บทที่ 1594 ตำราแห่งสวรรค์หนึ่งฉบับ!

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

ตอนที่เยี่ยชิวออกจากถ้ำ หยุนซีเป็นคนช่วยเขาออกจากถ้ำ เขาหน้าซีดและหัวเข่าของเขาก็อ่อนแอ

จำได้ว่าครั้งที่แล้ว เขายังเขินอายมาก แต่ยังขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ

ในขณะนี้ มีเพียงความคิดเดียวในใจของเยี่ยชิว ผู้หญิงฝึกเซียน ดุร้ายเหมือนเสือ!

ปราชญ์หญิงหยุนซีดุร้ายเหมือนเสือ!

เยี่ยชิวสีหน้าดูหดหู่ คิดในใจ ผู้หญิงไม่ได้เปรียบเสมือนน้ำเหรอ? ทําไมเธอถึงดูเหมือนเหล็ก?

คุณไม่รู้หรือว่าคุณเหนื่อยมานานแค่ไหนแล้ว?

"ใครจะรู้ว่าคุณอ่อนแอมาก และยังมีประสบการณ์ไม่เพียงพอ" หยุนซีหัวเราะคิกคัก

"ซีเอ๋อ วันนี้ผมสภาพไม่ดีเท่าไร คราวหน้าระวังผมจะให้อาหารคุณ" เยี่ยชิวพูดอย่างดุร้าย

"ให้อาหารฉันเหรอ?" หยุนซีเม้มริมฝีปากและพูดว่า "คุณทําได้ไหม?"

ดูถูกจริงๆ

ตอนนี้เยี่ยชิวอยากจะสอนบทเรียนให้หยุนซี แต่ร่างกายของเขาไม่พร้อม

"รอผมก่อน คราวหน้าผมจะทําให้คุณเดินไม่ได้" เยี่ยชิวพูดคําที่รุนแรง

"โอเค ฉันจะรอ" พอพูดจบ หยุนซีก็กระซิบถามข้างหูเขาว่า "ฉันกับนางฟ้าไป๋ฮวาใครเด็ดกว่า?"

"คุณเด็ดมาก" เยี่ยชิวมองไปที่หยุนซีด้วยความขุ่นเคืองแล้วพูดว่า "คุณไม่ใช่มนุษย์"

"ขอบคุณสําหรับคําชม" หยุนซียิ้มหวานดั่งดอกไม้

หลังจากออกจากถ้ำ เยี่ยชิวก็รีบหาที่สําหรับนั่งไขว้ขาและฟื้นพลัง เขาไม่อยากออกไปพบอมตะชางเหม่ยในสภาพแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่ถูกหัวเราะจนตายว่าไหม?

หยุนซีนั่งข้างๆ มือทั้งสองข้างจับแก้มและจ้องไปที่เยี่ยชิวอย่างเสน่หา

ในแววตาของเธอมีแต่ความอ่อนโยนเต็มไปหมด แทบจะละสายตาจากเยี่ยชิวไม่ได้เลย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ในที่สุดเยี่ยชิวก็ฟื้นพลัง ยืนขึ้นและพูดกับหยุนซีว่า "พวกเราออกไปกันเถอะ!"

"จะออกไปข้างนอกตอนนี้เหรอ? ฉันยังอยากอยู่กับคุณสักพัก

หยุนซีจับมือเยี่ยชิว และพูดพร้อมพริบตาว่า "ตอนนี้คุณหายดีแล้ว เราต่อไหม?"

เยี่ยชิวตกใจมาก

ยังจะต่ออีกเหรอ?

ไม่ไหวแล้ว...

"ไม่ล่ะ ผมต้องรีบออกไป เผื่อตาเฒ่าเจอศัตรูจะเดือดร้อนเอา"

เยี่ยชิวรีบหาเหตุผล

หยุนซีพูดว่า "คุณเคยบอกว่า เต้าจ่างมีวิธีป้องกันตัวเองไม่ใช่เหรอ"

เยี่ยชิวพูดว่า "พวกเขามีวิธีป้องกันตัวเอง แต่ผมก็ยังคงกังวลอยู่ อย่างไรพวกเขาไม่มีการฝึกฝนขั้นสูง"

หยุนซีถามว่า "คุณกลัวแล้วใช่ไหม"

เยี่ยชิวส่ายหัว: "ไม่..."

"พูดตามตรง" หยุนซีขัดจังหวะเขา

"กลัวแล้วกลัวแล้ว คุณน้าผมกลัวคุณก็ไม่ได้เหรอ?" เยี่ยชิวกําลังจะร้องไห้

เป็นเรื่องน่าละอายที่ชายร่างใหญ่ถูกผู้หญิงบังคับให้พูดแบบนั้น

หยุนซีหัวเราะคิกคัก หัวเราะอย่างมีความสุข แล้วก็ค่อยๆ เบาลง จากนั้นเธอก็กอดในอ้อมแขนของเยี่ยชิวและพูดเบาๆ ว่า "ฉันขอโทษ คราวหน้าฉันจะอ่อนโยน~"

ผู้หญิงคนนี้...

หัวของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเส้นสีดํา

"โอเค ฉันไม่แซวคุณแล้ว พวกเราออกไปกันเถอะ!" หยุนซีกลับมาเป็นร่างปกติ

เยี่ยชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเคียงข้างหยุนซี เดินออกจากแดนลับ

เพิ่งออกมา

สีหน้าเยี่ยชิวก็เปลี่ยนไป

"แปลก ตาเฒ่าพวกเขาไปไหนแล้ว?" เยี่ยชิวมองไปรอบๆ แต่ก็ไ่เห็นแม้เงาของอมตะชางเหม่ย

"เป็นไปได้ไหมที่จะหาที่พักผ่อน?" หยุนซีพูด

"ไม่ ตอนผมเข้าไป โม่เทียนจีบอกว่าพวกเขาจะรอผมออกมาอยู่ที่นี่" เยี่ยชิวรู้สึกไม่สบายใจ และพูดว่า "ตาเฒ่า พวกเขาอาจจะพบศัตรู"

จากนั้นเยี่ยชิวและหยุนซีก็มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยการต่อสู้

"ไม่ ถ้าเจอศัตรู จะมีร่องรอยการต่อสู้อยู่ใกล้ๆ อย่างแน่นอน" หยุนซีปลอบใจ "ไม่ต้องห่วง บางทีเต้าจ่างอาจกําลังมองหาสมบัติ"

หาสมบัติเหรอ?