บทที่ 177 เยี่ยชิว VS หลินซาน

ทันใดนั้นการแสดงออกของเยี่ยชิวก็ดูจริงจัง

เขาได้ยินหลินลี่กั๋วพูดว่า หลินซานสามารถผูกสัมพันธ์กับปรมาจารย์แห่งสำนักหลงหู่ชานเมื่อสามสิบหรือสี่สิบปีก่อน และเขาก็เป็นสุดยอดปรมาจารย์อย่างแท้จริง

ฉันแค่ไม่รู้ว่า ปรมาจารย์แห่งสำนักหลงหู่ชานที่ต่อสู้กับหลินซานเมื่อสี่สิบปีก่อน คือผู้อมตะชางเหม่ยหรือเปล่า?

สายตาของเขาจ้องมองไปที่ผู้อมตะชางเหม่ย

ดูเหมือนว่าผู้อมตะชางเหม่ยจะเดาได้ว่า เยี่ยชิวกำลังคิดอะไรอยู่ และเขาก็หัวเราะ และพูดว่า "อย่ากลัวเลย เจ้าหนู ฉันต่อสู้กับหลินซานเมื่อสี่สิบปีก่อน และฉันก็ต่อยเขาจนฟันของเขาแทบหลุดลงพื้น"

เยี่ยชิวรู้ว่าชายชราคนนี้ไม่น่าเชื่อถือ และไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เขาพูด แต่แขกเหล่านั้นแตกต่างออกไป ทันใดนั้นดวงตาของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นการแสดงความเคารพเมื่อพวกเขามองไปที่ผู้อมตะชางเหม่ย

"เราไม่ได้เจอกันมาหลายสิบปีแล้ว แต่ชายชรายังคงชอบพูดเรื่องไร้สาระ สี่สิบปีที่แล้วเราเสมอกัน ถ้าเราทะเลาะกันวันนี้ นายจะแพ้แน่นอน" หลินซานพูดอย่างเย็นชา

"นักพรตอย่างฉันปลูกฝังนิสัยทางศีลธรรมมาหลายปี และเลิกแข่งขันมานานแล้ว ไม่เช่นนั้น ฉันจะฆ่านายด้วยมือเดียวก็ได้ ผู้อมตะชางเหม่ยจึงพูดกับเยี่ยชิว "เจ้าหนู ฉันมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับนาย อีกนายนายไม่ต้องออมมือนะ ต่อยให้หนัก"

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่อผู้อมตะชางเหม่ย และจ้องมองไปที่หลินซาน และรู้สึกระมัดระวังมากขึ้นในใจ

"พี่หลิน โปรดอยู่ห่าง ๆ ไว้" เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจิงจื้อเห็นเยี่ยชิวกังวลมาก และเธอกระซิบ "เมื่อเจอโอกาส ฉันจะยิงเขาให้ตาย"

เยี่ยชิวรีบพูดว่า "อย่าใช้ปืน เพราะมันเป็นงานวันเกิดของชายชรา การใช้ปืนนั้นไม่ดี"

คนดังมารวมตัวกันที่นี่คืนนี้ และคนสำคัญจากมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียงก็อยู่ที่นี่ เมื่อปืนถูกยิง สถานการณ์อาจไม่สามารถควบคุมได้

"ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย"

"อืม"

หลินจิงจื้อก้าวออกไป

เยี่ยชิวจ้องมองหลินซานอย่างระมัดระวัง เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ เขาไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่น้อย

แต่ในขณะนี้ หลินลี่กั๋วก็ก้าวไปข้างหน้า และยืนอยู่ตรงหน้าหลินซาน

"ปู่สาม เห็นแก่หน้าผมเถอะ อย่าทำร้ายเยี่ยชิวเลย ได้ไหม?" หลินลี่กั๋วขอร้อง

"ลี่กั๋ว ไม่ใช่ฉันที่อยากจะลงมือกับเขา แต่เขาต่างหากที่ทำให้ชายชราไม่พอใจ ฉันต้องเชื่อฟังคำสั่งของชายชราหลิน" หลินซานกล่าวอย่างสงบ

"ปู่สาม ผมขอร้อง"

"หลบไป"

"ปู่สาม..."

"คุณลุง หลีกทางเถอะครับ" เยี่ยชิวพูด "ผมได้ยินมาว่าชายชราหลินมีปรมาจารย์อยู่ข้าง ๆ ผมอยากเจอเขามานานแล้ว"

นี่คือคำพูดที่แท้จริงของเยี่ยชิว

เยี่ยชิวเกือบจะอยู่ยงคงกระพัน ตั้งแต่เขาได้รับการผจญภัยและฝึกฝนยันต์และวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

แต่เขารู้ว่ายังมีเส้นทางอีกยาวไกล ระหว่างเขากับปรมาจารย์ตัวจริง

เขาต้องการใช้การต่อสู้ครั้งนี้ เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของเขา และรู้ว่าช่องว่างระหว่างเขากับปรมาจารย์นั้นใหญ่แค่ไหน

หลินลี่กั๋วแนะนำ "เสี่ยวเยี่ย หลินซานเป็นปรมาจารย์ นายไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย"

ฉันตระหนักถึงเรื่องนั้น เยี่ยชิวพูดอย่างใจเย็น "ผมอยากลองดู"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลินซานก็มองดูเยี่ยชิวอย่างลึกซึ้ง และพูดอย่างชื่นชม "นายยังมีความกล้าที่จะต่อสู้ แม้ว่านายจะรู้ว่าคุณกำลังพ่ายแพ้"

"เยี่ยชิว..."

หลินลี่กั๋วยังคงต้องการโน้มน้าวเขา แต่หลินซานโบกแขนเสื้อของเขา และแรงอันอ่อนโยนก็ผลักเขาออกไป

แขกที่อยู่รอบ ๆ ต่างถอยกลับไป ด้วยกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาในระหว่างการต่อสู้ในภายหลัง

หลินซานก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

แล้วยืนนิ่ง

ในเวลานี้ ระยะห่างระหว่างเขากับเยี่ยชิวอยู่ที่เพียงสามเมตรเท่านั้น

หลินซานมองไปที่เยี่ยชิว และพูดช้า ๆ "ฉันแก่กว่านาย และฉันเป็นรุ่นพี่ของนาย ดังนั้นการต่อสู้กับนายจึงดูเป็นคนพาลเล็กน้อย แต่นายทำให้ชายชราหลินไม่พอใจ ดังนั้นฉันต้องสอนบทเรียนให้แก่นาย"

"ถ้าคุณต้องการลงมือก็เอาเลย ทำไมคุณถึงพูดเรื่องไร้สาระมากมายขนาดนี้?" น้ำเสียงของเยี่ยชิวหยาบคายมาก

หลินซานไม่โกรธเช่นกัน เมื่ออายุเท่านี้ เขาจะไม่โกรธรุ่นน้องง่าย ๆ

"เจ้าหนู นายลงมือก่อนเลย เมื่อนายลงมือทำแล้ว นายจะไม่มีโอกาสลงมืออีกต่อไป"

คำพูดของหลินซานฟังดูหยิ่ง แต่เยี่ยชิวรู้ว่าหลินซานแค่บอกความจริง