บทที่ 1750 เยี่ยชิว: จิ้งจองปีศาจจูบฉัน?

สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปอย่างมาก

" แย่แล้ว อู่จี๋เทียนจุนตามมาแล้ว" จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างกังวล: "เร็วเข้า ตามฉันมา ... "

"กลับมาถึงถิ่นตัวเองอยู่แล้ว แกอยากจะหนีไปไหนอีก?" เสียงของอู่จี๋เทียนจุนดังขึ้น

หลังจากนั้นทันที รอยแตกก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า

ร่างของอู่จี๋เทียนจุน ก้าวออกมาจากด้านใน โดยไม่เปิดเผยถึงพลังอันทรงพลังของเขา ราวกับเทพเจ้า ที่ทำให้สวรรค์ทั้งเก้าต้องตกตะลึง

อู่จี๋เทียนจุน เห็นรูปร่างหน้าตาที่ไม่มีใครเทียบได้ของจิ้งจอกขาวตัวน้อย มีความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของเขา และเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ฉันไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้เห็นความสง่างามของเจ้าหมื่นปีศาจด้วย การมาครั้งนี้ช่างคุ้มค่าสักจริงๆเลย

" น่าเสียดายที่ความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ของแกจะหายไปในไม่ช้า"

"เยี่ยฉังเซิง จิ้งจอกปีศาจเก่งเรื่องการหลอกคนมากที่สุด แกอย่าถูกหลงกลโดยปีศาจจิ้งจอกตัวนี้ซะละ มาหาฉันเร็วๆ แล้วฉันจะปกป้องแก"

"คุณจะปกป้องฉันงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวหัวเราะเยาะเมื่อได้ยินสิ่งนี้: "ถึงตอนนี้แล้วยังจะมาแสร้งทำเป็นอะไรอีก?"

"คุณก็แค่อยากได้สมบัติในมือฉันนี่?"

"ไอ่เต่าเฒ่า คุณยอมแพ้ความคิดนี้เสียดีกว่า แม้ว่าฉันจะต้องตาย ก็ไม่ให้สมบัติแก่คุณหรอก"

ใบหน้าของอู่จี๋เทียนจุน มืดลง: "เยี่ยฉังเซิง แกกำลังหาความตายงั้นเหรอ?" เยี่ยชิวพูดอย่างเหยียดหยามว่า: "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณไม่มีเจตนาที่จะปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อ ไอ่คนเสแสร้ง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า แกนี้ค่อนข้างฉลาด ในกรณีนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว" อู่จี๋เทียนจุน ยื่นมือขวาของเขาออกด้วยเจตนาฆ่า

ในขณะนี้เองก็มีเสียงตะโกนอันแหลมคมดังขึ้น

"ใครกล้าดีมากระทำการโดยประมาทที่เผ่าปีศาจ? อยากตายงั้นเหรอ!”

จากนั้น ร่างสี่ร่างก็พุ่งออกมาจากภูเขาราวกับกระแสแสง พุ่งไปที่อู่จี๋เทียนจุน

เห็นได้ชัดว่าร่างทั้งสี่นี้ล้วนเป็นคนแข็งแกร่งของเผ่าปีศาจ

"กลับมา! กลับมาให้หมด!" จิ้งจอกขาวตัวน้อยตะโกนอย่างกังวล

"ฮึ่ม!" อู่จี๋เทียนจุนตะคอกอย่างเย็นชา และยิงลำแสงสองดวงออกจากดวงตาของเขา และร่างทั้งสี่ก็กลายเป็นหมอกเลือดทันที

"เป็นแค่ขั้ทงเสินยังกล้าที่จะลงมือต่อต้านฉัน สมควรตาย"อู่จี๋เทียนจุนดูเฉยเมย

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างขมขื่นว่า: "อู่จี๋เทียนจุน ที่นี่คือหนานหลิ่ง ไม่ใช่นิกาย หยิงหยาง คุณกำลังจะทำการสังหารคนในถิ่นฉัน คุณไม่กลัวหรอกว่าตัวเองจะออกจากที่นี่ไม่ได้?"

อู่จี๋เทียนจุน เฉยเมยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายแกและกวาดล้างเผ่าปีศาจ"

ใบหน้าของจิ้งจอกขาวตัวน้อยเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ฉันก็ว่าใครกันที่ก้าวร้าวเช่นนี้ ที่แท้ก็ผู้นำนิกายหยินหยางนี่เอง หยิ่งผยองจริงๆ!" เสียงอันดังดังขึ้น

บูม!

ต่อมา ออร่าอันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของภูเขา และฉีกท้องฟ้าออกเป็นชิ้นๆ ราวกับว่าเทพเจ้าปีศาจโบราณถือกำเนิดขึ้น

จากนั้น

ชายร่างกำยำก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาสูงกว่าสิบเมตร มีดวงตาเหมือนระฆังทองแดง ถือขวานเหมือนยอดเขาเล็กๆ และเปล่งรัศมีอันทรงพลังออกมาอยู่ในมือ

ทุกก้าวที่เขาก้าวก็มีการทิ้งรอยเท้าขนาดใหญ่ไว้แล้วพื้นดินก็สั่นในชั่วขณะนั้น

ชายร่างกำยำเข้ามาหาจิ้งจอกขาวตัวน้อย คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วตะโกนว่า "โค้งคำราบท่านผู้นำ"

จากนั้น เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า: "ท่านผู้นำ เหตุใดการฝึกฝนของท่านจึงลดลงถึงระดับต่ำเช่นนี้"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า: "มีบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งฉันไม่สามารถอธิบายได้ในเวลาสั้นๆนี่"

ชายร่างกำยำกล่าวว่า: "ท่านผู้นำ โปรดกลับไปที่วังเพื่อพักผ่อนก่อน แล้วฉันจะจัดการเขาเอง"

"หมีเฒ่า เขาคือนักบุญราชา คุณไม่สามารถเอาชนะเขาได้" จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว

"นักบุญราชา?" ชายร่างกำยำเงยหน้าขึ้นมอง อู๋จี้เทียนจุนด้วยสีหน้าตกตะลึง จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า "ฉันยังไม่เคยฆ่าและนักบุญราชามาก่อนเลย หากฉันสามารถฆ่าเขาได้ ท่านผู้นำ ท่านจะให้รางวัลเป็นไวน์ชั้นดีให้ฉันสักแก้วไหม"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยรู้ว่าหมีเฒ่า กำลังล้อเล่น และในขณะที่เขากำลังจะพูด "ซิ้ว ซิ้ว ซิ้ว" ร่างหลายสิบร่างบินขึ้นมาจากส่วนลึกของภูเขา พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้แข็งแกร่งจากเผ่าปีศาจ มาเป็นกองพลัง

"กลับไปซะ" จิ้งจอกขาวตัวน้อยตะโกนอย่างแรง

หมีเฒ่า กล่าวว่า: "พลังยุทธ์ของพวกคุณอ่อนแอ และไม่สามารถรับมือกับ นักบุญราชาได้ โปรดกลับไป"

ทันใดนั้น ร่างหลายสิบร่างก็หายไป