บทที่ 1808 อัคนีห้าธาตุ หลอมอาวุธมือเปล่า

เยี่ยชิวสังเกตเห็นบางสิ่งแปลก ๆ บนใบหน้าของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อย จึงถามว่า "เหตุใดหน้าของเจ้าจึงแดงขนาดนี้? เจ้ารู้สึกไม่สบายตัวหรือเปล่า?"

“ไม่มี ไม่มี” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าไม่เคยคาดหวังว่าร่างกายของเจ้าจะมีพลังมากจนเทียบได้กับร่างของนักบุญธรรมดา”

“ในภายภาคหน้าตราบใดที่ไม่ใช่นักบุญธรรมดาผู้ทรงพลังที่ลงมือ มันจะยากสำหรับอาณาจักรวิญญาณธรรมดาที่จะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเจ้า”

“เจ้ามีไพ่แคล้วคลาดอีกใบหนึ่ง”

“ยังไงก็ตาม เจ้าอยู่เพียงแค่ขั้นต้งเทียนเท่านั้น จะอยู่ในเตาปากว้าได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร” จู่ๆ สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็ถาม

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "อาจเป็นเพราะข้าดูดีขึ้น"

“เจ้าหมายถึงอะไร” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยกลอกตา “หรือเป็นเพราะข้าดูไม่ดีหรือ?”

เยี่ยชิวพูดอย่างจริงจัง "ความงามของเจ้าไม่สามารถอธิบายได้ว่าดูดีอย่างไร เจ้าเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ และความงาของเจ้าก็น่าทึ่งสำหรับโลกนี้ "

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเราะอย่างอ่อนหวาน กิ่งก้านดอกไม้ก็สั่นสะท้านตามไปด้วย

ไม่ไกลนัก

“สหาย!”

ผู้อาวุโสวัวตบไหล่ผู้อาวุโสลิงแล้วพูดว่า "เจ้าเห็นหรือไม่ เจ้าจะเรียนรู้ความสามารถของอาจารย์ในการสรรเสริญผู้อื่นในแปดชาติไม่ได้"

ผู้อาวุโสลิงพึมพำ "เขาคือเจ้านายของข้า!"

ผู้อาวุโสวัวยิ้มและพูดว่า "สหาย เจ้าจะต้องขอคำแนะนำจากอาจารย์ในอนาคต ตราบใดที่เจ้าเรียนรู้ความสามารถของอาจารย์ในการสรรเสริญผู้อื่น ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานก่อนที่ผู้อาวุโสไก่จะเต็มใจที่จะให้กำเนิด ลูกลิงเพื่อเจ้า”

“เจ้าวัวบ้า เจ้าพูดอะไรน่ะ” ผู้อาวุโสไก่ดุทั้งอาการหน้าแดง "หากเจ้ากล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ระวังข้าจะฉีกปากเจ้าเป็นชิ้น ๆ"

ผู้อาวุโสวัวหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ผู้อาวุโสไก่ เจ้าฉีกปากข้าไม่ได้หรอก แต่ถ้าหากว่าเจ้าอยากจูบปากข้า ข้าก็ไม่ว่าอะไร"

“ออกไป!” ผู้อาวุโสลิงตะโกนใส่ผู้อาวุโสวัว “หากเจ้ากล้าแกล้งเจ้าไก่อีกครั้ง ระวังตัวไว้ข้าจะฆ่าเจ้า”

“ข้าล้อเล่น อย่าโกรธเลย” ผู้อาวุโสวัวกล่าวว่า “นอกจากนี้ ด้วยพลังยุทธ์อันน้อยนิดของเจ้า เจ้าช่วยฆ่าข้าได้ไหม”

ผู้อาวุโสลิงพูดกับตัวเองว่า "รอข้าก่อน ข้าจะวางยาพิษให้เจ้าตายไม่ช้าก็เร็ว"

ดวงตาของผู้อาวุโสวัว จ้องไปที่เยี่ยชิวแล้วเขาก็อุทาน "ข้าคาดไม่ถึงว่าระดับพลังยุทธ์ของอาจารย์จะต่ำ แต่ร่างกายได้มาถึงจุดนี้แล้ว ข้าไม่รู้ว่าเมื่อใดที่อาจารย์บุกทะลุไปถึงขั้นนักปราชญ์ ร่างกายกาย เนื้อหนังสามารถกดขี่ข่มเหงได้ขนาดไหน?”

