บทที่ 1585 โชคชะตาแห่งสวรรค์ทั้งหก

เมื่ออมตะชางเหม่ยเห็นฉากนี้ ก็ตำหนิซวนหวู่ไปฉาดใหญ่:"นายก็แค่กระดูกราคาถูก ฉันเนี่ยเป็นเจ้านายของนาย!"

"หึ!" ซวนหวู่ตะโกนใส่อมตะชางเหม่ย

"กล้าตะโกนใส่ฉันเหรอ ฉันจะฆ่าแก" อมตะชางเหม่ยยกมืขึ้นจะตบ แต่ก็ต้องหดมือกลับอย่างรวดเร็ว เพราะด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ของเขานั้น แทบไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซวนหวู่เลย

แม้ว่าซวนหวู่ตัวนี้จะยังละอ่อนอยู่ แต่กลับก็มีความแข็งแกร่งสุดยอดต้งเทียน

"เอาเถอะ ใจเย็นๆ” เยี่ยชิวเกลี้ยกล่อมเขาแล้วพูดกับซวนหวู่:" จําไว้นะ ว่าต่อจากนี้ไปตาแก่นี่จะเป็นเจ้านายของนายและนายต้องติดตามเขาให้ดี" ”

ซวนหวู่คํารามเสียงต่ำใส่อมตะชางเหม่ยราวกับจะพูดว่า เขาคู่ควรหรือ?

เยี่ยชิวพูดอีกครั้ง:" ไม่ต้องกังวล ติดตามตาแกไปนายไม่เสียหน้าแน่" ”

ดวงตาของซวนหวู่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"เชื่อฉันเถอะ ติดตามตามตาแกไป แล้วแกจะสามารถทะยานไปสู่สวรรค์ชั้นเก้าได้อย่างแน่นอน เมื่อเย่ชิวพูดแบบนี้แล้ว ก็ขยิบตาให้อมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยรีบเข้ามา จากนั้นกัดนิ้วกลางแล้วกดนิ้วลงบนหัวของซวนหวู่

ทันใดนั้นเลือดของอมตะชางเหม่ยก็แทรกซึมเข้าไปในหัวใจของซวนหวู่อย่างรวดเร็ว

"ศิษย์พี่ สัตว์เทพต่างจากสมบัติ วิธีแบบนี้ไม่มีทางจดจํานายได้ ต้องทําสัญญาระหว่างพวกคุณ "โม่เทียนจีสอนมนต์ให้อมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยท่องมนต์พึมพำในปากของเขาอย่างเงียบๆ และทันใดนั้นสายเลือดก็พุ่งออกมาจากคิ้วของซวนหวู่ไหลมารวมเข้ากับเลือดที่นิ้วของอมตะชางเหม่ย จากนั้นวงกลมสีเลือดก็ปรากฏบนหัวของซวนหวู่

ทันทีหลังจากนั้น วงกลมสีเลือดก็แทรกซึมเข้าไปในร่างของซวนหวู่

ในทันที อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกได้ว่ามีการสร้างความสัมพันธ์พิเศษระหว่างตัวเขากับซวนหวู่ และมีสัมผัสทางใจร่วมกัน

โม่เทียนจีกล่าวว่า:" ศิษย์พี่ ตอนนี้ซวนหวู่ได้ยอมรับแล้วว่าคุณเป็นเจ้านาย ไม่ว่าในอนาคตคุณจะสั่งให้ทําอะไร มันจะเชื่อฟัง และเมื่อคุณตายสัญญาระหว่างคุณจะถูกยกเลิกอย่างสมบูรณ์" ”

วิเศษอะไรอย่างนี้?

อมตะชางเหม่ยอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย หัวใจของเขาเต้นแรง และพูดอย่างลับๆ:" ซวนจื่อน้อย ลองเรียกสักสองครั้งให้ฟังสิ ”

"โฮ้กโฮ้ก—" ซวนหวู่ร้องสองครั้งจริงๆ

ในที่สุดก็ได้สัตว์ในตํานานมา!

อมตะชางเหม่ยตื่นเต้น กระโดดขึ้นไปบนหลังของซวนหวู่ แล้วยิ้มออกมาจนจะฉีกถึงหู

"เต้าจ่าง นั่งบนซวนหวู่รู้สึกอย่างไรบ้าง?" หลินต้าเหนี่ยวถาม

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า:" รสชาตึวามรู้สึกนี้มันช่างสดชื่นมาก แต่ก้นสะเทือนไปหมด กระดองเต่าแข็งเกินไป"

“ฮ่าๆ......ๆ”

เยี่ยชิวและคนอื่นๆหัวเราะ

"ซวนจื่อน้อย ไปกันเถอะ” อมตะชางเหม่ยตบหัวของซวนหวู่ และเตรียมออกจากที่นี่

"เดี๋ยวก่อน” โม่เทียนจีเรียกให้อมตะชางเหม่ยหยุดและพูดว่า "ศิษย์พี่ คุณจะขี่ซวนหวู่ตลอดเวลาหรือ?"

"ทําไม่ได้เหรอ?" ชางเหม่ยกล่าวว่า: "สัตว์เทพไม่ขี่เช่นเสื้อผ้าในยามค่ำคืน"

เย่ชิวเข้าใจ ตาแก่นี่แกล้งทำเป็นโง่

ลองนึกภาพดูว่า การขี่ซวนหวู่ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน มันเจ๋งมาก

โม่เทียนจีเตือน:"ศิษย์พี่ ฉันขอแนะนําคุณว่าเก็บไว้เงียบๆดีกว่า”

"ซวนหวู่เป็นหนึ่งในห้าสัตว์เทพ และทุกคนก็ต้องการมัน ”

"ถ้าคุณขี่ซวนหวู่ออกไปอย่างโจ่งแจ้ง แล้วถูกคนอื่นเห็นเข้า คุณจะต้องถูกปิดล้อมอย่างแน่นอน ”

อมตะชางเหม่ยพูดอย่างไม่สน :" กลัวอะไรล่ะ ใครที่ไหนจะกล้ามาสร้างปัญหาให้ชางเหม่ยคนนี้ ฉันจะให้เจ้าเด็กเหลือขอจัดการมันให้สิ้นซาก"

โม่เทียนจีพูดไม่ออกในทันที

เยี่ยชิวกล่าวว่า:"โบราณกล่าวไว้ว่า อย่าใช้กำลังจนหมด ทรัพย์สมบัติจะสูญเปล่า ตาแก่คุณควรเงียบๆไว้หน่อย แล้วเก็บซวนหวู่ไว้”

แม้ว่าอมตะชางเหม่ยจะเข้าใจความจริงนี้อยู่เช่นกัน แต่เขาก็ยังลังเลอยู่เล็กน้อย เพราะอากาศแบบนี้นั้นหายาก

"เจ้าเด็กเหลือขอ ไม่ง่ายเลยนะที่ฉันจะได้สัตว์เทพมาสักตัว นายให้ฉันขี่มันสักพักนะ?"