ตอนที่ 1790
บทที่ 1792 ต่ำกว่านักบุญอยู่ยงคงกระพัน
October 21, 2026
ทันใดนั้นผู้อาวุโสลิงก็คุกเข่าลง ทำให้เยี่ยชิวตกตะลึง “ผู้อาวุโสลิง คุณกำลังทำอะไรอยู่...…”
“อาจารย์ โปรดรับฉันเป็นศิษย์ด้วย” หลังจากพูดแบบนี้ ผู้อาวุโสลิงก็คำนับสามครั้งต่อเยี่ยชิว
ทันใดนั้นทุกคนก็สับสน!
ไม่มีใครคาดคิดว่า ผู้อาวุโสลิงจะกราบไหว้เยี่ยชิวและขอเป็นลูกศิษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพิจารณาว่าเขาเป็นปรมจารย์ยาที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าปีศาจ
“ผู้อาวุโสลิง คุณทำสิ่งนี้ไม่ได้ โปรดลุกขึ้นเถิด” เยี่ยชิวเอื้อมมือไปช่วยผู้อาวุโสลิงลุกขึ้น
อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสลิงยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นและพูดว่า “อาจารย์ หากคุณไม่ยอมรับฉันเป็นศิษย์ของคุณ ฉันจะไม่ลุกขึ้น”
มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?
เยี่ยชิวพูดไม่ออกและพูดว่า “ผู้อาวุโสลิง นี่ไม่เหมาะสม”
“คุณเป็นหนึ่งในสิบผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจที่มีสถานะโดดเด่น คุณจะโค้งคำนับฉันในฐานะอาจารย์ของคุณได้อย่างไร?”
“คุณอายุมากกว่าฉัน และตามมารยาทแล้ว ฉันควรเรียกคุณว่าผู้อาวุโส”
“ยิ่งกว่านั้น ระดับพลังยุทธ์ของฉันก็ต่ำกว่าของคุณ คุณเป็นปรมจารย์ยาระดับสวรรค์ และฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นอาจารย์ของคุณ”
ผู้อาวุโสลิงดื้อรั้นและพูดว่า “อาจารย์คิดผิดแล้ว”
"แม้ว่าตอนนี้ฉันจะเป็นปรมจารย์ยาระดับสวรรค์ แต่ความสามารถของคุณในการเล่นแร่แปรธาตุนั้นเกินกว่าของฉันมาก คุณจะกลายเป็นปรมจารย์ยาที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคตอย่างแน่นอน และมีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะเป็นอาจารย์ของฉัน”
“ยิ่งกว่านั้น หนังสือนี้มีค่ามาก แต่คุณก็ยังมอบให้ฉันด้วยสุดใจ ฉันรู้สึกซาบซึ้งอย่างสุดซึ้งและเต็มใจที่จะติดตามคุณไปตลอดชีวิต”
“หากอาจารย์คำนึงถึงตัวตนของฉันในฐานะผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจ ฉันจะสละตำแหน่งผู้อาวุโสนี้”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ตกใจอีกครั้ง
พวกเขาไม่เคยคาดหวังว่า ผู้อาวุโสลิงจะมีความมุ่งมั่นเช่นนี้ เต็มใจที่จะสละตำแหน่งของเขาในฐานะผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจ
เยี่ยชิวแอบบ่นและคิดว่า “ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่ยอมรับคุณด้วยซ้ำ และคุณก็เรียกฉันว่าอาจารย์แล้ว นี่ไม่ได้ทำให้เรื่องยากสำหรับฉันใช่ไหม?”
หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง
เยี่ยชิวก็พูดว่า “ผู้อาวุโสลิง เอาแบบนี้ไหม เรามาคุยกันในฐานะศิษย์พี่ศิษย์น้องกันเถอะ เราสามารถฝึกเล่นแร่แปรธาตุด้วยกัน เรียนรู้จากกันและกัน และก้าวหน้าไปด้วยกัน……”
“ไม่!” ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบประโยค ผู้อาวุโสลิงก็ขัดจังหวะโดยพูดว่า “ฉันไม่อยากเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง ฉันอยากเป็นลูกศิษย์ของคุณ”
“อาจารย์ คุณคิดว่าความสามารถของฉันน่าเบื่อหรือเปล่า?”
“ถูกต้อง ความสามารถของฉันค่อนข้างธรรมดา แต่วางใจได้ ฉันจะฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งและจะไม่ทำให้อาจารย์อับอาย”
เยี่ยชิวรีบพูดว่า “ผู้อาวุโสลิง คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณเป็นปรมจารย์ยาที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าปีศาจ ที่มีความสามารถพิเศษ ฉันแค่……”
“อาจารย์ โปรดอย่าพูดอะไรอีก” ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า “ถ้าคุณไม่รับฉันเป็นศิษย์ ฉันก็จะจบชีวิตลงที่นี่”
เยี่ยชิวเลิกคิ้วขึ้น
จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ผู้อาวุโสลิง คุณกำลังพยายามที่จะเป็นศิษย์หรือเปล่า? ในมุมมองของฉัน คุณกำลังบังคับเยี่ยฉังเซิง”
ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า “ผู้นำ ฉันรู้ว่าพฤติกรรมของฉันค่อนข้างไม่เหมาะสม แต่ฉันอยากเป็นลูกศิษย์อย่างจริงใจภายใต้การแนะนำของคุณชายเยี่ย”
“คุณชายเยี่ย โปรดยอมรับฉันด้วย”
“ฉันขอร้องคุณ!”
หลังจากที่ผู้อาวุโสลิงพูดจบ เขาก็โค้งคำนับเยี่ยชิวอย่างสิ้นหวัง และในไม่ช้า เลือดก็ไหลออกจากหน้าผากของเขา
เยี่ยชิวไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่ง ปีศาจลิงจะโค้งคำนับเขาในฐานะปรมาจารย์
แต่ผู้ชายคนนี้เป็นผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจ!
ถ้าฉันยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์ ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของเผ่าปีศาจจะคัดค้านหรือไม่?
ทันใดนั้นผู้อาวุโสก็เริ่มพูดกันทีละคน
“ศิษย์น้องเยี่ย ทำไมไม่รับผู้อาวุโสลิงล่ะ?”
“ฉันรู้จักผู้อาวุโสลิงมาหลายปีแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาแบบนี้ มันแสดงให้เห็นว่าเขาอยากเป็นลูกศิษย์ของคุณจริงๆ”
“แม้ว่าระดับพลังยุทธ์ของคุณจะไม่สูงเท่ากับผู้อาวุโสลิง แต่ด้วยความสามารถของคุณ การเหนือกว่าเขานั้นเป็นเพียงเรื่องของเวลา คุณมีคุณสมบัติที่จะเป็นอาจารย์ของผู้อาวุโสลิง”