บทที่ 166 ห้องลองเสื้อผ้า

อาหารเต็มโต๊ะ อร่อยทุกอย่างจนน่าเหลือเชื่อ

"เสี่ยวเยี่ย ลองเสี่ยวหลงเปานี้สิ ลุงของนายทำเองเลยนะ"

หลี่มู่ชิงหยิบซาลาเปาลูกเล็กด้วยตะเกียบมาใส่ในชามของเยี่ยชิว แล้วพูดว่า "จิงจื้อชอบกินซาลาเปาลูกเล็กมาตั้งแต่เด็ก เมื่อคืนฉันได้ยินมาว่าจิงจื้อกำลังจะกลับมา พ่อของเธอนอนไม่หลับทั้งคืน และเตรียมอาหารจานนี้..."

"พูดน้อย ๆ หน่อย ให้พวกเขากินกันเถอะ" หลินลี่กั๋วจ้องมองหลี่มู่ชิง

จากนั้นหลี่มู่ชิงก็รู้ว่าหลินจิงจื้อมีน้ำตาคลอเบ้า และรีบถาม "จิงจื้อ เธอเป็นอะไรไป?"

"พ่อคะ แม่คะ ขอบคุณนะคะ" หลินจิงจื้อปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว และพูดด้วยรอยยิ้ม "หนูรู้สึกดีใจมากที่ได้กลับบ้าน"

"ถ้าอย่างนั้นก็ควรกลับมาให้บ่อย ๆ นะ พ่อจะไม่พูดถึงเธอทุกวันที่บ้าน"

"อื้ม"

"ฉันยังหวังว่าครั้งต่อไปที่ลูกกลับมา มันจะไม่ใช่สองคน แต่เป็นสามคน"

หลี่มู่ชิงพูดอย่างมีความหมาย

เยี่ยชิวเข้าใจว่าแม่ยายกำลังบอกเป็นนัย ให้พวกเขามีลูกโดยเร็วที่สุด

โดยไม่คาดคิด หลินจิงจื้อพูดขึ้น "แม่คะ แม่เองก็ต้องขยันนะ มีน้องชายให้หนู

ทันใดนั้น ใบหน้าของหลี่มู่ชิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

หลินลี่กั๋วจ้องมองไปที่หลินจิงจื้อ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "เธอกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร ฉันอายุห้าสิบแล้ว"

"อายุห้าสิบแล้วยังไง?" หลินจิงจื้อกล่าว "ผู้ชายคนหนึ่งมีดอกไม้สี่สิบเอ็ดดอก ดอกไม้นี้จะบานสะพรั่งอย่างแรงเมื่ออายุห้าสิบ พ่อควรทำงานหนักขึ้นและพยายามมีน้องชายให้หนูโดยเร็วที่สุด"

"เรามีลูกสาวแบบเธอก็พอแล้ว แล้วทำไมเราถึงต้องการลูกอีกล่ะ นอกจากนี้ ถึงฉันจะมีหัวใจ แต่ร่างกายของฉันก็ยังไม่ดีพอ"

หลี่มู่ชิงกล่าว

"ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เยี่ยชิวช่วยได้ค่ะ ใช่ไหมเยี่ยชิว?" หลินจิงจื้อมองไปที่เยี่ยชิว

"ใช่" เยี่ยชิวพยักหน้า และกล่าวว่า "พี่หลินพูดถูก ผมมีความเชี่ยวชาญในวิธีการดูแลสุขภาพด้วยการแพทย์แผนจีน ดังนั้นผมน่าจะสามารถช่วยคุณได้"

"เสี่ยวเยี่ย ป้าก็อายุสี่สิบเหมือนกัน ถ้ามีลูกอีกคน คงจะเป็นหญิงแก่มีลูกอ่อน แบบนั้นจะไม่อันตรายเหรอ?"

หลินลี่กั๋วและหลี่มู่ชิงต่างก็มองไปที่เยี่ยชิว

เยี่ยชิวเห็นความหวังในดวงตาของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการลูกด้วย

"แม้ว่าในทางการแพทย์แล้ว มารดาที่อายุเกินสามสิบห้าปี ถือเป็นมารดาที่อายุมากแล้ว แต่ว่า ในชีวิตจริง ผู้คนจำนวนมากไม่มีลูกจนกว่าจะอายุสี่สิบหรือห้าสิบปี และแม้แต่ อายุหกสิบแล้วจะมี ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร คนแก่ก็มีบุตรได้ เมื่อก่อนยังเคยเห็นข่าวว่า ราชาการคนหนึ่งให้กำเนิดบุตรชายเมื่ออายุได้เจ็ดสิบสี่ปี"

เยี่ยชิวกล่าวต่อ "ผมเพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของลุงและป้า คุณทั้งคู่มีสุขภาพที่ดี ถ้าคุณอยากมีลูกจริง ๆ ก็ยังไม่สายเกินไป"

"จริงเหรอ?" หลี่มู่ชิงรู้สึกประหลาดใจมาก

เยี่ยชิวพยักหน้าอย่างหนัก "จริงครับ"

หลินลี่กั๋วไม่เชื่อ และพูดครึ่งตลกและกึ่งจริงจัง "เสี่ยวเยี่ย นายแค่มองหน้าเราแล้วบอกว่าเราแข็งแรงมาก ทำไมฉันรู้สึกเหมือนนายดูไม่เหมือนนักศึกษาแพทย์ แต่เหมือนหมอดูมากกว่า"

เยี่ยชิวอธิบายว่า "คุณลุงครับ คุณไม่รู้อะไร การแพทย์แผนจีนพูดถึง 'รูปลักษณ์ การดมกลิ่น การถาม และความรู้สึก' แพทย์แผนจีนผู้ชำนาญสามารถบอกสภาพร่างกายของผู้อื่นได้อย่างรวดเร็ว"

หลินลี่กั๋วยิ้มและพูดว่า "ฉันเข้าใจแล้ว เสี่ยวเยี่ยบอกว่าเขาเป็นแพทย์แผนจีนที่เก่งมาก"

"พ่อคะ พ่อไม่รู้อะไร เยี่ยชิวได้รักษาผู้ป่วยจำนวนมากที่เจียนจะตาย ทักษะทางการแพทย์ของเขามีพลังมากจริง ๆ" หลินจิงจื้อแทรกแซง

"จริงเหรอ?" หลินลี่กั๋วรู้สึกประหลาดใจ

หลินจิงจื้อกล่าวเสริมว่า "ไม่อย่างนั้น คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการแผนกการแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาล เจียงโจวตั้งแต่อายุยังน้อย"

ทันใดนั้น หลินลี่กั๋วก็มองไปที่เยี่ยชิวด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำงานในโรงพยาบาล แต่เขาก็มีเพื่อนหมอมากมาย และรู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์ปกติ แพทย์ที่ต้องการเป็นผู้อำนวยการแผนกจะต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าสี่สิบปี

เยี่ยชิวมาเป็นผู้อำนวยการตอนที่เขาอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น มันไม่ง่ายเลย!

ทันใดนั้น หลินลี่กั๋วก็พบว่า เขาไม่สามารถมองผ่านเยี่ยชิวได้

"เสี่ยวเยี่ย พ่อแม่ของนายสบายดีไหม?" หลินลี่กั๋วถามด้วยความห่วงใย

"แม่ของผมสบายดี ส่วนพ่อของผม..." เยี่ยชิวหยุด แล้วพูดว่า "คุณลุง พูดตามตรง ผมไม่รู้ว่าพ่อฉันอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว"