บทที่ 1811 ความเร็วที่อยู่ยงคงกระพันอย่างนั้นเหรอ?

เยี่ยชิวเห็นพฤติกรรมของวิญญาณวัตถุ และถามด้วยความสับสน "เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?"

“ลบความทรงจำ” วิญญาณวัตถุกล่าวว่า “ข้าจะมีเจ้านายคนใหม่เร็วๆ นี้ เจ้านายคนใหม่ไม่สามารถรู้เรื่องนี้ได้”

“เมื่อความทรงจำถูกลบไป ข้าก็จำไม่ได้อีกเลย”

“คุณชายเยี่ย ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากคุณ”

หลังจากที่วิญญาณวัตถุพูดจบเขาก็หดนิ้วกลับไป

เยี่ยชิวถามต่อว่า "คุณยังจำสิ่งที่คุณเพิ่งบอกฉันได้ไหม"

“เรื่องอะไร?” วิญญาณวัตถุมีใบหน้าที่ดูสับสน

ความทรงจำถูกลบไปแล้วจริงๆ

เยี่ยชิวบอกกับวิญญาณวัตถุว่า "ต่อจากนี้ไปจงติดตามจิ้งจอกขาวตัวน้อยไป อย่าขี้เกียจเมื่อถึงเวลาที่ต้องทำให้ดีที่สุด ไม่ต้องกังวล เธอจะไม่ปฏิบัติต่อคุณไม่ดี"

วิญญาณวัตถุพูดด้วยใบหน้าขมขื่น "ข้าแค่หวังว่าเธอจะไม่ทุบตีฉันเหมือนจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียน"

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล เธออ่อนโยนมาก"

วิญญาณวัตถุพยักหน้า โบกมือ และรัศมีสีขาวก็หายไป

“เริ่มกันเลย!” เยี่ยชิวพูดกับจิ้งจอกขาวตัวน้อย

“อ่า” จิ้งจอกขาวตัวน้อยทำเสียงฮึมฮัม แล้วบีบเลือดจากนิ้วกลางออกมา และเลือดก็ตกลงไปในยันต์ 8 ทิศจากนั้น สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยก็สร้างตราประทับด้วยมือของเขา และร่ายมนตร์อย่างเงียบๆ

ในไม่ช้าเธอก็รู้สึกว่าเธอและยันต์ 8 ทิศมีความเชื่อมโยงกัน

ในเวลาเดียวกัน ยังมีความเชื่อมโยงที่อธิบายไม่ได้ระหว่างเธอกับวิญญาณวัตถุ เช่นเดียวกับเจ้านายและคนรับใช้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง จากนี้ไปไม่ว่าจิ้งจอกขาวตัวน้อยจะขอให้วิญญาณวัตถุทำอะไรก็ตาม วิญญาณวัตถุจะต้องเชื่อฟัง

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดกับวิญญาณวัตถุ "คำสัญญาที่เยี่ยฉังเซิงทำสัญญาไว้กับเจ้าจะต้องเป็นจริงอย่างแน่นอน"

“ถ้าอยู่ที่นี่อีกพันปีก็ออกไปได้”

“ว่าแต่ตอนนี้เธอควรจะเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

วิญญาณวัตถุร้องออกมาอย่างแผ่วเบา "เจ้านาย"

“พูดดังๆ ข้าไม่ได้ยินเจ้า” จิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว

วิญญาณวัตถุเบิกตากว้าง "“จิ้งจอกน้อย ฉันเตือนเธอแล้ว อย่าผลักไสตัวเองให้ไกลเกินไป”"

“คุกเข่าลง” จู่ๆ จิ้งจอกขาวก็ตะโกน

ทันใดนั้น พลังที่มองไม่เห็นก็บดขยี้วิญญาณวัตถุ และวิญญาณวัตถุก็ "ล้มลง" และคุกเข่าลงบนพื้น

พลังนี้เป็นเจตจำนงของนาย และในฐานะวิญญาณวัตถุ เขาจะต้องไม่ฝ่าฝืนมัน

"ฟึบ!"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยก้าวไปข้างหน้า ตบหน้าวิญญาณวัตถุและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คราวที่แล้วข้าเข้ามาเสนอให้เจ้าด้วยคำพูดดีๆ แต่เจ้ากลับไม่เห็นคุณค่าของข้า ตอนนี้เจ้าก็ยังไม่ยอมแพ้ต่อข้า”

“คุณไม่หยิ่งยโสเกินไปหน่อยเหรอ?”

“ลองทำตัวเย่อหยิ่งอีกครั้งสิ”

วิญญาณวัตถุโกรธและกลัว และพูดกับเยี่ยชิว "คุณชายเยี่ย ท่านไม่ได้บอกว่าเธออ่อนโยนมากเหรอ"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ข้าลืมบอกเจ้าว่าผู้หญิงมีความพยาบาทมาก อย่าทำให้ผู้หญิงขุ่นเคือง"

วิญญาณวัตถุ "..."

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดกับวิญญาณวัตถุอีกครั้ง "เจ้าต้องจำไว้ว่าตอนนี้ข้าเป็นเจ้านายของเจ้าแล้ว และเจ้าต้องแสดงความเคารพต่อข้า"

“นอกจากนี้ อย่าเอาหน้าเหม็นๆ มาต่อหน้าข้าด้วย มันน่าเกลียดอยู่แล้ว แต่การมีหน้าเหม็นนี่น่าขยะแขยงยิ่งกว่าอีก”

หลังจากที่จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดจบ เขาก็แสดงสีหน้ายิ้มแย้มและพูดเบา ๆ "ฉังเซิง ไปกันเถอะ!"

“ใช่แล้ว” เยี่ยชิวและจิ้งจอกขาวตัวน้อยออกจากยันต์ 8 ทิศ

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของพวกเขา วิญญาณวัตถุก็นั่งลงบนพื้น ดวงตาของเขามัวหมอง

ทันทีที่เยี่ยชิว และจิ้งจอกขาวตัวน้อยเดินออกจากประตู ผู้อาวุโสลิงก็เดินเข้ามาหาเขาและถามอย่างสงสัย "ท่านผู้นำ ท่านกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมท่านออกมาเร็วขนาดนี้"

“อยากรู้เหรอ” จิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้มและคิด ทันใดนั้นยันต์ 8 ทิศขนาดใหญ่ที่แต่เดิมมีขนาดเล็กเท่ากำปั้นและตกลงไปบนฝ่ามือของเขา

ผู้อาวุโสลิงตกใจมาก "ท่านผู้นำ ยันต์ 8 ทิศจำท่านได้ว่าเป็นเจ้านายของมันหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสทุกคนก็ตกตะลึง จากนั้นพวกเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นและตะโกนพร้อมกัน

“ขอพระเจ้าอวยพรเผ่าปีศาจ ขอแสดงความยินดีกับพระราชาด้วย!”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้มแล้วพูดว่า "ทุกคน ลุกขึ้นเถอะ"