บทที่ 156 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

เมื่อเยี่ยชิวเห็นปรมาจารย์โม่เอามือขวาล้วงกระเป๋า เขารู้ว่าปรมาจารย์โม่มีเจตนาไม่ดี แต่เขาไม่สนใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม "ปรมาจารย์โม่ ฉันคิดว่ามีบางอย่างที่แกอาจสนใจ"

"อะไร?" ปรมาจารย์โม่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ฉันเป็นที่ฆ่าตงเฉินเอง"

สีหน้าของปรมาจารย์โม่เปลี่ยนไปกะทันหัน

จุดประสงค์หลักที่เขามาที่เจียงโจวในครั้งนี้ คือเพื่อค้นหาการฆาตกรที่ฆ่าตงเฉิน และค้นหาคนที่ทำลายลัทธิแม่มดในสาขาเจียงโจว

แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่า ฆาตกรจะเป็นชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา!

แน่นอนว่า เยี่ยชิวจงใจหลอกลวงปรมาจารย์โม่

แม้ว่าเยี่ยชิวจะปรากฏตัวเมื่อตงเฉินถูกสังหารในวันนั้น แต่ตงเฉินก็เสียชีวิตภายใต้ปืนของจ้าวอวิ๋นในท้ายที่สุด

"ตอนที่เราไปที่บ้านของตระกูลหวังในตอนกลางวัน แกหยิบใบไผ่สีเขียวออกมา แล้วส่งเสียงแหลมๆ เมื่อฉันฆ่าตงเฉินในวันนั้น เขาก็หยิบใบไผ่สีเขียวออกมาด้วย" เยี่ยชิวกล่าวต่อว่า "ฉันเดาว่า ความสัมพันธ์ของแกกับตงเฉินน่าจะไม่ปกติใช่ไหม?"

"ตงเฉินเป็นศิษย์ส่วนตัวของฉัน"

ดวงตาของปรมาจารย์โม่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เยี่ยชิวยิ้ม และพูดว่า "ฉันจะบอกตงเฉินเป็นคนที่ไร้ประโยชน์อย่างมาก แต่กลับกลายเป็นว่ามันเป็นศิษย์ของขยะแก่ ๆ แบบแก ดูเหมือนว่ามันจะตายอย่างไม่ยุติธรรม"

"แล้วแกฆ่าคนอื่นกับตงเฉินด้วยไหม?"

"ถูกต้อง" เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้คนของลัทธิแม่มดที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเจียงโจวล้วนถูกข้าสังหารทั้งสิ้น"

ปรมาจารย์โม่ถามว่า "พวกเราลัทธิแม่มด ไม่เคยมีความแค้นใด ๆ กับแกในอดีต และไม่มีความขุ่นเคืองใด ๆ ในช่วงนี้ ทำไมแกถึงต้องการฆ่าคนของเรา?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ฉันเป็นเจ้านายของเจียงโจว คนของแกลอบสังหารไท้เจี่ยนในดินแดนของฉัน ด้วยเหตุผลนี้เพียงอย่างเดียว พวกมันสมควรตาย"

ปรมาจารย์โม่มองเยี่ยชิวด้วยเจตนาฆ่า และพูดว่า "เจ้าหนู ชีวิตของแกจะไม่จบลงด้วยดี ถ้าเจ้าต่อต้านลัทธิแม่มดของเรา!"

"ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ใครก็ตามที่ต่อต้านฉัน มันก็จะจบไม่สวยเหมือนกัน" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม "ปรมาจารย์โม่ มีคำกล่าวคำหนึ่งว่า เพราะคนตายพูดไม่ได้ แกเคยได้ยินเรื่องนี้บ้างไหม?"

"แกความหมายถึงอะไร?"

จู่ ๆ ปรมาจารย์โม่ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

"แกไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ ที่ฉันรู้ว่าแกมาจากลัทธิแม่มด แล้วทำไมฉันถึงยังพูดเรื่องไร้สาระกับแกอีกล่ะ?"

"แกหมายความว่ายังไง?"

"ปรมาจารย์โม่ ลองขยับนิ้วของแกหน่อยสิ"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ปรมาจารย์โม่ก็ขยับนิ้วของเขาอย่างเงียบ ๆ และพบว่าเขาไม่สามารถใช้แรงบนนิ้วของเขาได้

เกิดอะไรขึ้น?

ปรมาจารย์โม่ขยับแขนของเขาอีกครั้งเล็กน้อย และต้องตกใจเมื่อพบว่าเขายกแขนไม่ได้เลย

ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งร่างกายของเขายังนุ่มอ่อนอีกด้วย

"นี่... พิษเหรอ?"

ปรมาจารย์โม่ตอบสนองทันที และตกตะลึง

เด็กคนนี้วางยาพิษฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมฉันไม่สังเกตเห็น?

เหงื่อเย็นไหลออกมาบนเสื้อของปรมาจารย์โม่

แกรู้ไหมว่าเขาเป็นหนึ่งในปรมาจารย์ด้านพิษชั้นนำของลัทธิแม่มดแต่ตอนนี้ แต่ตอนนี้เขาถูกวางยาพิษโดยเยี่ยชิว นี่มันเหลือเชื่อมาก

“"อ้สารเลว แกวางยาพิษฉันจริง ๆ น่ารังเกียจจริง ๆ!" ปรมาจารย์โม่ตะโกนใส่เยี่ยชิว

"เมื่อพูดถึงเรื่องน่ารังเกียจ ฉันเทียบแกไม่ได้สักนิด ฉันแค่ปฏิบัติต่อผู้อื่นเหมือนที่พวกเขาทำ" เยี่ยชิวถามด้วยรอยยิ้ม "ปรมาจารย์โม่ แกเองที่เคยวางยาพิษผู้อื่นในอดีต วันนี้ แกถูกฉันวางยาพิษคืน ฉันสงสัยจังว่าแกจะรู้สึกยังไงในตอนนี้?"

"เจ้าหนู อย่าชะล่าใจไป อย่าคิดว่าฉันจะฆ่าแกไม่ได้แม้ว่าฉันจะถูกวางยาพิษ เสี่ยวหง——"

ปรมาจารย์โม่ตะโกน และงูแดงก็โฉบเข้ามาอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นสูง และแยกเขี้ยวไปที่เยี่ยชิว

ใบหน้าของเยี่ยชิวไม่มีท่าทีหวาดกลัว แต่เขากลับจ้องมองไปที่งูสีแดงด้วยความสนใจ

"ปรมาจารย์โม่ แกเลี้ยงงูตัวนี้มาหลายปีแล้วใช่ไหม?"

"เสี่ยวหงติดตามฉันมาสิบห้าปีแล้ว"