บทที่ 176 เรียกฉันว่าชายชราหลิน

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เยี่ยชิวก็หรี่ตาลงเล็กน้อย "ชายชรา คุณหมายถึงอะไร?"

"นายไม่เข้าใจที่ฉันหมายถึงเหรอ? พ่อหนุ่ม คำบางคำก็ไม่มีความหมายถ้ามันชัดเจนเกินไป"

"ไอ้หนู นายไม่เข้าใจเหรอ คุณปู่อยากให้นายไสหัวไป"

หลินจวินเข้าหาเยี่ยชิว และพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"นายคิดว่านายเป็นใคร? นายมีสิทธิ์ขัดจังหวะฉันเมื่อฉันคุยกับชายชราเหรอ?"

ตุ้บ!

เยี่ยชิวเตะหลินจวินออกไป

ทุกคนต่างประหลาดใจ

ไม่มีใครคาดคิดว่าเยี่ยชิวจะรุนแรงขนาดนี้ และโจมตีคนอื่นต่อหน้าชายชราหลิน

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เขาทุบตี คือหลานชายของชายชราหลินด้วย

เมื่อหลินลี่เปิ่นเห็นหลินจวินถูกเตะออกไป เขาโกรธมาก และอยากจะดุเยี่ยชิว ขณะที่เขากำลังจะอ้าปาก เขาก็เห็นดวงตาเย็นชาของหลินจิงจื้อกวาดไป

"อาสาม หลินจวินนิสัยเสียมาตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่มีใครลงโทษเขา เขาอาจจะก่อปัญหาใหญ่ได้ในอนาคต ฉันแนะนำว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม"

เสียงอันไพเราะของหลินจิงจื้อเต็มไปด้วยภัยคุกคาม

"ฮึ่ม" หลินลี่เปิ่นอย่างเย็นชา และวิ่งไปช่วยหลินจวินขึ้นมา

"ชายชรา ผมเดินทางมาไกลเพื่อมาอวยพรวันเกิดคุณ ผมให้ของขวัญกับคุณแล้ว คุณก็รับมันไว้ แต่ตอนนี้คุณขอให้ผมออกไป หมายความว่าไง?" เยี่ยชิวถาม

"เจ้าหนุ่ม ตระกูลหลินของเราไม่ต้อนรับนายด้วยซ้ำ" ชายชราหลินกล่าว

"มีเหตุผลอะไร?"

"นายมาจากภูมิหลังที่ต่ำต้อย นายสมควรที่จะเข้าร่วมตระกูลหลินของเราเหรอ?"

ไม่ว่าเยี่ยชิวจะนิสัยดีแค่ไหน เขาก็ยังรู้สึกโกรธเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้

"ชายชรา ผมไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินคำพูดที่ว่าเจ้าชาย นายพล และนายกรัฐมนตรีอยากมีพวกของตัวเองบ้างหรือเปล่า!"

"นายกำลังพูดถึงอะไร ลองถามดูสิ คนที่มางานในวันนี้ทุกคน ใครบ้างที่ภูมิหลังที่ต่ำต้อยในสามชั่วอายุคน?"

"ไม่ต้องพูดไกลเกินไป มาพูดถึงคุณกันดีกว่า ชายชรา คุณมาจากตระกูลขุนนางเหรอ?"

คำพูดของเยี่ยชิว ทำให้ชายชราหลินโกรธ

เพราะทุกคนในมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียงรู้ดีว่าชายชราหลินมาจากครอบครัวที่ยากจน และเริ่มต้นจากศูนย์

ชายชราหลินโกรธมากจนยิ้มตอบ "นายพูดจาเฉียบแหลมมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายจะสามารถหลอกลวงหลานสาวของฉันได้ ฉันจะพูดอีกครั้ง เราไม่ยินดีต้อนรับนายเข้ามาในตระกูลหลินของเรา"

"เยี่ยชิว เนื่องจากฉันไม่เป็นที่ต้อนรับ จึงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ กลับไปที่เจียงโจวกันเถอะ"

หลินจิงจื้อไม่ชอบชายชราเลย แต่เมื่อเธอเห็นเขาไล่เยี่ยชิวออกไป เธอก็โกรธ และจับมือเยี่ยชิว แล้วเดินออกไปที่ประตู

"หยุด!"

ชายชราหลินตะโกนอย่างสุดซึ้ง

"คุณปู่ต้องการอะไรอีก?" หลินจิงจื้อหันกลับไปมองชายชราหลินอย่างเย็นชาด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างยิ่ง

"หลินจิงจื้อ หากเธอต้องการออกไป จะไม่มีใครหยุดเธอ แต่เขาต้องอยู่ต่อ" ชายชราหลินชี้ไปที่เยี่ยชิว

"คุณปู่หมายถึงอะไร?" หลินจิงจื้อถามอีกครั้ง

ชายชราหลินกล่าวว่า "ในตระกูลหลินของเรา ใครอยากจะมาก็มาใครอยากจะไปก็ไปงั้นเหรอ เขามาตบหลานชายของฉันและจะจากไปแบบนี้ได้ยังไงกัน?"

หลินจิงจื้อกำลังจะโกรธ แต่เยี่ยชิวห้ามเธอไว้

"ชายชรา เมื่อกี้คุณอยากจะไล่ผมออกไป แต่ตอนนี้คุณไม่อนุญาตให้ผมออกไป ผมอยากถามว่าคุณต้องการอะไร?" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม "ถ้าผมต้องการจากไป คุณก็ไม่สามารถหยุดผมได้"

"ฉันหยุดนายไม่ได้เหรอ? กล้าดีจริง ๆ!" ชายชราหลินตะโกน "เสี่ยวเหวิน!"

ทันใดนั้น หลินเหวินก็ยืนขึ้น และถามด้วยความเคารพ "คุณปู่ คุณปู่มีคำสั่งอะไรครับ?"

"สอนบทเรียนเด็กคนนี้หน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงเย่อหยิ่งต่อหน้าฉันได้ขนาดนี้"

"ครับ"

หลินเหวินก้าวไปทางเยี่ยชิว

ใบหน้าของหลินลี่กั๋วเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขารีบพูดกับชายชราหลิน "พ่อครับ ผู้มาเยี่ยมคนนี้เป็นแขก เยี่ยชิวมาอวยพรวันเกิดคุณ และยังมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับคุณเช่นไข่มุกราตรีแบบนี้ คุณไม่ควรทำให้เขาอับอายทั้งทางอารมณ์หรือเหตุผล ผมคิดว่า..."