บทที่ 1670 คำขอพิเศษ

น่าแปลก หลังจากที่เยี่ยชิวมาถึงหน้าโลงศพทองคำแล้ว เขาไม่รู้สึกกดดันอีกต่อไป

ในความเป็นจริง เขาไม่รู้สึกถึงออร่าที่ออกมาจากโลงศพ

โลงศพทองคำนอนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ โดยไม่เคลื่อนไหว

“เป็นไปได้ไหมว่า ฉันผ่านการทดสอบแล้ว?”

เยี่ยชิวสงสัย

จากนั้นเขาก็สังเกตโลงศพทองคำอย่างระมัดระวัง

เยี่ยชิวพบว่าโลงศพทองคำมีความยาวประมาณเก้าเมตรและกว้างสามเมตร ทำจากทองคำบริสุทธิ์ และมีการออกแบบที่เรียบง่ายและสง่างาม

ไม่มีจารึกหรือลวดลายบนโลงศพ ถ้าเยี่ยชิวไม่ได้เห็นพลังของโลงศพนี้เป็นการส่วนตัว เขาคงคิดว่ามันเป็นเพียงโลงทองคำธรรมดาๆ

“จิ้งจอกขาวตัวน้อย ฉันต้องทำยังไงถึงจะได้รับการยอมรับโลงศพทองคำนี้?” เยี่ยชิวถาม

“ฉันไม่ใช่จิ้งจอกขาวตัวน้อย ฉันเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างดุเดือด “เยี่ยฉังเซิง นับจากนี้ไปคุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกฉันว่าจิ้งจอกขาวตัวน้อยอีกต่อไป”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางยังคงเป็นสุนัขจิ้งจอกไม่ใช่หรือ? มันเป็นแค่ชื่อ ทำไมคุณถึงกังวลเรื่องนี้มาก?”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ยังไงก็ตาม ฉันไม่ใช่จิ้งจอกน้อย ฉันมีชื่อ นามสกุลของฉันคือไป๋”

“นามสกุลไป๋?” จู่ๆ เยี่ยชิวก็นึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมาและพูดว่า “ชื่อจริงของคุณคือไป่เจี๋ยหรือเปล่า?”

“ไป่เจี๋ยคือใคร?” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ฉันไม่ใช่ชื่อไป๋เจี๋ย ฉัน...…”

“บอกฉันที ฉันจะได้รับการยอมรับได้อย่างไร” เยี่ยชิวขัดจังหวะจิ้งจอกขาวตัวน้อยแล้วถามอีกครั้ง

สำหรับเขา สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการได้รับการยอมรับจากโลงศพนี้

“คุณอยากรู้?” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ขอร้องฉันสิ”

ตุ๊บ!

เยี่ยชิวยกมือขึ้นและเคาะหัวจิ้งจอกขาวตัวน้อย

“เยี่ยฉังเซิง คุณตีฉันอีกแล้ว” จิ้งจอกขาวตัวน้อยจ้องไปที่เยี่ยชิว น้ำตาไหลออกมาจากความเจ็บปวด

“อย่าไร้สาระอีกต่อไป บอกฉันเร็วๆ ” เยี่ยชิวเร่งเร้า

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ฉันไม่รู้”

“คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณเหรอ?” เยี่ยชิวกล่าวว่า “คุณใช้เลือดของคุณเพื่อสร้างโลงศพนี้ ดังนั้นจึงชัดเจนว่าคุณต้องรู้วิธีที่จะได้รับการยอมรับ”

“บอกฉันมาเร็วๆสิ”

“ฉันจะซื้ออมยิ้มให้คุณ”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบ ฉันไม่ชอบขนม”

“จะบอกหรือไม่บอก?” เยี่ยชิวยกมือขึ้นอีกครั้งแล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่บอกฉัน ฉันจะตีคุณ”

“เยี่ยฉังเซิง คุณกำลังรังแกฉัน” จิ้งจอกขาวตัวน้อยโกรธมาก

เยี่ยชิวตะโกนว่า “พูดเร็วๆ สิ”

“ฮึ่ม ฉันจะไม่บอกคุณ……”

ตุ๊บ!

เยี่ยชิวเคาะหัวจิ้งจอกขาวตัวน้อยอีกครั้ง ทำให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยมีสีหน้าบูดบึ้งด้วยความเจ็บปวด

“คุณจะบอกฉันหรือเปล่า?”

“ฉันจะไม่บอกคุณ ถึงแม้จะตายก็ตาม”

“เอาล่ะ ฉันหวังว่าคุณจะไม่เสียใจ” เยี่ยชิวพูด จากนั้นเขาก็ตบบั้นท้ายของจิ้งจอกขาวตัวน้อย

“อา!” ทันใดนั้น จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็กรีดร้องเสียงดัง น้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความเจ็บปวด

เยี่ยชิวรู้สึกผิดและพูดเบาๆ “ฉันขอโทษ ฉันไม่อยากรังแกคุณ……”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็พูดว่า “เยี่ยฉังเซิง คุณช่วยตีฉันแรงกว่านี้หน่อยได้ไหม”

เกิดอะไรขึ้น?

มีร่องรอยของการอ้อนวอนอยู่ในเสียงของมัน และเยี่ยชิวสังเกตเห็นว่า แม้ว่าดวงตาของจิ้งจอกขาวตัวน้อยจะเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังมีความปรารถนาอยู่เช่นกัน

“เป็นไปได้ไหมว่า สุนัขจิ้งจอกตัวนี้มีแนวโน้มมาโซคิสต์?”

เยี่ยชิวพบว่ามันค่อนข้างไม่น่าเชื่อ

เมื่อเห็นเยี่ยชิวลังเล จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็ริเริ่มและพูดว่า “เยี่ยฉังเซิง ได้โปรดตีฉันด้วย ฉันขอร้องคุณ”