บทที่ 1748 จิ้งจอกขาวตัวน้อย :หุ่นฉันดีไหม

ในช่วงเวลาวิกฤติ หลี่เจาฮุย ไม่สนใจเกี่ยวกับสถานะของเขาในฐานะผู้อาวุโสของพื้นที่เทพแล้ว และร้องขอความเมตตาในทันที

"เจ้าหมื่นปีศาจ โปรดให้อภัยฉันด้วย!"

ในความว่างเปล่านั้นมีเสียงหัวเราะคล้ายระฆังของจิ้งจอกขาวตัวน้อยดังขึ้น: "ทำไม แกกลัวความตายงั้นเหรอ"

ล้อเล่นนะ ใครไม่กลัวตายวะ?

หลี่เจาฮุย โค้งคำนับจิ้งจอกขาวตัวน้อยด้วยความเคารพและกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ฉันได้ทำให้คุณต้องโกรธเคือง ฉันหวังว่าเจ้าหมื่นปีศาจจะไม่ถือสาด้วยนะ"

เจตนาฆ่าฉายแวววาวในดวงตาของจิ้งจอกขาวตัวน้อย และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "นั่นถือเป็นแค่การโกรธเคืองงั้นเหรอ? แกอยากให้ฉันเป็นทาสรัก!"

"เจ้าหมื่นปีศาจ คุณคงไม่รู้เหรอว่า ฉันถูกหนานกงจิงหยุนหลอก ฉันเลยโจมตีคุณ” หลี่เจาฮุยกล่าว “ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันทำไปก่อนหน้านี้ ฉันขอโทษ"

"จุ๊ จุ๊ จุ๊ คุณเป็นผู้อาวุโสพื้นที่เทพไทชูนะเนี่ย ทำไมถึงได้ก้มหน้าให้กับเผ่าปีศาจอย่างฉันล่ะ?" จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างดูถูก: "คุณยังพูดอีกไม่ใช่เหรอว่าเผ่าปีศาจนั้นควรได้รับสังหาร การขอโทษให้ฉันนั้นไม่เหมือนสไตล์ของคุณเลย!"

เหงื่อเย็นไหลออกมาบนหน้าผากของหลี่เจาฮุย โดยคิดในใจว่า ถ้าคุณไม่มีอาวุธจักรพรรดิของเผ่าปีศาจอยู่ในมือ ฉันจะขอโทษคุณได้อย่างไร?

"เจ้าหมื่นปีศาจ คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันเป็นมิตรกับเผ่าปีศาจมาโดยตลอด ฉันสาบานต่อพระเจ้าได้เลยว่าฉันไม่เคยฆ่าเผ่าปีศาจเลย..."

จิ้งจอกขาวตัวน้อยขัดจังหวะหลี่เจาฮุย: "หยุดพูดเรื่องไร้สาระ คุณจะหมายถึงอะไรกันแน่"

หลี่เจาฮุย กล่าวว่า: "ดังสุภาษิตโบราณว่าการแก้ปัญหากับศัตรูย่อมดีกว่าการสร้างศัตรู ฉันหวังว่าเจ้าหมื่นปีศาจจะให้อภัยฉันด้วย"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยถามว่า" แกอยากให้ฉันไว้ชัวิตแกงั้นเหรอ"

"ใช่" หลี่เจาฮุยพยักหน้าและกล่าวว่า: "ฉันเป็นผู้อาวุโสพื้นที่เทพไทชู ถ้าฉันตายที่นี่ พื้นที่เทพไทชูจะเริ่มทำสงครามกับเผ่าปีศาจอย่างแน่นอน ฉันหวังว่าท่านผู้นำควรลองคิดดูดีๆ "

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างใจเย็นว่า: "คุณพูดถูก การฆ่าคุณมันจะทำให้เกิดปัญหาแน่นอน"

เมื่อ เยี่ยชิวได้ยินสิ่งนี้ เขาก็กำลังจะเตือนจิ้งจอกขาวตัวน้อยว่าอย่าปล่อยให้เสือกลับไปเข้าถ้ำ โดยไม่คาดคิดว่า จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็พูดกับ หลี่เจาฮุยว่า: "ยกโทษให้แกก็ได้ แกคุกเข่าลงให้ฉัน"

คุกเข่าลง?

