ตอนที่ 1791
บทที่ 1793 งานแต่งผู้นำ
October 21, 2026
เยี่ยชิวเหลือบมองผู้อาวุโสวัว ซึ่งยิ้มให้เขาด้วยท่าทางโง่เขลา
“ผู้ชายคนนี้ดูเป็นคนเรียบง่ายและซื่อสัตย์ เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆเหรอ?”
เยี่ยชิวค่อนข้างสงสัย
จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าวว่า “ผู้อาวุโสวัวเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้อาวุโสสิบคนของเราในเผ่าปีศาจ รองจากผู้อาวุโสหมีในแง่ของพลังการต่อสู้”
“แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงลูกครึ่งนักบุญ แต่เขาก็มีความแข็งแกร่งที่จะท้าทายนีกบุญแบบเผชิญหน้าได้”
เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
“ผู้อาวุโสวัวมีเทคนิคศิลปะการต่อสู้ที่โดดเด่นในการต่อสู้ เมื่อคุณเรียนรู้แล้ว พลังการต่อสู้ของคุณจะดีขึ้นอย่างมาก”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยสั่งว่า “ผู้อาวุโสวัว มันขึ้นอยู่กับคุณ ที่จะสอนทักษะเฉพาะตัวของคุณให้กับเยี่ยฉังเซิง"
“รับทราบ!” ผู้อาวุโสวัวเห็นด้วยด้วยความเคารพ
ผู้อาวุโสลิงพูดกับเยี่ยชิวว่า “อาจารย์ คุณควรเรียนรู้ทักษะเฉพาะของผู้อาวุโสวัวก่อน ฉันจะกลั่นเหล้าวิญญาณชั้นเลิศที่บ้าน แล้วส่งให้คุณในภายหลัง”
จากนั้น ผู้อาวุโสลิงพูดกับผู้อาวุโสวัวว่า “ผู้อาวุโสวัว สอนทักษะพิเศษของคุณแก่อาจารย์ของฉันให้ดี ฉันจะส่งเหล้าวิญญาณไปให้คุณด้วย”
ผู้อาวุโสวัวยิ้ม “ไม่มีปัญหา ศิษย์น้องเยี่ย มากับฉัน!”
“ได้“ เยี่ยชิวเห็นด้วยทันที จากนั้นพยักหน้าให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยก่อนจะติดตามผู้อาวุโสวัว
ขณะที่พวกเขาจากไป ผู้อาวุโสแกะพูดว่า “ผู้อาวุโสลิง ตอนนี้คุณกลายเป็นลูกศิษย์ของศิษย์น้องเยี่ยแล้ว คุณควรเรียกฉันว่าอาจารย์ไหม เมื่อเจอฉันในอนาคต?”
“ไปไกลๆ” ผู้อาวุโสลิงสาปแช่ง
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างหัวเราะลั่น
ผู้อาวุโสแกะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เมื่อเห็นผู้อาวุโสกระต่ายส่งสายตาเจ้าชู้มาที่เขา ดังนั้นเขาจึงถามว่า ”ผู้นำ ในเมื่อศิษย์น้องเยี่ยไปพร้อมกับผู้อาวุโสวัว ทุกวันนี้ฉันจะต้องติดตามเขาหรือไม่?”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าวว่า “ช่วงนี้คุณทำงานหนักมาก ดังนั้นกลับไปพักผ่อนสักสองสามวัน”
“ขอบคุณผู้นำ” ผู้อาวุโสแกะพูด แล้วคว้ามือผู้อาวุโสกระต่ายแล้วหายตัวไปในทันที
ผู้อาวุโสลิงพูดว่า “พวกเขาบอกว่าฉันเป็นคนใจร้อน แต่แกะเฒ่าตัวนี้ใจร้อนยิ่งกว่าฉันเสียอีก”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ หัวเราะอีกครั้ง
“พวกคุณทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว” จิ้งจอกขาวตัวน้อยโบกมือ จากนั้นออกจากบ้านของผู้อาวุโสลิง และมุ่งหน้าไปยังวังของผู้นำ
ผู้อาวุโสหมีติดตามและถามว่า “ผู้นำ คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับการที่ผู้อาวุโสลิงมาเป็นศิษย์ของเยี่ยฉังเซิง?”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยถามกลับว่า “ผู้อาวุโสหมี คุณคิดอย่างไร?”
ผู้อาวุโสหมียิ้มและพูดว่า “ฉันเคยคิดว่าผู้อาวุโสแกะเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในบรรดาผู้อาวุโสเผ่าปีศาจของเรา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ผู้อาวุโสลิงจะฉลาดที่สุด”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเราะเบาๆ “นั่นก็เพราะเขาเป็นลิงเจ้าเล่ห์”
ผู้อาวุโสหมียิ้มแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสลิงไปเป็นศิษย์ของเยี่ยฉังเซิง นั้นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับทั้งตัวเขาเองและเผ่าปีศาจของเรา”
“ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์นี้ ความสัมพันธ์ของเยี่ยฉังเซิงกับเราจะแข็งแกร่งขึ้น และไม่ว่าเขาจะสูงขึ้นแค่ไหนในอนาคต เขาจะดูแลเผ่าปีศาจ”
“อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าการพึ่งพาความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ”
สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยซึ่งมีไหวพริบเช่นเคยกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหมี ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นพูดความคิดของคุณเถอะ”
ผู้อาวุโสหมีเหลือบมองจิ้งจอกขาวตัวน้อยแล้วถามว่า “ผู้นำ คุณคิดอย่างไรกับพรสวรรค์ของเยี่ยฉังเซิง?”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยตอบว่า “ผู้อาวุโสลิงไม่ได้บอกว่า พรสวรรค์ของเขาหายากมากตลอดทุกยุคทุกสมัย?”
ผู้อาวุโสหมีจึงถามต่อว่า “แล้วบุคลิกของเขาในความคิดเห็นของคุณล่ะ?”
จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าวว่า “เขาเป็นคนที่มีความภักดีและชอบธรรม มีอุปนิสัยที่ดี”
จากนั้นผู้อาวุโสหมีก็ถามว่า “ผู้นำ คุณคิดอย่างไรกับการปรากฏตัวของเยี่ยฉังเซิง?”
ภาพใบหน้าที่หล่อเหลาของเยี่ยชิวปรากฏขึ้นในใจของจิ้งจอกขาวตัวน้อย และเขาก็พูดอย่างหยิ่งผยองว่า “เขาเป็นคนดี”