บทที่ 165 การทดสอบของพ่อตา

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว หลินลี่กั๋วเบิกตากว้าง "นายจะตบพ่อของฉันเหรอ? เขาจะอายุแปดสิบเร็วๆ นี้ นายจะทำเหรอ?"

"เมื่อผมตบคนอื่น ผมไม่เคยดูอายุของพวกเขาเลย" เยี่ยชิวพูด "ผมจะจัดการใครก็ตามที่รังแกพี่หลิน"

ดวงตาของหลินลี่กั๋วเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

แม้ว่าคำพูดของเยี่ยชิวจะดูไม่สุภาพเล็กน้อย แต่พวกเขาก็แสดงให้เห็นว่าเยี่ยชิวใส่ใจหลินจิงจื้อ

ผู้ปกครองทุกคนในโลก ต้องการให้ลูกมีความสุข และหลินลี่กั๋วก็ไม่มีข้อยกเว้น

"ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่นายรักและปกป้องลูกสาวของฉัน แต่ฉันแนะนำว่า ไม่ว่าชายชราจะทำอะไรก็ตาม นายไม่ควรแตะต้องเขา"

"ทำไมครับ?"

"เพราะว่าถ้านายแตะต้องเขา นายจะตาย"

ความสับสนบนใบหน้าของเยี่ยชิวเริ่มรุนแรงยิ่งขึ้น

หลินลี่กั๋วอธิบายว่า "เมื่อชายชรายังเด็ก เขามาที่มณฑลเจียงซูและเจ้อเจียงเพียงลำพัง เริ่มต้นใหม่ และทำให้ตระกูลหลิน เป็นตระกูลที่ร่ำรวยในมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง คนเช่นนี้ไม่มีใครเทียบได้ในแง่ของการวางแผน วิธีการ และ วิสัยทัศน์"

"และในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาได้สะสมเครือข่ายการติดต่อจำนวนมาก และทั้งคนผิวดำและคนผิวขาวในมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียงก็เคารพเขา"

"เพียงพูดเพียงคำเดียว เขาสามารถระดมคนหลายพันคนให้มาทำงานให้เขาได้"

"แน่นอน ด้วยเอกลักษณ์และสถานะของชายชรา เขาจะไม่ระดมกำลังขนาดใหญ่ เพื่อทำให้นายลำบากใจ แต่คนรอบตัวเขาจะไม่ปล่อยนายไป"

"ชายชรามีปรมาจารย์อยู่ข้าง ๆ"

ใบหน้าของหลินลี่กั๋วเคร่งขรึม และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "เขาชื่อหลินซาน เขาอยู่กับชายชรามานานหลายทศวรรษและภักดีมาก ชายชราเชื่อใจเขามาก หลินซานเป็นคนที่ปกป้องความปลอดภัยของชายชรามานานหลายปี"

"ทักษะของเขาแข็งแกร่งแค่ไหน?" เยี่ยชิวถาม

"ฉันไม่รู้" หลินลี่กั๋วพูด "ฉันได้ยินมาว่าเมื่อสี่สิบปีก่อน หลินซานสามารถผูกสัมพันธ์กับปรมาจารย์แห่งสำนักหลงหู่ชานได้"

ซื้ด--

เยี่ยชิวสูดลมหายใจ

วันนี้ ปรมาจารย์สำนักหลงหู่ชานอยู่ในอันดับที่สาม ในการจัดอันดับมังกร และเป็นปรมาจารย์ที่ไม่มีใครเทียบได้

หลินซานสามารถผูกสัมพันธ์กับปรมาจารย์แห่งสำนักหลงหู่ชานเมื่อสี่สิบปีก่อน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ความแข็งแกร่งของเขานั้นหาได้ยากในโลก

อารมณ์ของเยี่ยชิวก็หนักอึ้งทันที

เดิมทีเขาคิดว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขาเอง เขาสามารถเดินไปด้านข้างในตระกูลหลินได้ แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่าตระกูลหลินจะมีสุดยอดปรมาจารย์จริง ๆ

"ฉันยังคงดูถูกดูแคลนมรดกอันยาวนาน"

เยี่ยชิวถอนหายใจอย่างลับ ๆ

หลินลี่กั๋วเห็นความคิดของเยี่ยชิว และพูดด้วยความโล่งใจ "แต่นั่นก็ผ่านมาสี่สิบปีแล้ว หลินซานอยู่เคียงข้างชายชราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นบางทีทักษะของเขาอาจสูญเปล่าไปนานแล้ว"

"หวังว่านะครับ!"

เยี่ยชิวไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เขารู้ว่าศิลปะการต่อสู้ เช่นเดียวกับการประดิษฐ์ตัวอักษร จะดีขึ้นตามอายุ

หลินซานสามารถเชื่อมโยงกับปรมาจารย์แห่งสำนักหลงหู่ชานเมื่อสี่สิบปีก่อน ดังนั้นทักษะในปัจจุบันของเขาไม่น่าจะอ่อนแอกว่าปรมาจารย์ในรายชื่อมังกร

จะทำอย่างไร?

หากมีเรื่องขัดแย้งกับชายชราหลิน คุณอยากจะดำเนินการหรือไม่?

หากเขาลงมือ เขาจะหยุดยั้งหลินซานได้หรือไม่?

เยี่ยชิวคิดอย่างสงบอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้น และพูดอย่างใจเย็น "คุณลุงไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นหลินซานหรือหลินซี สรุปสั้น ๆ ไม่ว่าใครจะกล้ารังแกพี่หลิน ผมก็จะไม่ปล่อยให้เขาไป"

หลินลี่กั๋วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับความดื้อรั้นของเยี่ยชิว และถามว่า "นายไม่กลัวความตายเหรอ?"

"กลัวครับ!" เยี่ยชิวพูด "ใคร ๆ ก็กลัวความตาย แต่ถ้าผู้ชายไม่สามารถปกป้องผู้หญิงของตัวเองได้ ผู้ชายต้องมีคุณสมบัติอะไรในการพิชิตโลกนี้"

ออร่าบนร่างกายของเยี่ยชิวเปลี่ยนไป ราวกับดาบคมกริบที่ออกมาจากฝัก ขอบอันแหลมคมของมันก็เผยให้เห็น

"ไม่เลว" หลินลี่กั๋วอดไม่ได้ที่จะชื่นชมมัน

หากก่อนหน้านี้เขาพอใจกับเยี่ยชิวเพียง 30% ตอนนี้ความพึงพอใจของเขากับเยี่ยชิวสูงถึง 70% แล้ว

"เยี่ยชิว ด้วยความรักในความประณีต และจิตวิญญาณของร่างกายของนาย ฉันจะปกป้องนายด้วย"

หลินลี่กั๋วกล่าวว่า "ถ้าชายชราทำให้เรื่องยากสำหรับนายและจิงจื้อ ฉันจะระบายความโกรธของนายแทนนายเอง"

ฮึ่ม?

เยี่ยชิวเหลือบมองหลินลี่กั๋ว และคิดว่าคุณจะท้าทายชายชราได้อย่างไรในเมื่อคุณถูกลิดรอนสถานะในฐานะทายาทของตระกูลหลิน?