ผู้อาวุโสลิงยังพูดด้วยอารมณ์ "ท่านอาจารย์เป็นอัจฉริยะจริงๆ"

“ผู้อาวุโสลิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ามีหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับอาจารย์?” ผู้อาวุโสวัวกล่าว

ผู้อาวุโสลิงถามว่า "เป็นลักษณะอย่างไรหรือ"

ผู้อาวุโสวัวยิ้ม "ถังขยะ"

ผู้อาวุโสลิงไม่โกรธและพูดว่า "อย่าพูดว่าเป็นข้า แม้เจ้าจะดูน่าขยะแขยงเมื่อเทียบกับอาจารย์ก็ตาม"

ผู้อาวุโสวัวกล่าวว่า "ใช่ พรสวรรค์ของท่านอาจารย์น่ากลัวเกินไป ต่อหน้าเขามีใครบ้างที่ไม่ขยะแขยง"

“เจ้าเรียกใครว่าขยะ” เสียงเย็นชาดังมาจากข้างหู

ผู้อาวุโสวัวหันกลับมาเห็นผู้อาวุโสหมีจ้องมองเขาอย่างเย็นชา เขารีบขอโทษและพูดด้วยรอยยิ้ม "ผู้อาวุโสหมี ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเลย"

"ฮึ่ม" ผู้อาวุโสหมีตะคอกอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินไปหาเยี่ยชิวและพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาว่า "คุณชายเยี่ยดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รับประโยชน์มากมายจากการเข้าไปในเตาปากว้า ในครั้งนี้ผู้อาวุโสหมีจึงอิจฉามาก "

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "ผู้อาวุโสหมีไม่จำเป็นต้องอิจฉา ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเรื่องยากสำหรับกลุ่มปีศาจที่จะหาคนที่ดูดีเหมือนข้า"

หมายความว่าอย่างไร?

เจ้าล้อเลียนข้าที่น่าเกลียดเหรอ?

ผู้อาวุโสหมีไม่โกรธเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเยี่ยชิว แบกรับความเจริญรุ่งเรืองอันยิ่งใหญ่ของเผ่าปีศาจ ในสายตาของเขาเยี่ยชิวเป็นเหมือนบรรพบุรุษที่มีชีวิตที่ต้องรับใช้อย่างดี

“คุณชายเยี่ยพูดถูก เจ้ามีใบหน้าเหมือนมงกุฎหยก ต้นหยกหันหน้าไปทางสายลม เจ้าสง่างามและสง่างาม และเจ้าสง่างาม เจ้าเป็นพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเทียบได้และน่าทึ่ง ข้าชื่นชมเจ้า”

ทันทีที่ผู้อาวุโสซีอองพูดคำเหล่านี้ ไม่เพียงแต่เยี่ยชิวเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่จิ้งจอกขาวตัวน้อยและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

“ผู้อาวุโสหมีเจ้ากลายเป็นคนประจบสอพลอเมื่อไหร่?” ผู้อาวุโสแกะกล่าว

ใบหน้าของผู้อาวุโสหมีเคร่งขรึมขึ้น "เจ้าหมายถึงอะไร"

“เจ้าคิดว่าข้าพูดถูกหรือ?”

“หรือเจ้าคิดในใจว่าคุณชายเยี่ยไม่ใช่มังกรในหมู่มนุษย์?”

เอ่อ--