บทที่ 164 ตบเขา

"นาย นายจะทำอะไร?"

หลินจวินตกใจมากจนถอยไปสองสามก้าว และพูดติดอ่างเมื่อเขาพูด

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แต่หลินลี่เปิ่นก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเช่นกัน

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว หลินลี่เปิ่นเป็นคนที่เคยเห็นลมและคลื่นแรง ๆ และไม่ควรถูกเยี่ยชิวทำให้ตัวเองหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม เจตนาฆ่าที่ปล่อยออกมาโดยเยี่ยชิวนั้นแข็งแกร่งมาก จนแม้แต่เขาก็ยังรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลังของเขา

สำหรับพ่อของหลินจิงจื้อ ดวงตาของเขาเฉียบคมมากในเวลานี้ โดยจ้องมองไปที่เยี่ยชิว และต้องการมองผ่านทะลุเยี่ยชิวไป

ผู้ชายคนนี้เป็นหมอจริง ๆ เหรอ?

จะมีเจตนาฆ่าเช่นนี้ได้ยังไง?

อย่างไรก็ตาม พ่อของหลินจิงจื้อยังคงพอใจกับแนวทางของเยี่ยชิวมาก อย่างน้อยก็เห็นได้ว่าเยี่ยชิวห่วงใยหลินจิงจื้อ

"ยกเว้นภูมิหลังของครอบครัวที่ยากจน ทุกสิ่งทุกอย่างค่อนข้างดี" พ่อของหลินจิงจื้อคิดกับตัวเอง

เยี่ยชิวจ้องไปที่หลินจวิน และพูดอย่างเย็นชา "วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันมาบ้านพี่หลิน ฉันไม่อยากฆ่าใครต่อหน้าคุณลุงและคุณป้าของฉัน โปรดขอโทษพี่สาวหลินด้วย!"

"ฮึ่ม อย่าคาดหวังว่าฉันจะขอโทษผู้หญิงเลวคนนี้..."

เพี๊ยะ!

ก่อนที่หลินจวินจะพูดจบ ร่างของเขาก็กระเด็นออกจากประตูเหมือนกระสอบทราย และกระแทกพื้นด้วยเสียงดัง "ปัง" และกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"นายกล้าดูถูกพี่หลินต่อหน้าฉัน นายนี่มันหาที่ตายจริง ๆ"

เยี่ยชิวกำหมัดแน่น และเดินไปที่ประตู

เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลินลี่เปิ่นจึงหยุดอยู่ตรงหน้าเยี่ยชิวทันที และร้องขอความเมตตา "เสี่ยวเยี่ย หลินจวินไร้เหตุผลไปหน่อย นายต้องไม่เหมือนเขาสิ ฉันจะสอนเขาอย่างดีเมื่อฉันกลับไป"

"หลบไป"

"เสี่ยวเยี่ย..."

"เพื่อเห็นแก่พี่หลิน ผมจะเรียกคุณว่าอา ถ้าคุณยังเกะกะ ก็อย่าหาว่าผมหยาบคายกับคุณ"

ทันใดนั้น หลินลี่เปิ่นก็เต็มไปด้วยความโกรธ

เขายังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเจียงซูและเจ้อเจียง มือและดวงตาของเขาดีมาก ทั้งขาวดำ ก็จะไว้หน้าเขาทั้งนั้น

โดยไม่คาดคิด หมอหนุ่มจากเจียงโจวจะกล้าพูดคำรุนแรงกับเขา

นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม หลินลี่เปิ่นใช้เวลาเพียงสามวินาทีในการระงับความโกรธของเขา และพูดด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวเยี่ย อย่าโกรธเลยนะ หลินจวินทำอะไรผิดไป ฉันจะให้ความรู้แก่เขาอย่างแน่นอนเมื่อฉันกลับไป"

"จิงจื้อ เสี่ยวจวินด่าเธอเมื่อกี้ มันเป็นความผิดของเขา ฉันขอโทษแทนเขา ฉันขอโทษ"

"พี่ใหญ่--"

หลินลี่เปิ่นหันไปมองพ่อของหลินจิงจื้อ แล้วพูดว่า "ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกเราทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แม้ว่าปกติแล้วเราจะมีความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง แต่อย่าทำร้ายความสามัคคีของกันและกันเลย!"

"นอกจากนี้ เสี่ยวจวินยังเป็นหลานชายของพี่ด้วย พี่ทนไม่ได้ที่จะเห็นบางอย่างเกิดขึ้นกับเสี่ยวจวินใช่ไหม?"

"พี่ใหญ่ วันนี้ถ้าเราทำอะไรผิดไป ฉันขอโทษพี่ด้วย ฉันหวังว่าพี่จะสามารถชักชวนเสี่ยวเยี่ยให้ปล่อยเสี่ยวจวินไปได้เหมือนกัน"

"ฉันสัญญาว่าจะควบคุมเสี่ยวจวินให้ดี และจะไม่ปล่อยให้เขาทำอะไรโดยประมาทอีกในอนาคต"

"พี่ใหญ่ คุณคิดว่ามันโอเคไหม?"

พ่อของหลินจิงจื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับเยี่ยชิวว่า "ช่างมันเถอะ"

แม้ว่าเยี่ยชิวจะโกรธ แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้อีก ท้ายที่สุด พ่อตาของเขาก็ยังต้องเผชิญหน้าเขา

เยี่ยชิวกล่าวว่า "อาสาม นั่นคือทั้งหมดสำหรับวันนี้ แต่ผมจะพูดอะไรที่น่าเกลียดสักหน่อยนะ ถ้าหลินจวินกล้าที่จะดูถูกพี่หลินอีกในอนาคต ผมจะตบเขาแน่ถ้าผมเห็น"

"ไม่ต้องกังวล เสี่ยวจวินจะไม่มีวันดูถูกจิงจื้ออีกในอนาคต มันดึกแล้ว ดังนั้นฉันจะกลับไปก่อน"

หลังจากที่หลินลี่เปิ่นพูดจบ เขาก็รีบพาหลินจวินออกไป

ในที่สุด บ้านก็กลับมาสงบอีกครั้ง

"เสี่ยวเยี่ย เชิญนั่งก่อนสิ"

เป็นเรื่องจริงที่แม่สามีชอบลูกเขยของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเธอมองเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ความประทับใจครั้งแรกของหลี่มู่ชิงที่มีต่อเยี่ยชิวนั้นดีอยู่แล้ว เมื่อกี้เธอเห็นเยี่ยชิวปกป้องหลินจิงจื้ออย่างละเอียดอ่อน ซึ่งทำให้เธอพึงพอใจมาก

หลี่มู่ชิงกล่าวต่อ "เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนส่งชาต้าหงให้พ่อจิงจื้อหนึ่งกล่อง ฉันจะชงให้นายลองนะ"