สีหน้าหลี่เจาฮุย ดูน่าเกลียด

เขาคือผู้อาวุโสพื้นที่เทพไทชู นักปราชญ์ที่แข็งแกร่ง หากเขาคุกเข่าลงให้กับเผ่าปีศาจ แม้ว่าเธอจะเป็นเจ้าหมื่นปีศาจก็ตาม งั้นอนาคตเขาจะเอาหน้าอะไรไปสู้คนอื่น

"ทำไม คุณไม่ยอม?" เสียงของจิ้งจอกขาวตัวน้อยเปลี่ยนเป็นเย็นชา และไหกลั่นปีศาจที่ห้อยสูงอยู่บนท้องฟ้าก็สั่นเล็กน้อย และรังสีแห่งอำนาจของจักรพรรดิก็ลดลง

ในขณะนั้น วิญญาณของ หลี่เจาฮุย ก็สั่นสะท้าน และขนก็ตั้งชัน

"ผวัะ!"

หลี่เจาฮุย คุกเข่าลงโดยไม่ลังเลและพูดอย่างรวดเร็วว่า: "เจ้าหมื่นปีศาจ โปรดอย่าโกรธเลย วันนี้ฉันเองที่พลาดไป คุณไม่ต้องกังวล ต่อไปนี้ฉันจะไม่กล้าทำอีก ”

เมื่อเห็นพฤติกรรมของเขา จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็ยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า "เป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ สำหรับผู้อาวุโสพื้นที่เทพไทชูที่จะคุกเข่าลงให้กับฉัน"

บนพื้นดินดูเยี่ยชิว ถูกเหยียดหยาม

ก่อนหน้านี้หลี่เจาฮุย บอกกับปากว่าเขาจะรับจิ้งจอกขาวตัวน้อยเป็นทาสรักของเขา แต่ตอนนี้จิ้งจอกขาวตัวน้อยได้สังเวยไหกลั่นปีศาจและทำลายร่างกายของ หลี่เจาฮุย ทิ้งแล้ว เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี หลี่เจาฮุยจึงคุกเข่าลงและขอร้องเพื่อขอความเมตตา

ในที่สุดเขาก็ดูออกแล้วว่า หลี่เจาฮุยเป็นคนที่ขี้ขลาดหน้าตัวไม่เมียไม่มีความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ถ้าเปลี่ยนนเป็นเขาจะไม่มีวันร้องขอความเมตตาจากศัตรูของเขาแม้ว่าเขาจะต้องเผชิญกับความตายก็ตาม

เยี่ยชิวไม่เข้าใจว่า ไม่ใช่ทุกคนในโลกนี้ที่จะมีออร่าพระเอกเหมือนเขา

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างเย็นชา: "แค่คุกเข่ายังไม่เพียงพอ ตบปากตัวเอง"

"นี่…" หลี่เจาฮุยดูน่าลำบากใจ

"ทำไม คุณไม่ตยอม?" จิ้งจอกขาวตัวน้อยมองลงไปที่ หลี่เจาฮุย และพูดอย่างเย็นชาว่า: "ถ้าคุณไม่ยอม งั้นฉันจะใช้ไหกลั่นปีศาจช่วยคุณเอง ... "

"ไม่ ฉันลงมือเอง" หลังจากที่หลี่เจาฮุยพูดอย่างนั้นจบ เขาก็ตบหน้าตัวเอง

เพี้ยะ!

ลายนิ้วมือทั้งห้านิ่วปรากฏบนใบหน้าของเขา

"ไม่พอ!" จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว

เพี้ยะ!

หลี่เจาฮุย ตบตัวเองอีกครั้ง

จิ้งจอกขาวตัวน้อยส่ายหัวว่า: "แรงเบาไปหน่อยและไม่มีความจริงใจ"

เพี้ยะ!