บทที่ 1810 รูปปั้นหินราชาปีศาจ

จู่ๆ สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยก็ถูกเยี่ยชิวจับมือและได้ยินเยี่ยชิวพูดว่าเขาต้องการพานางไปที่ไหนสักแห่ง ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยเมฆสีแดง และหัวใจของนางก็เต้นรัว

“เขาจะพาข้าไปไหน”

“ไม่ควรหรือ...”

"ข้าเขิน!"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเขินอายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้น

เมื่อเห็นการแสดงออกของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อย รอยยิ้มที่ไม่ชัดเจนก็ปรากฏบนใบหน้าของผู้อาวุโส

“ท่านอาจารย์ ท่านอยากจะพาผู้นำไปที่ไหน?” ผู้อาวุโสวัวถามด้วยความงุนงง

“เจ้าเป็นคนเดียวที่พูดมาก” ผู้อาวุโสลิงกระโดดขึ้นมาตบหัวผู้อาวุโสวัว และพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์ โปรดพาผู้นำออกไปเร็ว ๆ เราจะไม่รบกวนท่านแล้ว”

ผู้อาวุโสคนอื่นหัวเราะคิกคัก

เยี่ยชิวมองไปที่ผู้อาวุโสลิง จากนั้นก็มองไปที่ผู้อาวุโสคนอื่นๆ แล้วหัวเราะและสาปแช่ง "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่"

ผู้อาวุโสลิงพึมพำ "ไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดหรือ?"

"ไร้สาระ" เยี่ยชิวพูด "ข้าอยากจะพาสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเข้าไปที่เตาปากว้า"

อ๋า?

ทันใดนั้นสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้นและมองเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ "ข้าได้ยินถูกหรือไม่? เจ้าอยากพาข้าเข้าไปที่เตาปากว้าใช่หรือไม่?"

เยี่ยชิวถามว่า “หากไม่อย่างนั้นล่ะ?”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเหลือบมองเยี่ยชิวอย่างขุ่นเคืองและพูดอย่างเขินอายว่า "ข้าคิดว่า ... "

“เจ้าคิดว่าอย่างไร” เยี่ยชิวถามด้วยรอยยิ้ม

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหน้าแดงมากยิ่งขึ้น และลดศีรษะลง โดยไม่กล้าสบตากับเยี่ยชิว

“ไม่มีทาง เจ้าก็คิดผิดเหมือนกันหรือ?” เยี่ยชิวใช้นิ้วแตะสุนัขจิ้งจอกขาวบนหัวแล้วพูดว่า "ไม่คิดว่าเจ้าจะซับซ้อนเช่นนี้"

“ฮึ่ม” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยฮัมเพลงอย่างเขินอาย

ทันใดนั้นผู้อาวุโสลิงก็ตะโกน "ข้าเข้าใจแล้ว"

“อาจารย์ ท่านเล่นเก่งจริงๆ”

“เตาปากว้าเป็นสถานที่ที่ไม่เลว แต่วิญญาณวัตถุผู้อาวุโสอยู่ที่นั่น มันจะส่งผลกระทบต่อท่านหรือไม่”

หัวของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเส้นสีดำ

ข้าพูดชัดเจนแล้วเหตุใดผู้อาวุโสลิงนี้ถึงยังคิดเรื่องไร้สาระอยู่?

“ผู้อาวุโสลิง มานี่สิ แล้วข้าจะเล่าบางอย่างให้ฟัง” เยี่ยชิวงอนิ้ว

ผู้อาวุโสลิงวิ่งไปหาเยี่ยชิวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ท่านอาจารย์ ท่านต้องการจะพูดอะไร?"

ตุ้บ!

เยี่ยชิวเตะพี่ลิงลงกับพื้นและด่าทอ "ข้าไม่ใช่คนแก่แล้วยังผิดศีลธรรม"

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ หัวเราะ

“ผู้อาวุโส โปรดรอสักครู่ ข้ากับสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยจะไปแล้วก็กลับมา” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ดึงสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยไปที่ประตูเตาปากว้า

เมื่อเข้าใกล้ประตูเยี่ยชิวกระซิบคำสองสามคำข้างหูของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อย

หลังจากฟังแล้ว ดวงตาของสนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า "เยี่ยฉังเซิง ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรด้วยซ้ำ"

เยี่ยชิวยิ้มอย่างชั่วร้ายและพูดว่า "หรือจะเรียกข้าว่าสามีแล้วค่อยฟัง?"

“ข้าจะตายแล้ว~” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหยิกเอวของเยี่ยชิว

“โอ้ ได้โปรดอ่อนโยนเถอะ ข้าจ็บเจียนตายแล้ว” เยี่ยชิวพูด “ข้าแค่ไม่เข้าใจ เหตัใดสาวๆ จึงชอบหยิกคนอยู่เสมอ”

“มีใครอีกบ้างที่หยิกเจ้า?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหยุดทันทีและถามว่า “มันเป็นใคร? ใช่หยุนซีหรือไม่?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า " ไม่ใช่แค่หยุนซี ข้ามีคนสนิทมากมาย"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยไม่มีความสุขและพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา "ร่างกายของเจ้าจะทนความเจ็บปวดจากการเจอคนสนิทมากมายขนาดนี้ได้หรือ?"

“ข้าสบายดี ทำไมไม่ลองดูล่ะ” เยี่ยชิวกล่าว