บทที่ 1774 พรสวรรค์ชั้นยอด （สอง）

เมื่อเห็นเยี่ยชิวออกมาจากห้องโถงด้านข้าง ผู้อาวุโสลิงก็เยาะเย้ยและพูดว่า "ดูเหมือนว่าท่านผู้นำจะคาดหวังในตัวเยี่ยฉังเซิงสูงไปหน่อย"

"แค่ด่านแรกคุณยังไม่ผ่าน อย่างคุณรี้ยังจะมากลั่นยา?"

"ยอมแพ้เร็วขนาดนี้ อนาคตจะเป็นจักรพรรดิได้ดหรอ?"

"คุณหมายความว่าอย่างไร" ผู้อาวุโสแกะเหลือบมองผู้อาวุโสลิงด้วยความสับสน จากนั้นก็มองไปตามทางผู้อาวุโสลิง และเห็นเยี่ยชิวออกมาจากห้องโถงด้านข้าง

ผู้อาวุโสเเกะทิ้งหมากรุกในมือและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

"เพื่อนเยี่ย ทำไมคุณถึงออกมาแล้วล่ะ?"

"เป็นเพราะว่าการระบุยาอายุวัฒนะมันยากไปหรือเปล่า"

ผู้อาวุโสแกะปลอบใจว่า: "ไม่เป็นไร ไม่เรียนทักษะการกลั่นยาวิชาเดียวก็ไม่เป็นไร""

เยี่นชิว ยิ้มและไม่พูดอะไร

ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า: "การกลั่นยาต้องใช้พรสวรรค์ หากคุณมีแค่คุณสมบัติปกติจะไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าสู่เส้นทางการกลั่นยาได้ ... "

คำพูดยังไม่จบ

"ผู้อาวุโสลิง ฉันระบุยาอายุวัฒนะเสร็จแล้ว" เยี่ยชิวกล่าว

"เยี่ยฉังเซิง คุณสมบัติคุณนั่นธรรมดา ดังนั้นไปเรียนรู้กับผู้อาวุโสอื่นๆเถอะฉันสอนคุณไม่ได้หรอก…" ผู้อสวุโสลิงเงยหน้าขึ้นทันทีและจ้องมองที่เยี่ยชิว: "คุณพูดอะไร?"

"คุณพูดใหม่สิ"

เยี่ยชิว ยิ้มและกล่าวว่า "ฉันได้ระบุยาอายุวัฒนะเสร็จแล้ว"

ผู้อาวุโสลิงถามว่า: "คุณแน่ใจหรือว่าคุณได้ระบุยาอายุวัฒนะสามหมื่นสี่พันชนิดเสร็จแล้ว?"

เยี่ยชิวพยักหน้า: "ฉันแน่ใจ"

"อย่ามาโกหก" ผู้อาวุโสลิงไม่เชื่อเลยและพูดด้วยความโกรธว่า: "เยี่ยฉังเซิง ฉันขอบอกเลยนะว่า ฉันเข้าใจว่าการระบุยาอายุวัฒนะนั่นมันยาก แต่ถ้าหากคุณต้องการหลอกฉันนั่นมันก็ไม่ง่าย"

"แกะเฒ่า พาเขากลับไปเถอะ"

"คุณช่วยไปบอกท่านผู้นำ ฉันสอนเขาไม่ได้"

ผู้อาวุโสแกะแนะนำว่า "ลิงเฒ่า คุณอย่าโกรธเลย..."

“เเกะเฒ่า คุณก็รู้นิสัยของฉัน" ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า: "ฉันเกลียดคนโกหกมากที่สุดในโลก"

"นั่นเป็นยาอายุวัฒนะกว่าสามหมื่นสี่พัน ชนิด ไม่ต้องพูดถึงการระบุตัวยาด้วยกลิ่นเลย แม้ว่าพวกมันจะถูกวางไว้บนชั้นวางและขอให้ระบุพวกยาทีละตัว เขาจะไม่สามารถระบุยาได้ในช่วงเวลาอันสั้นเช่นนี้"

"นี่เขากำลังโกหกฉันไม่ใช่เหรอ?"

"หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วพาเขากลับไปดร็วๆสัก" ผู้อาวุโสลิงพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ: "คนโกหก หากอยู่ที่นี่อีกต่อ ฉันเกรงว่าฉันจะทนลงมือไม่ได้"

"เหอะ!” ผู้อาวุโสแกะถอนหายใจแล้วพูดว่า "เพื่อรเยี่ย ไปกันเถอะ"

เยี่ยชิวยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับตัว มองไปที่ผู้อาวุโสลิงแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้โกหกคุณ ฉันพูดความจริง"

"ไร้สาระ" ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า: "ฉันเป็นอัจฉริยะด้านการกลั่นยาเพียงคนเดียวในเผ่าปีศาจ คุณรู้ไหมว่าฉันใช้เวลานานเท่ไหร่ในการระบุวัตถุดิบยาถึงสามหมื่นสี่พัน ชนิด"

"สามปีเต็ม"

"เพิ่งผ่านมาได้สองชั่วโมง และคุณก็บอกฉันว่าคุณได้ระบุยาอายุวัฒนะทั้งหมดเสร็จแล้ว ใครมันจะเชื่อ"

"แกะเฒ่า คุณเชื่อดหรอ"

ผู้อาวุโสแกะเงียบ เขาก็ไม่เชื่อเช่นกัน

เพราะยังไงแล้ว ผู้อาวุโสลิงเป็นนักเล่นกลั่นระดับเทพ เขาไม่เชื่อว่าพรสวรรค์ของเยี่ยชิวจะมีพลังมากกว่าผู้อาวุฏสลิงด้วยซ้ำ

"เพื่อนเยี่ย เราไปกันเถอะนะ" ผู้อาวุโสแกะแนะนำ เขากลัวว่าหากเยี่ยชิวอยู่ที่นี่ต่อจะทำให้ผู้อาวุโสลิงโกรธ ผู้อาวุโสลิงจะลงมือกับเยี่ยชิว

โดยไม่คาดคิดว่าเยี่ยชิว จะยืนอยู่กับที่โดยไม่ขยับ

"ผู้อาวุโสลิงคุณไม่รู้จักฉัน ฉันมีความไวต่อยาตั้งแต่เกิด ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉันที่จะจดจำยาด้วยการดมกลิ่น"

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "ถ้าคุณไม่เชื่อ มาก็ลองดูก็ได้"

ผู้อาวุโสลิงพูดอย่างเย็นชา: "มีอะไรให้ลองดู ไม่มีใครสามารถระบุตัวยาได้สามมื่นสี่พันชนิดภายในสองชั่วโมงได้ ฉันทำไม่ได้ และคุณก็ยิ่งทำไม่ได้"

เยี่ยชิวกลอกตาแล้วพูดว่า "ผู้อาวุโสลิง เรามาเดิมพันกันดีไหม?"

"ถ้าฉันระบุยาอายุวัฒนะเสร็จ งั้นคุณก็มอบยาในคลังของคุณให้ฉันหมด"

"ถ้าฉันโกหกคุณ งั้นฉันจะฆ่าตัวตายเพื่อเป็นการขอโทษ ว่าไง"

ผู้อาวุโสแกะพูดอย่างเร่งรีบว่า: "เพื่อนเยี่ย อย่าเลย..."

"คุณพูดจริงเหรอ?" ผู้อาวุโสลิงหรี่ตาลงและมองไปที่เยี่ยชิว

เยี่ยชิว พยักหน้า: "ฉันแน่ใจ"

"ได้" ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า "นี่เป็นเดิมพันที่คุณตั้งเอง พอถึงเวลาที่คุณฆ่าตัวตาย ท่านผู้นำกฌจะไม่สามารถตำหนิฉันได้"

"ไป ไปห้องเก็บยากันตอนนี้"