บทที่ 175 ออกไปได้แล้ว

ไข่มุกราตรี!

พอคำนี้ออกมาเท่านั้นแหละ ราวกับฟ้าผ่า ทุกคนต่างรู้สึกว่าหูหึ่งๆ

แม้แต่ท่านผู้เฒ่าหลินเอง ก็อึ้งเหมือนกัน

นี่คือไข่มุกราตรีในตำนานเหรอ?

ฮ่าฮ่า

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหลุดขำออกมา จากนั้นก็ได้ยินหลินหลิงยิ้มและพูดว่า "ไอ่นักพรต คุณโกหกใครเนี่ย? ก็แค่ไข่มุกเม็ดหนึ่ง คุณกลับบอกว่าเป็นไข่มุกราตรีเนี่ยนะ คุณคิดว่าทุกคนเป็นเด็กอายุสามขวบเหรอ!"

ผู้อมตะชางเหม่ยพูดว่า "คนอื่นเป็นเด็กสามขวบหรือเปล่าฉันไม่รู้หรอก แต่สิ่งที่ฉันแน่ใจคือไอคิวของคุณยังสู้เด็กสามขวบไม่ได้เลย"

"คุณ"

"คุณอะไร! คุณช่วยเงียบปากไปเลยได้ไหม? หน้าตาก็ไม่ดี ยังพูดมากอีก เอาความกล้ามาจากไหนเหรอ? จากเหลียงจิ้งหรูเหรอ?"

ผู้อมตะชางเหม่ยด่าคนขึ้นมา ไม่แพ้ใครเลยสักนิด

หลินหลิงโกรธมาก ชี้ไปที่ผู้อมตะชางเหม่ยและด่าว่า "ไอ่แก่ ฉันสาปแช่งคุณไม่ตายดีแน่ คุณ..."

เพียะ!

ฝ่ามือตบเข้าใบหน้าของหลินหลิง

ครั้งนี้ไม่ใช่ท่านผู้เฒ่าหลินที่ตีเธอ แต่เป็นพ่อของเธอเองหลินลี่หมิน

"บังอาจนักนะ! กล้าลบหลู่ผู้อมตะชางเหม่ย แกอยากตายเหรอ?" หลินลี่หมินดุด่าอย่างโมโห

"คุณพ่อ..."

"หุบปาก! ถ้าแกยังกล้าทำตัวไร้สาระ ระวังฉันจะตัดความสัมพันธ์กับแก"

หลินหลิงกลัวจนไม่กล้าพูด มองหลินลี่หมิน น้ําตาคลอเบ้า น้อยใจมาก

"ผู้อมตะ ขออภัยด้วยนะครับ ผมผิดเองที่ไม่สั่งสอนลูก ปล่อยให้เธอทำตัวแย่ใส่ท่าน ผมขอโทษแทนเธอด้วย ขอโทษครับ"

หลินลี่หมินโค้งคํานับให้กับผู้อมตะชางเหม่ย และถามต่อว่า "ผู้อมตะ ไข่มุกเม็ดนี้ เป็นไข่มุกราตรีจริงเหรอ?"

เขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อ ไข่มุกที่ดูธรรมดามากๆ จะเป็นไข่มุกราตรีที่มูลค่ามหาศาลได้ไง?

และที่สำคัญไข่มุกเม็ดนี้เป็นไข่มุกที่เยี่ยชิวมอบให้ท่านผู้เฒ่าหลิน

หลินลี่หมินเคยสืบภูมิหลังของเยี่ยชิวแล้ว ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ เป็นแค่หมอตำแหน่งเล็กๆ จะมีสมบัติอย่างไข่มุกราตรีได้ไงล่ะ?

แม้จะมี ก็คงไม่ให้คนอื่นหรอก

ต้องรู้ว่าสมบัติหายากแบบนี้ เมื่อได้มาแล้ว ก็คงจะซ่อนไว้ หรือไม่ก็เอาไปประมูลเพื่อแลกเงิน เป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนอื่นแน่นอน

แต่เยี่ยชิวกลับให้คนอื่นไปเลย ใจกว้างมากจริงๆ

แล้วเขาจะไปรู้ได้ไงว่า ในขณะนี้ เยี่ยชิวเสียดายจะตายอยู่ละ

ไข่มุกเม็ดนี้ราชามังกรเป็นคนมอบให้เขา เยี่ยชิวก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นไข่มุกราตรี ให้ตายก็ไม่ให้คนอื่นหรอก

ไข่มุกเม็ดนี้มูลค่าอย่างน้อยหลายร้อยล้านเลย!

เยี่ยชิวเจ็บปวดหัวใจไม่ไหว อยากจะตบตัวเองสักหนึ่งที

"เสียใจไหม?" หลินจิงจื้อเดินเข้ามากระซิบถามเขาเบาๆ

"ไม่เสียใจ" เยี่ยชิวตอบ "ถ้ารู้ว่าเป็นไข่มุกราตรีแต่แรก ผมน่าจะห่ออั่งเปาหนึ่งพันหยวนให้ท่านแทน"

หลินจิงจื้อปิดปากหัวเราะและพูดว่า "ไม่อย่างนั้น ฉันไปขอไข่มุกราตรีของนายกลับมาให้?"

"ช่างมันเถอะ ของที่ให้ไปแล้ว มีเหตุผลที่ไหนจะไปเอากลับมาล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีแขกท่านอื่นเป็นพยานมากมายด้วย"

"ไม่เสียใจแน่นะ?"

เสียใจก็ไม่มีประโยชน์!

เยี่ยชิวพูด "ไข่มุกราตรีเม็ดนี้ ถือซะว่าเป็นสินสอดที่ผมให้กับตระกูลหลินนะ"

"นายจะแต่งงานกับฉัน ควรให้สินสอดกับพ่อแม่ของฉัน" หลินจิงจื้อตอบ

"ไม่เป็นไร พวกเขาก็แซ่หลินเหมือนกัน ให้ใครก็เหมือนกันหมด"

หลินจิงจื้อกลอกตาใส่แล้วพูดว่า "ฉันจะไปเอาไข่มุกราตรีกลับมา"

"หืม?" เยี่ยชิวประหลาดใจเล็กน้อย

หลินจิงจื้อตอบว่า "ถ้าเราแต่งงานแล้ว ไข่มุกราตรีเม็ดนี้ก็เป็นทรัพย์สินร่วมกันของเรา ฉันเจ็บใจนะที่มอบให้คนอื่น"

เยี่ยชิวหัวเราะ