บทที่ 180 เป็นตายเท่ากัน

มีสองทางเลือกสำหรับเยี่ยชิวในตอนนี้

ทางเลือกที่หนึ่งคือต้องสู้ต่อไป

เยี่ยชิวได้เห็นความน่ากลัวของหลินซานแล้ว หากเขายังคงต่อสู้ต่อไป เขาอาจจะตายหรือพิการได้

ทางเลือกที่สองคือ การยอมรับความพ่ายแพ้

ผลที่ตามมาคือ เขาจะต้องขอโทษชายชราหลิน แล้วตัดแขนของเขาออกและจะไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าสู่ตระกูลหลินนับจากนี้ไป และเขาจะไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับตระกูลหลิน กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาจะตัดความสัมพันธ์ของเขากับหลินจิงจื้อไป แต่มันยังจะสามารถช่วยชีวิตของตัวเองไว้ได้

ฉันเชื่อว่าคนส่วนใหญ่จะเลือกเส้นทางที่สอง

ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคนเรา

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวเลือกเส้นทางแรกอย่างเด็ดขาดโดยไม่ต้องคิด

เพราะเขาไม่สามารถยอมตัดความสัมพันธ์กับหลินจิงจื้อได้

ผู้ชายที่แท้จริงยืนตัวตรง และสามารถตายได้เมื่อยืนขึ้น แต่จะไม่มีวันมีชีวิตอยู่ด้วยการคุกเข่า

หากคุณละทิ้งผู้หญิงที่รัก เพื่อมีชีวิตอยู่ พฤติกรรมแบบนี้ไม่คู่ควรกับการเป็นผู้ชาย

สู้!

ต้องสู้!

เยี่ยชิวเริ่มคิดถึงวิธีจัดการกับมัน

ทันใดนั้นเสียงของหลินซานดังขึ้นมา "ตอนนี้ฉันใช้ความแข็งแกร่งไปแล้ว 70% ต่อไปฉันจะใช้ความแข็งแกร่งของฉัน 80%"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เยี่ยชิวเกือบจะหมดหวัง

ด้วยความแข็งแกร่งเพียง 70% มือขวาของเขาจึงสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ เขาจะต่อสู้ต่อไปได้อย่างไร?

"ถ้าฉันแพ้ ชะตากรรมของฉันจะเป็นทั้งความตายหรือความพิการ ทั้งชายชราหลินและหลินจวินจะไม่ปล่อยฉันไป"

"ถ้าฉันตาย พี่หลินจะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน และหลินหลิงจะต้องภูมิใจมาก"

"เธอจะแสดงพลังของเธอต่อหน้าพี่หลิน ด้วยนิสัยของพี่หลิน เธอจะไม่มีวันยอมทนมัน"

"ไม่เพียงเท่านั้น ชายชราหลินจะล้างแค้นฉันด้วย ฉันเกรงว่าตระกูลหลินจะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และชีวิตหรือความตายของชายชราหลินจะไม่แน่นอน"

"ดังนั้น ฉันจะไม่มีวันแพ้การต่อสู้ครั้งนี้"

"สำหรับพี่หลิน และเพื่อตัวฉันเอง!"

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ดวงตาของเยี่ยชิวก็มั่นคงขึ้นทันที และจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่สูงส่งก็ปรากฏขึ้นในร่างกายของเขา

เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในตัวเขา ดวงตาของหลินซานแสดงความชื่นชม และพูดว่า "ยิ่งนายต่อสู้มากเท่าไร นายก็จะยิ่งกล้าหาญมากขึ้นเท่านั้น"

"สู้!" เยี่ยชิวตะโกนอย่างรุนแรง เพิ่มพลังของขั้นแรกของวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงให้ถึงขีดสุด และใช้ความคิดริเริ่มที่จะพุ่งเข้าหาหลินซาน

"ทำได้ดี"

บูม!

หลินซานชกออกไป

เยี่ยชิวก็ต่อยเช่นกัน

"บูม!"

หมัดปะทะกัน และเยี่ยชิวกระเด็นลอยออกไปเหมือนว่าวที่เชือกขาด และตกลงไปนอกประตูห้องนั่งเล่น

ปัง

พื้นถูกทุบ

"ตุ้บ!"

เลือดเต็มปากพุ่งออกมา และใบหน้าของเยี่ยชิวซีดลงอย่างมากในทันที

หลินจิงจื้อรีบวิ่งออกไปกอดเยี่ยชิว และพูดทั้งน้ำตา "หยุดต่อสู้เถอะ ฉันจะขอโทษเขา..."

"พี่หลิน ผมสบายดี..."

พร๊วดดดด--

ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ เลือดอีกคำหนึ่งก็พุ่งออกมาจากปากของเขา และใบหน้าของเขาก็ซีดลง

"เราไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป ปู่สามมีพลังมากจนนายไม่สามารถเอาชนะเขาได้" หลินจิงจื้อแนะนำ

"พี่หลิน ช่วยผมหน่อย" เยี่ยชิวเป็นคนดื้อรั้นมาก

หลินจิงจื้อช่วยพยุงเยี่ยชิวยืนขึ้น

"เจ้าหนู นายไม่เหมาะกับฉัน ดังนั้นนายควรยอมรับความพ่ายแพ้" หลินซานพูดอย่างภาคภูมิใจ "เพื่อความเห็นใจ ฉันจะไม่ฆ่านาย แต่นายต้องคุกเข่าลงและขอโทษฉัน"

"แล้วถ้าฉันไม่ขอโทษล่ะ?" เยี่ยชิวถามอย่างเย็นชา

"เพื่ออะไร? นายสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้ว ต่อไป ฉันแค่ต้องลงมือแค่ท่าเดียวเท่านั้น มันก็จะทำให้นายพิการไปตลอดชีวิต"