บทที่ 1606 ฆ่าฉัน? นายทําไม่ได้หรอก!

เมื่อกี้เยี่ยชิวใช้คาถาตรึงการเคลื่อนไหวเพื่อควบคุมเฉาเม่า อันที่จริง เขาสามารถทําให้เฉาเม่าเจ็บมากขึ้นไปอีกก็ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ทําอย่างนั้น

เพราะเขาเห็นว่า เฉาเม่าเป็นคนหยิ่งยโสมาก คนอย่างเขามันน่าสนใจที่จะทําให้เขาอับอายในที่สาธารณะมากกว่าที่จะฆ่าเขา

"ทายาทของตระกูลเทพแห่งสงคราม? เฮอะๆ......แค่ก้อนฟางก้อนหนึ่ง! ”

เยี่ยชิวยืนอยู่ในอากาศเหมือนราชาเทพเจ้าและเสียงเยาะเย้ยของเขาดังก้องทั่วท้องฟ้า

เฉาเม่าลอยกลับหัวออกไป และร่างกายตกกระแทกพื้นลงไป อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเยี่ยชิว เขาก็ตะโกนเสียงดังและยืนตัวตรงทันที

"กล้าทําให้ฉันอับอาย ไปตายซ่ะ!"

มือขวาของเฉาเม่าเหยียดออกมา และหอกสงครามก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

"ตูม!"

พลังศักดิ์สิทธิ์ของเฉาเม่านั้นมหึมา ด้วยท่าทีรักษาเกียรติยศ ด้วยความกล้าที่จะสังหารศัตรู เขาถือหอกแล้วพุ่งไปหาเยี่ยชิว

ไม่ว่าหอกจะผ่านไปทางไหน ก็ล้วนเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความอาฆาต

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่มีหอกอันหนึ่ง แต่เขากลับเหมือนมีพลังของทหารหลายล้านคน ความอาฆาจที่ท่วมท้นก็กวาดท้องฟ้าจนทําให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ

วัตถุศักดิ์สิทธิ์!

เยี่ยชิวเห็นว่าหอกสงครามในมือของเฉาเม่าเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ และกําลังจะสังเวยดาบเซวียนหยวน แต่ในขณะนี้ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา:

"รับดาบ!"

เยี่ยชิวหันศีรษะของเขาไป เห็นเพียงดาบยาวตัดผ่านท้องฟ้าและบินเข้าหาเขา

ดาบเทพเจ็ดสี!

เยี่ยชิวจําได้อย่างรวดเร็ว ดาบเล่มนี้เป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น เขาไม่คาดคิดว่าหยุนซีจะนํามันมาด้วย

เยี่ยชิวจับด้ามดาบ

"ฆ่า!"

ร่างของเยี่ยชิวถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง เหมือนไฟที่กำลังโหมกระหน่ํา และดาบก็เหวี่ยงออกมา

เป็นการประลองที่ไม่มีใครเทียบได้!

หอกสงครามของเฉาเม่ายังคงพุ่งไปยังด้านหน้า และมีพลังที่สามารถจะทำลายทุกสิ่ง อย่างไม่มีใครเทียบได้

เยี่ยชิวไม่กล้าประมาท และการเคลื่อนไหววิชาดาบอักษรหญ้าขั้นที่หนึ่ง ซึ่งดาบนั้นไม่มีใครเทียบได้

หอกสงครามและดาบศักดิ์สิทธิ์ปะทะกันในอากาศ เข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด ราวกับปลายเข็มกระทบข้าวสาลี เสียงที่ดังก้องไม่มีที่สิ้นสุด และเกิดประกายไฟปลิวไปทุกที่กระเด็นไปทุกทาง

ราวกับว่าฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกได้แตกสลาย

ทั้งสองคนปลดปล่อยพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว ไร้แสงดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ ท้องฟ้าก็มืดลง

ในระยะไกล ผู้คนที่ดูอยู่รู้สึกเพียงความหนาวเย็นที่เพิ่มขึ้นที่ฝ่าเท้าจนถึงด้านบนของศีรษะของพวกเขาและในที่สุดก็ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

"แข็งแกร่งมาก!"

"คู่ควรกับคำว่าพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเทียบได้!"

"เฉาเม่าเป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งสงครามที่มีพลังอยู่ยงคงกระพัน"

"เยี่ยฉังเซิงนั้นก็ไม่ธรรมกา พลังการต่อสู้และวิชาดาบของเขาน่ากลัวมาก"

"ต้องบอกเลยว่า มันน่าเศร้าจริงๆที่ต้องอยู่ในยุคเดียวกับอัจฉริยะเช่นนี้"

"แล้วก็ไม่รู้ว่า สุดท้ายแล้วใครในสองคนนี้จะชนะ"

ในขณะนี้ ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง จ้องมองไปที่คนสองคนที่หันหน้าเข้าหากันเพราะกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดการต่อสู้ไป

น่าเสียดายที่ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นส่วนใหญ่มีการฝึกตนต่ำเกิน และการดวลระหว่างเยี่ยชิวและเฉาเม่านั้นเร็วเกินไป หลายๆคนสามารถมองเห็นเพียงเงาที่เบลอๆได้เพียงสองเงา แม้แต่วิธีการต่อสู้ของพวกเขาก็มองไม่ชัดเจน

"แคว้ก ......"

"ฉึบ......"

ในช่วงเวลาสั้น ๆ หอกสงครามและดาบศักดิ์สิทธิ์ชนกันหลายพันครั้ง เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

แสงที่ปล่อยออกมาจากใบมีดส่องสว่างท้องฟ้า ทําให้ผู้คนไม่กล้ามองตรงๆ

"โครม!"

ทันใดนั้นทั้งสองก็เดินผ่านไป ต่างคนต่างรีบวิ่งไปด้านข้าง ตามด้วยเลือดสีทองที่ดูแพรวพราวไกลออกมา

ร่างของเยี่ยชิวสั่นสะท้านและมีรูเลือดปรากฏบนไหล่ของเขา

"เยี่ยฉังเซิงได้รับบาดเจ็บแล้ว!"

"ฉันว่าแล้ว เยี่ยฉังเซิงไม่สามารถหยุดเฉาเม่าได้!"

"เขาคู่ควรกับการเป็นทายาทของตระกูลเทพแห่งสงครามและเขากล้าหาญจริงๆ!"

ฝูงชนประหลาดใจ

"ดูเหมือนว่าการต่อสู้ครั้งนี้กําลังจะสิ้นสุดลงแล้ว!"