บทที่ 157 ขับรถ!

ฉึบ!

เมื่อหมัดของปรมาจารย์โม่กำลังจะฟาดไปที่คอของราชามังกร จู่ ๆ เงาสีดำก็ปรากฏขึ้น

ทันใดนั้น ความรู้สึกถึงวิกฤตอันรุนแรงได้พุ่งเข้ามาโจมตีเขาอย่างจัง

ราชามังกรไม่ลังเล และถอยกลับอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาถอยห่างออกไปสามเมตรเท่านั้น ราชามังกรจึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเงาดำเมื่อกี้คือเต่าทองเจ็ดดาว

เต่าทองเจ็ดดาวตัวนี้มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับนิ้วหัวแม่มือ ตัวของมันดำสนิท ดวงตาของมันเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ และมีของเหลวสีเขียวเข้มจำนวนมากบนตัว มันดูน่าขยะแขยงมาก

"นี่คือตัวอะไร?"

ราชามังกรดูเคร่งขรึม และรู้สึกถูกคุกคามจากแมลงตัวน้อยนี้

"นี่คือพิษตัวแม่" เยี่ยชิวตอบ

"พิษตัวแม่?"

เจตนาฆ่าฉายแววในดวงตาของราชามังกร เขาถูกทรมานด้วยพิษงูหยินหยางมาหลายปีแล้ว และเขาเกลียดพิษของมันจากก้นบึ้งของหัวใจ

ตู้ม!

ราชามังกรต่อยโดยตรงพยายามฆ่าพิษตัวแม่ แต่ไม่คาดคิด พิษตัวแม่เร็วกว่า ด้วยเสียง "ฉึบ" มันหลีกเลี่ยงหมัดของราชามังกร และพุ่งไปที่คอของราชามังกรในทันที

"หลงเชียนชิวฉันจะบอกแกให้นะ ฉันเลี้ยงพิษตัวแม่ตัวนี้มาหลายสิบปีแล้ว มันดูดเลือดของฉันทุกวัน และเชื่อมต่อกับหัวใจของฉัน ตราบใดที่มันอยู่ที่นี่ ฉันไม่มีทางตายแน่"

ฉึบ!

ก่อนที่ปรมาจารย์โม่จะพูดจบ แสงสีทองก็แวบขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขา จากนั้นใบหน้าของเขาก็หมองคล้ำ

พวกเขาเห็นว่า พิษตัวแม่ที่เดิมตะครุบราชามังกรนั้น ถูกแทงด้วยเข็มทองคำ และถูกตอกเข้ากับผนัง

หลังจากนั้นไม่นาน ปรมาจารย์โม่ก็กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง และสายตาของเขาจับจ้องไปที่เยี่ยชิว พร้อมกับเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"ทำไม ทำไมแกถึงฆ่าเสี่ยวหง ทำไมแกถึงฆ่าพิษตัวแม่ที่ฉันเลี้ยงดูมา ทำไมกัน ห้ะ ๆ ๆ ๆ ..."

ปรมาจารย์โม่ตะโกนด้วยความโกรธ อยากจะฉีกเยี่ยชิวเป็นชิ้น ๆ

เสี่ยวหงและพิษตัวแม่อยู่กับเขามาหลายปีแล้ว และเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขา แต่วันนี้ทั้งคู่ต้องตายด้วยน้ำมือของเยี่ยชิว

"พวกมันเป็นเพียงสัตว์ร้าย หากพวกมันตาย ก็แค่ตาย ไม่มีอะไรต้องรู้สึกแย่" เยี่ยชิวพูดอย่างเหยียดหยาม

"แก--"

อั่ก!

จู่ๆ ปากของปรมาจารย์โม่ก็กระอักเลือด และใบหน้าที่แดงก่ำเดิมของเขาซีดลงอย่างมากในเวลาไม่กี่วินาที

ไม่เพียงเท่านั้น พลังงานของเขาดูเหมือนจะหมดไป เพียงชั่วพริบตา ริ้วรอยบนใบหน้าของเขาได้แหวกแนวเหมือนหุบเหว และทั้งคนก็ดูเหมือนจะมีอายุหลายสิบปี

ผมยังเปลี่ยนเป็นสีเทาอีกด้วย ทำให้ผู้คนรู้สึกเยือกเย็น

"เสี่ยวเยี่ย เกิดอะไรขึ้นกับเขา?" ราชามังกรถามด้วยความประหลาดใจ

เยี่ยชิวตอบว่า "พิษตัวแม่ คือชีวิตของเขา ชีวิตของพวกเขาผูกพันกัน ถ้า พิษตัวแม่ตาย อีกคนหนึ่งก็จะตาย และถ้าเขาตาย พิษตัวแม่ก็จะตายด้วย"

"แล้วเขาจะตายเหรอ?" จ้าวอวิ๋นถาม

"ใช่" เยี่ยชิวพยักหน้า

ราชามังกรเดินไปหาปรมาจารย์โม่ แล้วถามว่า "โม่เวิ่นซิน แกมีคำพูดสุดท้ายไหม?"

"ฉัน..."

ปรมาจารย์โม่พ่นเลือดออกจากปากของเขา และในไม่ช้าเขาก็ล้มลงกับพื้น และกระตุกอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะตาย

ราชามังกรกล่าวว่า "โม่เวิ่นซิน แม้ว่าแกจะโหดร้ายและไม่ยุติธรรม แต่เมื่อเห็นแก่ความเป็นพี่น้องกันมาก่อน ฉันจะหาขุมทรัพย์ทางที่ดินเพื่อฝังแก"

โม่เวิ่นซินมองไปที่ราชามังกร แม้จะตาย ดวงตาของเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ลมหายใจค่อย ๆ หยุดลงในที่สุด

เขาตายทั้งลืมตา!

ราชามังกรถอนหายใจ และพูดด้วยอารมณ์ "ถ้าเขาไม่ใช่สมาชิกของลัทธิแม่มด บางทีตอนจบคงไม่เป็นแบบนี้"

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว ราชามังกรควรจะมีความสุขที่โม่เวิ่นซินตาย และการแก้แค้นครั้งใหญ่ของเขาได้รับการล้างแค้นแล้ว แต่ในขณะนี้ ราชามังกรรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ

"คำสอนของชาวพุทธบอกว่า ทำสิ่งใด จะได้สิ่งนั้น สาเหตุที่เรามาอยู่ที่นี่ในวันนี้ ก็เนื่องมาจากความผิดของเราเอง" เยี่ยชิวกล่าว