ตอนที่ 1570
บทที่ 1571 สัตว์เทพไร้เทียมทาน
October 21, 2026
“นายอยากสู่ขอเธอมาเป็นภรรยาเหรอ” อมตะชางเหม่ยเหลือมอบหลินต้าเหนี่ยวหนึ่งที พูด : “ต้าเหนี่ยว ฉันขอเตือนนาย ล้มเลิกความคิดเถอะนะ!”
“ยังไม่พูดถึงว่าเธอจะสนใจนายหรือเปล่า ต่อให้เธอสนใจนายแล้ว ไอ้นั่นของนายเล็กเกินไป ไม่สามารถใช้งานได้หรอก!”
หลินต้าเหนี่ยวได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าแดงก่ำ
อมตะชางเหม่ยพูดอีกครั้ง : “เจ้าเด็กเหลือขอ ฉันคิดว่าหลิงเมิ่งหานมีหน้าตาที่ไม่เลว เอาแบบนี้ นายช่วยฉันหน่อย ทำให้เธอมาเป็นภรรยาของฉัน”
“ไร้ยางอาย!” หลินต้าเหนี่ยวต่อว่า : “เต้าจ่าง คุณเป็นถึงผู้บำเพ็ญ ภายในใจสามารถคิดถึงผู้หญิงได้ด้วยเหรอ”
อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างไร้ยางอาย : “แม้ว่าฉันจะเป็นผู้บำเพ็ญ แต่ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย ฉันก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน”
“ผู้ชายธรรมดา มีใครบ้างที่ไม่คิดถึงผู้หญิง”
“ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้!”
หลินต้าเหนี่ยวพูดด้วยความโกรธ : “ผมเป็นคนชอบเธอก่อนนะ”
อมตะชางเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง : “ต้าเหนี่ยวเอ๋ย ผู้หญิงคนนี้นายเอาไม่อยู่หรอก ให้ฉันจัดการดีกว่า!”
“ออกไปเลย!” หลินต้าเหนี่ยวต่อว่า
เยี่ยชิวหัวเราะ ถาม : “ต้าเหนี่ยว นายชอบเธอจริงๆเหรอ”
“อืม” หลินต้าเหนี่ยวพยักหน้า
เยี่ยชิวพูด : “ได้ ฉันจะหาโอกาสไปถามเธอ ดูว่าเธอยอมเป็นภรรยาของเธอไหม”
หลินต้าเหนี่ยวได้ยินแล้วดีใจอย่างมาก : “ขอบคุณพี่ใหญ่”
เยี่ยชิวพูด : “ไม่ต้องเกรงใจ ใครบอกให้ฉันเป็นพี่ใหญ่ของนาย”
อมตะชางเหม่ยเดินเข้ามาและพูด : “เจ้าเด็กเหลือขอ เอาแบบนี้ฉันก็นับถือนายเป็นพี่ใหญ่ นายช่วยฉันจับผู้หญิงคนนั้น อย่างอื่นนายก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว”
“นายวางใจได้เลย ฉันจะช่วยนายผลิตหลานออกมา ฮ่าฮ่า～”
ไร้ยางอายจริงๆ!
เยี่ยชิวพูดอย่างไร้ความเมตตา : “ตาเฒ่า คุณน่าเกลียดเกินไปแล้ว รับคนอย่างคุณมาเป็นน้องชาย มีแต่จะทำให้ผมขายหน้า”
“เจ้าเด็กคนนี้ พูดอะไรช่วยไว้หน้าหน่อยได้หรือเปล่า” อมตะชางเหม่ยต่อว่าด้วยความโกรธ : “นายเป็นแบบนี้จะให้ฉันเล่นอย่างสนุกสนานได้ยังไง”
“ศิษย์พี่!” โม่เทียนจีพูดแทรก : “นิกายมีกฎ ไม่อนุญาตให้แต่งงานและมีลูกตลอดชีวิต!”
อมตะชางเหม่ยด่า : “หุบปาก ฉันไม่ใช่ศิษย์พี่ของนาย”
โม่เทียนจีพูด : “ทำไม คุณไม่ยอมรับคำสาบานแล้วเหรอ หรือว่าคุณอยากอายุสั้นลงสามร้อยปีเหรอ นอกจากนี้ คุณไม่อยากได้สัตว์เทพแล้วเหรอ”
ทันทีที่อมตะชางเหม่ยได้ยินสัตว์เทพ ดวงตาเป็นประกาย พูดด้วยรอยยิ้ม : “ล้อเล่นกับพวกนายเท่านั้น ฉันเป็นถึงผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง จะคิดถึงเรื่องผู้หญิงได้ยังไง”
“ศิษย์น้อง สัตว์เทพอยู่ไหน”
“ทำไมฉันถึงมองไม่เห็น”
โม่เทียนจีพูดด้วยรอยยิ้ม : “ศิษย์พี่อย่าใจร้อน อีกสักพักคุณก็จะได้เห็น”
และในเวลานี้——
“ตุ้ม!”
ออร่าขนาดใหญ่หนึ่งกวาดเข้ามา น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก ทำให้เยี่ยชิวและคนอื่นๆเงยหน้ามอง
เพียงแค่เห็นอาวุธวิเศษบินไปมาอยู่บนท้องฟ้า ธงของพื้นที่เทพไท่ชูโบกสะบัดอยู่ด้านบน
คนที่เป็นผู้นำ เป็นชายหนุ่มสูงใหญ่คนหนึ่ง
ชายหนุ่มสวมชุดสีขาว ผมยาวมีผ้าคลุมไหล่โบกไปมา ทั้งตัว เต็มไปด้วยออร่าที่น่าเกรงขาม
“พื้นที่เทพไท่ชู หลี่เป่ยไห่!”
เยี่ยชิวจำคนผู้นี้ได้ทันที
หลังจากภูเขาอมตะเปิด คนของพื้นที่เทพไท่ชูเข้าร่วม ในตอนนั้นหลินต้าเหนี่ยวก็เคยแนะนำให้เยี่ยชิวรู้จัก
ข้างหลังของหลี่เป่ยไห่มีศิษย์ของพื้นที่เทพไท่ชูติดตามอยู่สิบกว่าคน
เยี่ยชิวกวาดมองหนึ่งที พบว่าศิษย์กลุ่มนั้นของพื้นที่เทพไท่ชู ส่วนใหญ่อยู่ขั้นแกนทอง ส่วนที่เหลือเป็นขั้นต้งเทียนระดับแรก
“บุตรนักบุญ ที่นี่แหละ” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังหลี่เป่ยไห่ชี้มาทางสระน้ำ พูด