ตอนที่ 1762
บทที่ 1764 ผู้ชาย ต้องกล้าหาญ ต้องกระตือรือร้น
October 21, 2026
อีกฝั่ง
ในพระราชวังอันหรูหราแห่งหนึ่ง
เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยอยู่ด้วยกัน
“ไอ้เด็กเปรต พวกเรารีบออกจากเผ่าปีศาจเถอะ สถานที่เเย่แห่งนี้อยู่ไม่ได้อีกเเล้ว”อมตะชางเหม่ยพูด
“ทําไมถึงจะอยู่ต่อไม่ได้ล่ะ?”เยี่ยชิวถาม
“ถ้าอยู่ต่ออีก ทักษะทั้งหมดของข้าก็จะพังพินาศจริงๆเเล้ว”อมตะชางเหม่ยพูดด้วยใบหน้าขมขื่น“ผู้อาวุโสแพะตัวนั้น ปล่อยให้สาววัยหนุ่มเหล่านั้นอยู่กับพวกเราทุกวัน ”
“ข้าก็เป็นผู้ชายปกติ ปีศาจหญิงพวกนั้นไม่สวมเสื้อผ้ากัน หน้าตาสวยเหมือนดวงจันทร์ อิงฉันไว้ ทําให้ฉันคันใจ”
“ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ฉันกลัวจะอดไม่ไหวแล้ว”
เยี่ยชิวยิ้ม“อดไม่ไหวก็อย่าอดเลย จากมุมมองทางการแพทย์ อดไว้ไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้าระบายอย่างพอสมควรมีประโยชน์ต่อสุขภาพด้วย”
“ถุย กูเป็นนักพรต อดมาหลายสิบปีแล้ว ไม่อยากเสียซิง”อมตะชางเหม่ยอ้อนวอน“ไอ้เด็กเปรต พวกเรารีบออกไปจากที่นี่เถอะ ”
“นายจะหวู่ซวงไม่ใช่เหรอ?”
“พวกเราไปหาหวู่ซวงกันเถอะ”
เยี่ยชิวกล่าวว่า“นายคิดว่าฉันไม่อยากออกไปเหรอ ช่วงนี้ไม่เห็นสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเลย ไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาเป็นไงบ้างเเล้ว ”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า“ข้าคิดว่า สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยจงใจหลบนาย เขาสั่งให้ผู้อาวุโสแพะต้อนรับพวกเราอย่างกระตือรือร้น ก็เพื่อที่อยากให้พวกเราอยู่ในเผ่าปีศาจ ”
“ไอ้เด็กเปรต สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยชอบนายเเล้วเเน่ๆ”
“เขาอยากให้คลอดลูกจิ้งจอกตัวน้อยให้นาย”
เยี่ยชิวจ้องอมตะชางเหม่ย“เเมร่งอย่าพูดไปเรื่อย ”
อมตะชางเหม่ยยิ้มและพูดว่า “ที่จริงแล้ว ถ้าไม่มีปีศาจหญิงพวกนั้นรังเเกฉัน อยู่ต่อที่เผ่าปีศาจก็คงเป็นทางเลือกที่ดี ”
“ในที่สุดแล้ว กองกําลังชั้นนําเหล่านั้นของตงฮวงถูกนายรุกรานหมดเเล้ว ถ้าออกไป พวกเราจะเป็นเหมือนหนูวิ่งเพ่นพ่านบนถนน ทุกคนต่างส่งเสียงร้องให้ตี”
“ไอ้เด็กเปรต หรือว่า พวกเราอยู่ต่อที่เผ่าปีศาจเถอะ?”
“ฉันบอกให้ผู้อาวุโสเเพะ เรียกเขาอย่าจัดปีศาจหญิงวัยหนุ่มอีก พวกเราฝึกฝนอยู่ที่นี่”
“ด้วยความสัมพันธ์ของนายกับสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อย สามารถได้รับทรัพยากรการฝีกฝนมากมายเเน่ พวกเราอยู่ที่นี่ รอทะลุขั้นนักปราชญ์เเล้ว ค่อยออกไปฆ่าทุกทิศทาง โค่นล้มกองกําลังชั้นนําเหล่านั้นของตงฮวง เป็นไงล่ะ?”
เยี่ยชิวถอนหายใจ“ทะลุขั้นนักปราชญ์ยากเกินไปเเล้ว”
“ถ้าเป็นอย่างที่นายพูด พวกเราคงต้องอยู่ที่นี่หลายร้อยปีหรือหลายพันปีขึ้นไปก็ได้”
“เมื่อถึงตอนนั้น ญาติและเพื่อนของฉันในโลกมนก็ตายหมดเเล้ว”
“ฉันรอไม่ไหว”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า“ถ้ารอไม่ไหว งั้นก็ออกไปจากที่นี่”
“อืม”เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า “พวกเราเสียเวลากับที่นี่ไม่ได้ ฉันจะรีบออกไป หาพ่อของฉันให้เจอ ”
ในขณะนี้
“ตุ้งๆ!”
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทันใดนั้น เสียงของผู้อาวุโสเเพะก็ดังขึ้น“พี่เยี่ย เต้าจ่าง พวกเธออยู่ไหม? ”
อมตะชางเหม่ยกลัวเล็กน้อย และด่าด้วยเสียงเบา“เชี่ย เเพะตัวนี้อยู่มาอีกเเล้ว คงไม่ใช่ว่ามาเรียกพวกเราไปอาบน้ําอีกแล้ว? ”
ในขณะนี้ เสียงของผู้อาวุโสเเพะดังขึ้นอีกครั้ง
“พี่เยี่ย เต้าจ่าง ได้โปรดเปิดประตูหน่อย ฉันมีข่าวดีจะบอกให้พวกเธอ”
อมตะชางเหม่ยรีบพูดว่า“ ไอ้เด็กเปรต นายไปเปิดประตู ถ้าเเพะตัวนั้นถามหาฉัน นายก็บอกว่าฉันไม่อยู่ ”
ซิ่ว
หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็รีบหามุมที่ซ่อนในห้อง และซ่อนไว้
ขี้ขลาด!