันคงเป็นคนร้ายที่เก่งกาจเอาเรื่อง"

ราชามังกรส่ายหัว "ไม่"

"ไม่?" โม่เวิ่นซินตกตะลึง และถามโดยไม่รู้ตัว "แล้วฉันเป็นคนแบบไหนในสายตาของแก?"

"แกไม่ใช่มนุษย์"

ตู้ม!

โม่เวิ่นซินโกรธทันที แต่ก่อนที่เขาจะโกรธ เขาก็ได้ยินราชามังกรพูดอีกครั้ง "แกทรยศน้องชายของแก แกโหดเหี้ยมและไร้ความยุติธรรม แกไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ!"

"แกและงูตัวนั้นของแกก็เป็นเหมือนกัน เป็นสัตว์เดรัจฉานทั้งคู่..."

"หุบปาก!" โม่เวิ่นซินตะโกน ดวงตาลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ

"ทำไม แกไม่อยากฟังต่อเหรอ?" ราชามังกรพูด "ฉันรู้ว่าความจริงมักจะฟังไม่ค่อยรื่นหู แต่สิ่งที่ฉันบอกแกคือความจริง"

"โม่เวิ่นซิน แกยังจำสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นได้ไหม?"

"ที่แกได้รับบาดเจ็บสาหัสเกือบตาย แต่ฉันช่วยแกไว้ได้"

"ฉันใช้เงินไปเยอะมากเพื่อจ้างหมอมารักษาอาการบาดเจ็บของแก แต่แล้วแกก็วางยาฉันจริง ๆ และทำให้ฉันแย่ยิ่งกว่าตายไป พฤติกรรมของแกกับสัตว์ต่างกันตรงไหน?"

"หุบปาก!" โม่เวิ่นซินตะโกนด้วยความโกรธอีกครั้ง

ราชามังกรพูดต่อราวกับว่าเขาไม่ได้ยินอะไรเลย "ตอนนั้นที่แกหนีไป พี่น้องของฉันต้องการจะฟันแกเป็นชิ้น ๆ ฉันจำความรู้สึกในตอนนั้นของฉันได้ และปล่อยให้ฉันปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่"

"คิดไม่ถึงเลยว่า ไม่เพียงแต่แกไม่กลับใจในตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่แกยังพยายามจะฆ่าฉันด้วย"

"แกยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?"

"แกมันเป็นสัตว์นรกชัด ๆ!"

"หลงเชียนชิว หุบปาก ฉัน...ฉันจะฆ่าแก!"

ตู้ม!

โม่เวิ่นซินลงมือ

เมื่อเห็นฉากนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของราชามังกร

นี่คือผลที่เขาต้องการ

เวลาโกรธก็โมโหง่าย เมื่อโมโห ความบกพร่องจึงจะถูกเปิดเผยอย่างชัดเจน

และนั่น--

โม่เวิ่นซินลงมือด้วยความโกรธ และเผยให้เห็นข้อบกพร่องที่มากมายในทันที

ราชามังกรเลิกคิ้วสูง และราวกับสายฟ้า เขาปรากฏตัวต่อหน้าโม่เวิ่นซินในทันที

จนกระทั่งตอนนี้ โม่เวิ่นซินตระหนักว่า เขาไม่ควรหุนหันพลันแล่น

แต่มันสายเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นหมัดของราชามังกรพุ่งเข้ามาหาเขา โม่เวิ่นซินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยกหมัดขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับมัน