ตอนที่ 1571
บทที่ 1572 มาเป็นทาสของฉัน แล้วจะไว้ชีวิตแก!
October 21, 2026
“ซูซูซู......”
สระน้ำมีฟองเดือด ราวกับว่าเป็นน้ำร้อน
ทันใดนั้น สายตาของทุกคน ล้วนแล้วจ้องสระน้ำ
“สัตว์เทพจะออกมาแล้ว!” โม่เทียนจีพูด
ผ่านไปสักพักหนึ่ง เสาน้ำสูงหลายฟุตเริ่มสูงขึ้นในสระ กระแสน้ำวนก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
เรื่อยๆ งูสีแดงตัวเล็ก ตัวใหญ่เท่าแก้วน้ำโผล่ออกมาจากกระแสน้ำวน
“สัตว์เทพตัวนี้เป็นงูเหรอ”
อมตะชางเหม่ยเพียงแค่รู้สึกว่าขนลุกไปทั้งตัว พูดอย่างน่ารังเกียจ : “ฉันเกลียดงูที่สุด ต่อให้มันเป็นสัตว์เทพ ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน”
“ศิษย์พี่ คุณอย่าเพิ่งใจร้อน ดูไปก่อน จะเกิดเรื่องเซอร์ไพรส์” ใบหน้าของโม่เทียนจีเต็มไปด้วยความลับ
หลังจากเงียบสักพัก
ร่างของงูโผล่ขึ้นมา ต่อจากนั้น กระดองเต่าสีน้ำเงินปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
กระดองเต่ามีขนาดใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้าเท่านั้น มีพื้นผิวต่างๆ ซ้อนกันอยู่บนนั้น
“นี่คือ.....”
ภายในใจของอมตะชางเหม่ยตกใจ ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเต่าก็ปรากฏขึ้น
“เสวียนอู่!” หลินต้าเหนี่ยวตะโกน : “สัตว์เทพตัวนี้คือเสวียนอู่!”
ข้างบนสัตว์เทพมีงูสีแดงตัวหนึ่ง ด้านล่างเป็นเต่าสีเขียวตัวหนึ่ง ก็คือเสวียนอู่ในตำนาน
เสวียนอู่เพิ่งปรากฏตัว กลิ่นหอมแปลก ๆ อบอวลไปในอากาศ นอกจากนี้ยังมีเสียงดนตรีเซียนดังขึ้น สีสายรุ้งนับพันนิมิตตามลำดับ
“มังกรเขียว เสือขาว จูเชวี่ย เสวียนอู่ กิเลน ถูกเรียกว่าห้าสัตว์เทพผู้ยิ่งใหญ่ใหญ่”
“หลังจากห้าสัตว์เทพผู้ยิ่งใหญ่โตเต็มวัย พลังการต่อสู้ที่เหนือกว่า ล้วนแล้วสามารถฉีกนักปราชญ์และผู้แข็งแกร่งออกเป็นชิ้นๆ”
“ศิษย์พี่ ต้องการเสวียนอู่ตัวนี้ไหม”
โม่เทียนจีถามด้วยรอยยิ้ม
“ต้องการ! ต้องการแน่นอน!”
อมตะชางเหม่ยอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว จ้องเสวียนอู่ ดวงตาล้วนแล้วแดงก่ำ ต่อจากนั้นพูดกับเยี่ยชิวอีกครั้ง : “เจ้าเด็กเหลือขอ สัตว์เทพตัวนี้ศิษย์น้องของฉันช่วยฉันหาเจอ นายอย่ามาแย่งกับฉันนะ”
เยี่ยชิวพูด : “ในเมื่อคุณต้องการ อีกสักพักผมจะช่วยคุณแย่งสัตว์เทพตัวนี้มาก็แล้วกัน”
อมตะชางเหม่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “มีคำพูดประโยคนี้ของนาย ฉันก็วางใจแล้ว”
โม่เทียนจีเตือนเยี่ยชิว : “แม้ว่าเสวียนอู่ตัวนี้จะเด็ก แต่พลังใกล้เคียงกับขั้นต้งเทียนสูงสุด บวกกับพลังยุทธ์ของพวกอัจฉริยะที่มีพลังสูงอย่างมากเหล่านั้น ตอนที่พี่ใหญ่ลงมือต้องระวังตัวให้มากๆ”
เยี่ยชิวพยักหน้า เขาเหลือบมองอัจฉริยะที่อยู่บนท้องฟ้าเหล่านั้น
และในเวลานี้ เจียงอู๋ต่าว หลิงเมิ่งหาน หลี่เป่ยไห่ อู่เชียนฟาน ต่างเข้ามาใกล้สระน้ำทีละคน เตรียมลงมือจับเสวียนอู่
“พวกเขาจะลงมือแล้ว” อมตะชางเหม่ยกระซิบพูดกับเยี่ยชิว : “เจ้าเด็กเหลือขอ รอให้พวกเขาแย่งกันพอได้ที่แล้ว พวกเราค่อยลงมือ”
“ดั่งคำที่ว่า ตั๊กแตนตำข้าวกำลังล่าจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง.....”
โดยไม่คาดคิด อมตะชางเหม่ยยังไม่ทันพูดจบ เยี่ยชิวก็พุ่งเข้าไปแล้ว
“เจ้าเด็กเหลือขอ นายจะทำอะไร กลับมา!”
จากมุมมองของอมตะชางเหม่ย การกระทำของเยี่ยชิวในเวลานี้กลับไม่ใช่เรื่องฉลาด
อย่างที่คาดไว้
ทันทีที่เยี่ยชิวพุ่งออกไป ดึงดูดความสนใจของคนไม่น้อยทันที เจียงอู๋ต่าวและคนอื่นๆรับรู้ได้แล้ว แต่กลับไม่ใส่ใจ พวกเขาไม่เห็นเยี่ยชิวอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ เพราะว่าเยี่ยชิวเป็นแค่ผู้ฝึกฝนขั้นแกนทองตัวเล็กๆเท่านั้น สำหรับพวกเขาแล้วไม่เป็นภัยคุกคามใดๆ
แต่ลูกศิษย์ของพื้นที่เทพไท่ชูที่ลอยอยู่บนอาวุธวิเศษ ดวงตาแต่ละคู่ ล้วนแล้วจ้องมาบนตัวของเยี่ยชิว
“เจ้าหมอนั่นเป็นใคร หรือว่าเขาก็จะมาแย่งสัตว์เทพเหรอ”
“ฮึ เป็นแค่แกนทองสูงสุดเท่านั้น ก็อยากจะมาแย่งสัตว์เทพ ฉันว่าเขาอยากตายแล้วมั้ง”
“มีบุตรนักบุญอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ยังมีเจ้าชายแห่งราชวงศ์โจวและบุตรนักบุญและนักบุญหญิงของสำนักหยินหยางอยู่ที่นี่ เด็กคนนั้นก็กล้าเข้าใกล้สัตว์เทพ รนหาที่ตายจริงๆ”