บทที่ 1815 คัดค้าน!

ดินแดนต้องห้ามเผ่าปีศาจ!

เมื่อผู้อาวุโสได้ยินสี่คำนี้ ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที แต่ละคนดูเคร่งขรึมขึ้น

แต่ก็ไม่ได้มีใครแสดงความคิดเห็นใดๆ

เมื่อผู้นำพูดเช่นนี้ ก็หมายความว่าผู้นำตัดสินใจที่จะพาเยี่ยชิวเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามของเผ่าปีศาจ

“หากพวกเจ้ามีความคิดใด ๆ เพียงแค่พูดออกมา ข้าไม่ตำหนิพวกเจ้าหรอก” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว

จากนั้นผู้อาวุโสหมีถึงเริ่มอ้าปากพูด

“ท่านผู้นำ ลูกน้องของข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องพิจารณาใหม่”

“หลังจากที่จักรพรรดิปีศาจได้สถาปนาพื้นที่ต้องห้ามขึ้นแล้ว เขาก็ทิ้งพินัยกรรมที่ให้เฉพาะผู้นำและผู้อาวุโสคนก่อนๆ เท่านั้นที่สามารถเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามได้”

“หลายปีที่ผ่านมา ยกเว้นท่านผู้นำและผู้อาวุโสคนก่อนๆ ไม่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์คนใดเคยเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามของเผ่าปีศาจเลย”

“หากเจ้าพาเยี่ยฉังเซิงเข้ามา ก็จะละเมิดกฎที่จักรพรรดิปีศาจตั้งขึ้น”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยขมวดคิ้ว

ผู้อาวุโสวัวกล่าวว่า "ผู้อาวุโสมี สิ่งที่เจ้าเพิ่งพูดนั้นผิด นอกจากผู้นำและผู้อาวุโสคนก่อนแล้ว จักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนยังเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามของเผ่าปีศาจได้ด้วย"

"คุณชายเยี่ยจะเป็นเหมือนจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนได้หรือไม่" ผู้อาวุโสหมีกล่าวว่า "ท้ายที่สุดแล้วจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนก็มีสายเลือดของเผ่าปีศาจอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง"

“นอกจากนี้ พ่อของจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนยังเป็นผู้ประเสิร์ฐที่เผยแพร่อารยธรรมของเผ่า และไม่ละทิ้งเผ่าปีศาจจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิตของเขา”

ผู้อาวุโสแกะพูดไม่ออก

ผู้อาวุโสลิงยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ผู้อาวุโส ข้าคิดว่ากฎเกณฑ์ตายไปแล้ว แต่ชีวิตคนยังมีอยู่"

“ข้าสนับสนุนการตัดสินใจของผู้นำ”

ผู้อาวุโสสุนัขกล่าว "ผู้อาวุโสลิง เจ้าสนับสนุนเพียงเพราะคุณชายเยี่ยเป็นอาจารย์ของเจ้าหรือ"

“ถูกต้อง” ผู้อาวุโสลิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมาและกล่าวว่า “นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง ยังมีเหตุผลอื่นอีก”

“อย่าลืมว่าท่านอาจารย์ช่วยเผ่าปีศาจของเราไว้”

“ถ้าไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์ เผ่าปีศาจของเราอาจจะถูกทำลายโดยอู่จี๋เทียนจุน”

ผู้อาวุโสหมาพูดว่า "ผู้อาวุโสลิง ข้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าพูด"

“พละกำลังของคุณชายเยี่ย เขาจะต่อสู้กับอู่จี๋เทียนจุนได้อย่างไร ถ้าหากไม่ใช่เพราะโลงศพทองคำนั่น”

"โลงศพนั้นเป็นโอกาสสูงสุดของภูเขาอมตะ และเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียน ดังนั้นจึงเป็นจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนที่ช่วยชีวิตเผ่าปีศาจของเรา"

ผู้อาวุโสลิงกล่าวว่า "แม้ว่าท่านอาจารย์จะไม่ได้ฝึกฝนสูงมากในปัจจุบัน แต่หากไม่มีโอกาสสูงสุดของภูเขาอมตะ ใครล่ะที่ต่อสู้กับอู่จี๋เทียนจุนได้?"

ผู้อาวุโสสุนัขกล่าวว่า "เอาล่ะ แม้ว่าคุณชายเยี่ยจะช่วยเผ่าปีศาจของเรา แต่ผู้นำก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างเลวร้าย ทั้งยังสั่งให้เราสอนทักษะพิเศษของเขาให้แกคุณชายเยี่ย"

ผู้อาวุโสลิงส่ายหัว "อันที่จริงแล้ว ท่านอาจารย์กำลังสอนเราถึงพลังเวทย์มนตร์"

“นอกจากนี้ ท่านอาจารย์ยังมอบหม้อกลั่นปีศาจให้กับผู้นำ และยังช่วยผู้นำควบคุมเตาปากว้าด้วย”

“เจ้าจะตอบแทนบุญคุณมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร”

ทันทีที่ผู้เฒ่าลิงพูดสิ่งนี้ สถานการณ์ก็ตกอยู่ในความเงียบ

ใช่ แม้ว่าระดับพลังยุทธ์ของเยี่ยชิวจะต่ำ แต่ความเมตตาของเขาต่อกลุ่มปีศาจนั้นหนักท่วมท้น

“ผู้อาวุโสสุนัข เจ้าคัดค้านการพาเยี่ยฉังเซิงเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามหรือ?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยถาม

“ใช่” ผู้อาวุโสสุนัขกล่าว “ข้าไม่ได้มีอคติต่อคุณชายเยี่ย ในทางกลับกัน ข้าชื่นชมเขามาก แต่เหตุผลที่ข้าคัดค้านก็คือข้าคิดว่าทางที่ดีที่สุดคือไม่ละเมิดกฎที่ตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิปีศาจ ”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ผู้อาวุโส มีใครคัดค้านอีกบ้างตอนนี้"

ผู้อาวุโสหมีลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ท่านอาจารย์ ข้าขอคัดค้าน"

“คำคัดค้านไม่ถูกต้อง” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยแสดงพระบารมีของผู้นำอย่างแข็งแกร่งขึ้น

ผู้อาวุโสหมีดูหดหู่ขึ้นมา เนื่องจากคำคัดค้านไม่ได้ผล อย่างนั้นเจ้าจะถามทุกคนทำไม?

“ท่านผู้นำ เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ข้าขอแนะนำให้ตัดสินใจโดยการลงคะแนนเสียง และคนกลุ่มน้อยควรเชื่อฟังเสียงข้างมาก” ผู้อาวุโสสุนัขแนะนำ

“เอาล่ะ มาลงคะแนนกัน หากเจ้าเห็นด้วย โปรดยกมือขึ้น” หลังจากที่สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดจบ ผู้อาวุโสลิงก็ยกมือขึ้นก่อน