บทที่ 1595 ข้ามผ่านสวรรค์ลงโทษในที่สาธารณะทําให้ผู้คนตกตะลึง

ทันทีที่เยี่ยพูดออกมา ทุกคนก็ตกใจ สายตาของทุกคนก็มองมาที่เขา

ทันใดนั้น หลายคนก็ตกตะลึง

"เด็กคนนี้คือใคร"

"ทําไมถึงไม่เคยเห็นมัน"

"เขากําลังท้าทายเผยกังใช่ไหม"

ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย อมตะชางเหม่ยก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "ไอ้เด็กเปรต ช่วยฉันด้วย"

เยี่ยชิวก้าวไปหาอมตะชางเหม่ย เหลือบมองแล้วพูดว่า "คุณทำตัวสบายๆ ผมจะแก้ปัญหาต่อไป"

"พี่ชายใหญ่ ระวังตัวด้วย" โม่เทียนจีเตือน

เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็สตามองกับเผยกังด้วยเย็นชา

"เด็กน้อย คุณเป็นใคร" เผยกังตะโกน

เยี่ยชิวตอบเสียงดังฟังชัดว่า "เยี่ยฉังเชิง!"

เยี่ยฉังเชิงเหรอ?

ทําไมชื่อนี้ถึงคุ้นๆ?

ตอนแรกศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นตกตะลึง จากนั้นมองไปที่ หยุนซีและพูดกระซิบว่า เยี่ยฉังเชิงคนรักของปราชญ์หญิงไม่ใช่เหรอ?

ใช่เด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคุณหรือเปล่า?

แต่ตอนนี้ นอกจากความหล่อ ดูเหมือนเขาจะไม่มีข้อดีอะไรเลย!

"คุณคือเยี่ยฉังเชิงเหรอ" ท่อป๋าซงมองไปที่เยี่ยชิวอย่างเย็นชาและหัวเราะเยาะ "คาดไม่ถึงว่าคนโปรดของหยุนซี ที่แท้ก็คือไอ้สวะนี่"

"สวะเหรอ" เยี่ยชิวยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม: "คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะตัดสินว่าผมเป็นสวะหรือไม่ แต่ผมรู้ว่าคุณเป็นแค่หมีตัวหนึ่ง"

"รณหาที่ตาย" เมื่อคําพูดของท่อป๋าซงเงียบลง เขากําลังจะลงมือ

"พี่ท่อป๋า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม" เผยกังเตือนเขาแล้วมองไป

ที่เยี่ยชิวและพูดว่า "เด็กน้อย ในสายตาของพวกเราคุณก็แค่นักพรตน้อยขั้นแกนทอง ไม่มีคุณสมบัติที่จะหยิ่งผยอง"

"ผมได้ยินมาว่าคุณมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหยุนซีเซียนจื้อมาก เห็นแก่หน้าหยุนซีเซียนจื้อ วันนี้ผมจะไม่ฆ่าคุณ"

"แต่เพื่อนของคุณทุกคนต้องตาย"

"ถ้าคุณต้องการล้างแค้นให้พวกเขา ก็รอให้บรรลุขั้นสูงสุดของต้งเทียนก่อนค่อยมาหาผม ไสหัวไปซะ!"

แม้ว่าเผยกังจะพูดว่าเห็นแก่หน้าหยุนซีi แต่อันที่จริงเขารู้สึกว่าเยี่ยชิวนั้นคือสวะคนหนึ่ง และไม่สมควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเลย

คาดไม่ถึงเยี่ยชิวกลับยืนนิ่งและไม่ขยับ แถมยังหัวเราะเยาะ: "ขั้นสูงสุดของต้งเทียนน่าทึ่งมากเลยไหม"

"ถูกต้อง ขั้นสูงสุดของต้งเทียนนั้นน่าทึ่งมาก" เผยกังพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "คุณบรรลุขั้นสูงสุดของต้งเทียนแล้วเท่านั้น คุณถึงจะมีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าอัจฉริยะได้"

"ผมใช้เวลามากกว่าสามสิบปีในการบรรลุขั้นสูงสุดของต้งเทียน และตอนนี้คุณเป็นบรรลุเพียงสุดยอดขั้นแกนทอง ยังห่างชั้นกับขั้นสูงสุดของต้งเทียนอีกหนึ่งขั้น คุณสมบัติของคุณ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยปีถึงจะบรรลุขั้นสูงสุดของต้งเทียน ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ก่อนที่เสียงหัวเราะของเผยกังจะเงียบลง เขาถูกเยี่ยชิวขัดจังหวะ

"อย่าคิดว่าผมไร้ประโยชน์เหมือนคุณ แค่ขั้นสูงสุดของต้งเทียนน่ะเหรอ? ผมสามารถบรรลุได้ในชั่วครู่"

พูดจบ เยี่ยชิวก็หลับตาลง และร่างกายของเขาก็เปล่งแสงสีทองสดใสออกมา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ทุกคนถึงกับทำสีหน้าแปลกใจ

"ไม่มีทาง เขาจะบรรลุอยู่ที่นี่ได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว เขาอยู่แค่สุดยอดขั้นแกนทอง จะบรรลุก้าวกระโดดไปขั้นสูงสุดของต้งเทียนได้อย่างไร"

"ดัดจริต"

"ผมคิดว่าผู้ชายคนนี้มันโง่..."

เฉาเม่า เว่ยอู๋จี้ ท่อป๋าซงและอันลั่วซีก็ไม่เชื่อเช่นกัน

แม้หลังจากเห็นพฤติกรรมของเยี่ยชิวแล้ว ศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นก็มองไปที่หยุนซีทีละคนด้วยความสงสารและสงสัย

"ปราชญ์หญิงนั้นไม่มีใครเทียบได้ เธอจะชอบคนโง่แบบนี้ได้ยังไง"

เผยกังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะหยุนซีเสียงดัง: "ปราชญ์หญิง นี่คือคนโปรดของคุณใช่ไหม"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกจริงๆ"

"เขาคิดยังไงกับตัวเอง? อัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้มาร้อยปี..."

บูม!

ก่อนที่คําพูดของเผยกังจะเงียบลง ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าร้อง