บทที่ 179 ไม่มีทางถอยกลับ

เงียบสงัด!

สถานที่ทั้งหมดเงียบสงัด!

เดิมที ทุกคนคิดว่าเยี่ยชิวจะต้องตายหรือพิการ แต่ใครจะคิดว่าหลินซานไม่เพียงแต่ถูกเยี่ยชิวจัดการเท่านั้น แต่ยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย

นี่...

มันเหลือเชื่อมาก!

"ว่าไง?"

"หลินซานไม่ใช่สุดยอดปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงมายาวนานเหรอ? เขาจะถูกเด็กคนนั้นจัดการได้ยังไง?"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หลังจากเกิดความตกใจ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็เริ่มพูดคุยกัน

หลินลี่กั๋วและหลี่มู่ชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นความกังวลบนใบหน้าของพวกเขาก็ถูกเช็ดออกไป และความสุขก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของพวกเขา

"เสี่ยวเยี่ยสบายดี เขาสามารถจัดการปู่สามได้ นี่เป็นสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อน" หลี่มู่ชิงกล่าว

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องบอกเลยว่าเขาเป็นลูกเขยของใคร" หลินลี่กั๋วหัวเราะ

หลี่มู่ชิงกลอกตาไปที่สามีของเธอ แล้วถอนหายใจเบา ๆ "จิงจื้อสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ"

"ใช่" หลินลี่กั๋วเห็นด้วยกับความคิดเห็นของหลี่มู่ชิง และกล่าวว่า "สายตาของจิงจื้อนั้นดี เยี่ยชิวคนนี้ดีกว่าเฉียนตงที่พ่อเราหามาให้เธอมากเลยล่ะ"

ในไม่ช้า ความกังวลก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวยงามของหลี่มู่ชิงอีกครั้ง และเธอกล่าวว่า "ฉันไม่รู้ว่าปู่สามใช้กำลังเต็มที่ในการเคลื่อนไหวครั้งนั้นแล้วรึเปล่า ถ้าไม่ สถานการณ์ของเสี่ยวเยี่ยยังคงอันตรายมาก"

หลินลี่กั๋วโอบแขนของเขารอบเอวที่อวบอ้วนเล็กน้อย แต่ไร้ไขมันของหลี่มู่ชิง แล้วกระซิบว่า "ไม่ต้องกังวล เขาเป็นลูกเขยของฉัน และฉันจะปกป้องเขาเอง"

หลี่มู่ชิงเงยหน้าขึ้น เหลือบมองสามีของเธอ และพบว่าดวงตาของหลินลี่กั๋วนั้นมั่นคง และดูเหมือนเขาจะไม่โกหกเลย

ทันใดนั้น หลี่มู่ชิงก็เข้าใจอะไรบางอย่าง หัวใจของเธอก็สั่นเทา และเธอแนะนำว่า "ลี่กั๋ว ชายชราคือพ่อของนาย หลี่หมินและหลี่เปิ่นก็เป็นพี่น้องของนายด้วยเช่นกัน..."

"ฉันรู้ว่าเธอต้องการพูดอะไร ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ตัดขาดกับพวกเขา เว้นแต่จะจำเป็นจริง ๆ"

ในขณะที่ทั้งสองคุยกันเงียบ ๆ สายตาของชายชราหลินก็จับจ้องไปที่เยี่ยชิว

การแสดงของเยี่ยชิวเรียกได้ว่าน่าทึ่งมาก

ชายชราหลินคิดกับตัวเอง "ชายคนนี้อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น และเขาทำให้หลินซานได้รับบาดเจ็บ มันแสดงให้เห็นว่าเขามีความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม"

"ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นหมอ แต่ฉันไม่รู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาดีแค่ไหน?"

"หากทักษะทางการแพทย์ของเขาดีพอ ๆ กับศิลปะการต่อสู้ของเขา จิงจื้อก็ได้พบผู้ชายที่ดีแล้ว"

"นายกำลังคิดอะไรอยู่" ทันใดนั้น เสียงของผู้อมตะชางเหม่ยก็ดังเข้าหูของเขา

ชายชราหลินกลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง ชี้ไปที่เยี่ยชิว แล้วถามว่า "ปรมาจารย์ คุณคิดยังไงกับเด็กคนนี้?"

"นายถามถึงแง่มุมไหนโดยเฉพาะ?" ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า "ถ้านายถามเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอก ฉันบอกได้เลยว่าเขาไม่หล่อเท่าฉัน"

เอ่อ จริงเหรอ?

ชายชราหลินสาปแช่งในใจ และพูดว่า "สิ่งที่ฉันถามคือศิลปะการต่อสู้ของเขา เป็นยังไงบ้าง?"

"ศิลปะการต่อสู้..." ผู้อมตะชางเหม่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เขาไม่เก่งเท่าฉัน"

นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ?

คุณอยู่ในอันดับสามของอันดับรายชื่อมังกร มีกี่คนในโลกนี้ที่สามารถเอาชนะคุณได้?

จากนั้น ฉันได้ยินผู้อมตะชางเหม่ยพูดกับตัวเองว่า "ฉันเห็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ หลังจากที่ฉันลงมาจากภูเขา ทริปนี้คุ้มค่ามาก"

"ผู้อมตะชางเหม่ย หลินซานสามารถเอาชนะเด็กคนนั้นได้ไหม?"

ชายชราหลินกังวลเล็กน้อย หลินซานเป็นของเขา ถ้าหลินซานแพ้ คงไม่ใช่ หลินซานที่จะเสียหน้าเพียงลำพัง

"เขาเป็นของนาย เขาอยู่กับนายมาหลายปีแล้ว แต่นายไม่มั่นใจในตัวเขาเลย?" ผู้อมตะชางเหม่ยพูดด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ

"แน่นอนว่าฉันเชื่อใจหลินซาน แต่เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายที่จะรับมือ"

"เพิ่งเห็นเหรอ?"

ชายชราหลิน "..."

ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวเพิ่มเติมว่า "แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้น แต่ฉันก็รู้ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้แล้ว"

"คุณรู้ผลงั้นเหรอ?" ชายชราหลินรู้สึกประหลาดใจ

"นายลืมไปแล้วว่าฉันเก่งที่สุดในเรื่องอะไร?" ผู้อมตะชางเหม่ยเหรินยิ้ม

ชายชราหลินตระหนักได้ทันทีว่าผู้อมตะชางเหม่ยเป็นผู้ทำนายดวงชะตาที่ดีที่สุดในโลก และเขาก็ทำนายดวงได้แม่นที่สุด

"ผู้อมตะชางเหม่ย คุณคำนวณผลลัพธ์แล้วหรือยัง?" ชายชราหลินถาม

"ใช่" ผู้อมตะชางเหม่ยพยักหน้าเล็กน้อย

"แล้วสุดท้ายใครแพ้ล่ะ? หลินซานจะชนะไหม?" ชายชราหลินมองดูผู้อมตะชางเหม่ยอย่างกระตือรือร้น และรอคำตอบ