บทที่ 1747 ความแข็งแกร่งของอาวุธจักรพรรดิ

เยี่ยชิว เปิดถุงเฉียงคุนอย่างไม่ลังเลทันที ในขณะนี้เอง สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยรีบเอามือของเธอเข้าไปในถุงเฮียงคุนและคว้าไหกลั่นปีศาจ

"คุณเป็นยังไงบ้าง" เยี่ยชิวถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร" จิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้มราวกับดอกไม้ที่กำลังบาน งดงามมาก

ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาของเยี่ยชิวนิ่งไป

"เยี่ยฉังเซิง ฉันสวยไหม?" จิ้งจอกขาวตัวน้อยถาม

เยี่ยชิวดึงสติกลับมาอีกครั้งและพูดว่า "คุณได้ถามคำถามนี้ไปแล้วครั้งนึง คุณยังต้องการให้ฉันตอบอีกครั้งงั้นเหรอ"

"ต้องการ" จิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้ม

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "สวย สวยมาก"

"แล้วฉันกับหยุนซีใครสวยกว่ากัน?" ดวงตาของจิ้งจอกขาวตัวน้อยมีไหวพริบด้วยความฉลาด

"นี่…" เยี่ยชิวพูดไม่ออก

หากเป็นในแง่ของรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียวนั้นในบรรดาผู้หญิงที่เยี่ยชิวรู้จักนั้น มีเพียงหลินจิงจื้อ เท่านั้นที่สามารถเปรียบเทียบกับจิ้งจอกขาวตัวน้อยได้ และแม้แต่ หยุนซี ผู้ซึ่งอยู่ในอันดับที่สามในรายชื่อนางฟ้าก็ยังเทียบไม่ได้

แต่เมื่อพูดถึงบุคลิกภาพ บุคลิดภาพทึกหวานใจของเขานั้นไม่ด้อยกว่าจิ้งจอกขาวตัวน้อยเลย พูดให้ถูกก็คือ พวกเธอเป็นเหมือนลูกพลัมที่สงามงามมากกว่าใดๆ ซึ่งแต่ละคนก็มีบุคลิกภาพที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

เมื่อจิ้งจอกขาวตัวน้อยเห็นเยี่ยชิวพูดไม่ออกแล้วก็ถามว่า: "แล้วหยุนซีกับฉันนั้นใครหุ่นดีกว่ากัน"

ยังต้องถามอีกเหรอ หุ่นของคุณดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา

เยี่ยชิว คิดอย่างนี้ในใจ แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมปากของเขาก็พูดด้วยอะไรแปลก ๆออกมา : "ฉันยังไม่เคยเห็นหุ่นของคุณมาก่อน ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าหุ่นของคุณและหยุนซีใครดีกว่ากัน"

หลังจากพูดแบบนี้แล้ว เยี่ยชิว ก็อยากจะตบหน้าตัวเองสักครั้ง

"เยี่ยฉังเซิงนะ เยี่ยฉังเซิง คุณกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?"

"นี่คือปีศาจจิ้งจอก คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง?"

"นอกจากนี้ เธอยังอยู่ในขั้นนักปราชญ์ หากทำให้เธอขุ่นเคืองละก็ คุณหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น?"

โดยไม่คาดคิดว่า จิ้งจอกขาวตัวน้อยไม่เพียงไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังยิ้มและพูดว่า: "เยี่ยฉังเซิง ฉันให้คุณดูเอาไหม"

ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ และขนตายาวของเธอก็สั่นเบาๆ ทำให้หัวใจของ เยี่ยชิว เต้นแรง

"หยุดล้อเล่นได้แล้ว มาหาทางฆ่าผู้เฒ่านั้นกันเถอะ" ในขณะที่เยี่ยชิวพูด เขาก็เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองจิ้งจอกขาวตัวน้อยอีก

ความรู้สึกแบบนี้เกือบจะเหมือนกับตอนที่เขาเห็น หลินจิงจื้อ ในโรงพยาบาล เจียงโจวเลย

แต่ว่า ในตอนนั้นเขาเผชิญหน้ากับหลินจิงจื้อ แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจจิ้งจอก

"รอฉันจะฆ่าผู้เฒ่าคนนั้นก่อน แล้วฉันจะให้คุณดู โอเคไหม?" จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยชิวไม่กล้าตอบและเตือนว่า: "ผู้เฒ่าคนนั้นถึงกับฆ่าหนานกงจิงหยุนเลยทีเดียว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนโหดเหี้ยม คุณระวังตัวด้วยและอย่าประมาทศัตรูไปละ"

"ทำไม คุณเป็นห่วงฉันเหรอ" จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างมั่นใจว่า: "เชื่อฉันสิ ผู้เฒ่าคนนั้นจะต้องตายในมือของฉันในไม่ช้าแน่"

"คุณรอฉันอยู่ตรงนี่นะ~"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยจับแก้มของเยี่ยชิว จากนั้นหันหลังกลับและก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่า

เยี่ยชิว ตัวแข็งไปทันที

"นี่ฉันถูกปีศาจจิ้งจอกตัวนี้แกล้งงั้นเหรอ?"

ในขณะนี้เอง อมตะชางเหม่ยก็เดินเข้ามาหาเยี่ยชิวแล้วพูดอย่างจริงจังว่า: "ไอ่หนุ่ม เเกกำลังตกอยู่ในอันตราย"

เยี่ยชิว ก็รู้สึกว่าเขาตกอยู่ในอันตราย หากเขายังคงทำเช่นนี้ต่อไป เขากลัวจริงๆ ว่าเขาจะเดินตามรอยเท้าของ สวีเซียน

เสียงของอมตะชางเหม่ยเปลี่ยนไป: "ไอ้หนุ่ม แต่จริงแล้วมันก็ไม่ได้แย่นะ ทำไมแกไม่ยอมเธอไปเลยละ"

"ไปให้พ้น" เยี่ยชิวจ้องมองไปที่อมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยเพิกเฉยต่อดวงตาของเยี่ยชิวและถอนหายใจ "โลกนี้เป็นอะไรไป ที่แห้งก็แห้งตาย ที่ท่วมก็ท่วมตาย มันไม่ยุติธรรมเลย"

.....