ตอนที่ 1583
บทที่ 1584 แผนภาพสรรพสิ่ง
October 21, 2026
เยี่ยชิวและหลินต้าเหนี่ยวเมื่อเห็นฉากนี้พวกเขาก็ตกใจ ไม่คาดคิดว่าโม่เทียนจีจะกักขังหลิงเมิ่งหานไว้ในม้วนหนังสือ
"น่าทึ่งมาก!" หลินต้าเหนี่ยวอุทาน
เยี่ยชิวก็ประหลาดใจเล็กน้อย แม้ว่าโม่เทียนจีจะยังเด็ก แต่วิธีการของเขานั้นฉลาดมาก จึงพูดอย่างลับๆ:" อาจารย์ของโม่เทียนจีต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!"
โม่เทียนจีเดินไปยื่นม้วนหนังสือให้หลินต้าเหนี่ยว และพูดว่า "สิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่เรียกว่าแผนภาพสรรพสิ่ง ที่อาจารย์ของฉันได้ทิ้งไว้ ”
"หลิงเมิ่งหานถูกฉันขังอยู่ในภาพแล้ว”
"ฉันจะให้นายยืมแผนภาพสรรพสิ่งก่อน รอเธอเต็มใจที่จะคลอดลูกให้นายแล้ว นายก็ค่อยคืนแผนภาพสรรพสิ่งให้ฉัน”
หลินต้าเหนี่ยวดีใจมาก:" ขอบคุณมาก" ”
หลังจากพูดจบหลินต้าเหนี่ยว ก็หยิบม้วนหนังสือขึ้นมา พบว่าร่างของหลิงเมิ่งหานกําลังเดินไปมาอยู่ในภาพ เคลื่อนไหวอย่างอิสระ แม้ว่าร่างจะสูงไม่ถึงฟุต แต่ก็ยังสดใส
"เธอจะไม่ออกมาจากภาพใช่ไหม?" หลินต้าเหนี่ยวถามอย่างไม่สบายใจ
"ไม่ต้องห่วง ถ้าฉันไม่ทําลายตราประทับเธอจะไม่มีวันออกมาได้ โม่เทียนจียิ้มอย่างมั่นใจ
"งั้นก็ดีแล้ว หลินต้าเหนี่ยวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ มองไปที่หลิงเมิ่งหานที่อยู่ในภาพ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม:" สาวน้อยอยู่ในนั้นอย่างเชื่อฟังนะ รอเธอเต็มใจให้กําเนิดลูกกับฉัน ฉันจะปล่อยเธอออกมา ”
"ถุย เจ้าอ้วน ฉันจะแนะนําให้นะ นายตายไปฉันก็จะไม่ยอมให้กำเนิดลูกของนาย เสียงของหลิงเมิ่งหานดังมาจากม้วนหนังสือ จ้องมองหลินต้าเหนี่ยวอย่างโกรธเคือง
ใบหน้าของหลินต้าเหนี่ยวเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเขาถาม โม่เทียนจี:" ศิษย์น้อง เธอไม่ได้ติดอยู่ดหรอ ทำไมถึงยังพูดได้?"
โม่เทียนจียิ้ม:" เธอเป็นคนที่มีชีวิตนะ ก็ต้องพูดได้เป็นธรรมดา เธอไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น แต่ยังได้ยินการสนทนาของเราด้วย”
หลินต้าเหนี่ยวขมวดคิ้วและพูดว่า "แล้วถ้าแบบนี้ ต่อไปเมื่อเราสนทนากัน เธอจะไม่ได้ยินมันเหรอ?"
"ถ้านายไม่ต้องการให้เธอได้ยินการสนทนาของเรา ให้ปิดม้วนหนังสือ โม่เทียนจีกล่าว: "เมื่อแผนภาพสรรพสิ่งถูกปิด เธอก็จะไม่ได้ยินอะไรเลย ”
หลินต้าเหนี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นมองไปที่หลิงเมิ่งหานและพูดว่า "นางฟ้าเมิ่งหาน ฉันแนะนําว่า ให้เธอเชื่อฟังฉันดีกว่า มิฉะนั้นฉันจะปล่อยให้เธออยู่ในม้วนนี้ตลอดไป" ”
หลิงเมิ่งหานตะโกนออกมา:" แม้ว่าจะตายอยู่ในนี้ ฉันจะไม่มีวันสนใจนาย ”
"ดื้อรั้น” หลินต้าเหนี่ยวกล่าว:" พ่อของฉันบอกว่า มีสองวิธีในการจัดการกับผู้หญิง ”
วิธีแรกคือการต่อสู้จนถึงแก่น ทําในสิ่งที่เธอชอบ และทำให้ใจของเธอเต้น”
"วิธีที่สองคือการไม่เปิดหลังคาเป็นเวลาสามวัน ”
"หลิงเมิ่งหาน ดูเหมือนว่าเธอจะต้องโดนจัดการแน่!"
หลังจากหลินต้าเหนี่ยวพูดจบก็ตบม้วนหนังสือ
จุดที่เขาตีฝ่ามือของเขาตบคือส่วนที่อยู่ใต้เอวของหลิงเมิ่งหาน
"อุ๊ย" หลิงเมิ่งหานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งอายทั้งรําคาญ
"ห๊ะ?" หลินต้าเหนี่ยวมองไปที่ฝ่ามือของตนเองอย่างประหลาดใจและตกอยู่ในอาการมึนงง
"นายกําลังคิดอะไรอยู่" เยี่ยชิวถามเมื่อเห็นว่าหลินต้าเหนี่ยวไม่ได้มีปฏิกิริยาเป็นเวลานาน
หลินต้าเหนี่ยวโพล่งออกมา:" มันยืดหยุ่นมาก" ”
เยี่ยชิว: "......"
โม่เทียนจีกล่าวว่า:" แม้ว่าเธอจะติดอยู่ในภาพ แต่เธอก็สามารถรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวที่นายทําได้อย่างชัดเจนและที่สําคัญที่สุดคือตอนนี้เธอติดอยู่ในนั้นและไม่สามารถต้านทานได้" ”
"ฉันเข้าใจสิ่งที่นายพูด นายหมายความว่าจากนี้ไปเธออยู่ภายใต้ความเมตตาของฉัน" หลินต้าเหนี่ยวยิ้มอย่างลามกอนาจารและเอื้อมมือไปหยิกแก้มของหลิงเมิ่งหาน
แม้ว่าหลิงเมิ่งหานจะติดอยู่ในภาพ แต่มือของหลินต้าเหนี่ยวก็บีบแก้มของเธอได้จริงๆ ซึ่งมันค่อนข้างมหัศจรรย์มาก
หลินต้าเหนี่ยว รู้สึกเพียงว่ามือของตัวเองเหมือนกำลังถือหยกอุ่นๆ ทั้งนุ่มทั้งชุ่มชื้น ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างตื่นเต้น:" รู้สึกดีจัง ”
หลิงเมิ่งหานโกรธมากจนด่าออกมา "ไอ้อ้วน เอากีบหมูของนายออกไป!"
หลินต้าเหนี่ยวยิ้มอย่างชั่วร้าย:" เรียกฉันว่าสามีแล้วฉันจะปล่อยเธอไป”
"ไสหัวไป" หลิงเมิ่งหานด่าออกไป ดวงตาของเธอโกรธจนเป็นฟืนเป็นไป ถ้าเธอไม่ติดอยู่ในภาพและไม่สามารถต้านทานได้ เกรงว่าหลินต้าเหนี่ยวคงถูกเธอแทงเป็นพันรูแล้ว