บทที่ 1816 บนโลกนี้มีจักรพรรดิอยู่จริงๆ!

ผู้อาวุโสหมีเงยหน้าขึ้นมองสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "ท่านผู้นำ ท่านรู้ทุกอย่างแล้วหรือไม่"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "หากไม่รู้ว่าเจ้าไม่เห็นแก่ตัว อย่างนั้นข้าก็ไม่สามารถพูจาไร้สาระกับเจ้าได้ที่นี่หรอก ลุกขึ้นเถอะ!"

“ขอบพระคุณท่านผู้นำ” ผู้อาวุโสหมียืนขึ้นและกล่าวว่า “ท่านผู้นำ ท่านพูดถูกแล้ว ข้าเกรงว่าเยี่ยฉังเซิงจะเข้าไปในพื้นที่ต้องห้าม”

“พรสวรรค์ของเขาน่ากลัวเกินไป และดินแดนต้องห้ามก็มีการสานต่อของจักรพรรดิปีศาจ ข้ากังวลว่าเขาจะได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจ”

น้ำเสียงของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเริ่มนุ่มนวลขึ้นและพูดว่า "ผู้อาวุโสหมี ข้าขอถามเจ้าว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีใครที่ได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจได้บ้าง?"

ผู้อาวุโสหมีส่ายหัว "ไม่มี"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ในเมื่อไม่มีใครได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจ แล้วเจ้าจะกลัวอะไรล่ะ?"

ผู้อาวุโสหมีกล่าวว่า "พรสวรรค์ของเยี่ยฉังเซิงอันที่จริงแล้วช่างน่ากลัวนักมาก ข้าเป็นห่วงเขา..."

“ไม่ต้องกังวล” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยกล่าว “การถ่ายทอดของจักรพรรดิปีศาจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้มา”

"อย่าลืมว่าจักรพรรดิวั่นกู่ชิงเทียนเคยไปเยือนดินแดนต้องห้ามของเผ่าปีศาจ และเขาไม่ได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจ"

หมีฉังเซิง”

เมื่อสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดเช่นนี้ เขาก็ถอนหายใจ

“ผู้อาวุโสหมี การถ่ายทอดของจักรพรรดิปีศาจเป็นสิ่งสำคัญ แต่ถ้าไม่มีใครได้รับมัน มันก็ไม่มีคุณค่าต่อเผ่าปีศาจ”

“แทนที่จะปล่อยให้การถ่ายทอดถูกฝังกลบทิ้งไป จะถือเป็นการทำบุญมากดีกว่า”

“ถ้าเยี่ยฉังเซิงได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจจริงๆ เขาก็จะแยกห่างออกจากเผ่าปีศาจของเรามากยิ่งขึ้นในอนาคต”

“นอกจากนี้ จักรพรรดิปีศาจคงมีความตั้งใจในการสืบสานมรดก เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าทำไมไม่มีใครได้รับการสืบทอดมาหลายปีเช่นนี้?”

“นี่หมายความว่าจักรพรรดิปีศาจกำลังรอบุคคลที่ถูกกำหนดไว้หรือ?”

ผู้อาวุโสหมีถาม "ม่านผู้นำ ท่านคิดว่าเยี่ยฉังเซิงจะเป็นบุคคลลิขิตที่จักรพรรดิปีศาจกำลังรออยู่หรือไม่"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ข้าไม่รู้ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจพาเยี่ยฉังเซิงเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามเพื่อลองเสี่ยง"

“หากเขาสามารถรับได้ เผ่าปีศาจของเราก็จะมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งในอนาคต”

“หากเขาไม่สามารถรับได้ ภายในใจของเยี่ยฉังเซิงก็จะจดจำความรู้สึกนี้ไว้เช่นกัน”

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่ว่าเยี่ยฉังเซิงจะได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิปีศาจหรือไม่ก็ตาม เขาจะรู้สึกขอบคุณพวกเรา”

เมื่อผู้อาวุโสหมีได้ยินสิ่งนี้ เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง

“ผู้อาวุโสหมี เจ้าทำอะไร” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเอ่ยถาม

ผู้อาวุโสหมีพูดด้วยความอับอาย "ข้านั้นตาไม่ถึง จึงไม่เข้าใจความพยายามอันอุตสาหะของท่านผู้นำ พวกเขายังยุยงให้ผู้อาวุโสแกะและผู้อาวุโสกระต่ายลงคะแนนเสียงคัดค้าน พวกเขาสมควรตาย"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดเบา ๆ "คุณทำงานหนักมาหลายปีแล้วและประสบความสำเร็จอย่างมาก ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของเจ้า"

“ข้าหวังว่าสักวันเจ้าจะพาเหล่าปีศาจตามข้ามา แล้วออกไปจากหนานหลิง”

ผู้อาวุโสหมีกำหมัดของเขาและกล่าวว่า "ท่านผู้นำ โปรดวางใจเถิดว่าลูกน้องของท่านจะช่วยเหลือท่านผู้นำอย่างสุดใจและจะพยายามอย่างเต็มที่จนถึงวันตาย"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "หยุดคุกเข่าแล้วลุกขึ้นเร็ว ๆ แม้ว่าเจ้าจะเป็นผู้อาวุโส แต่ในใจข้า เจ้าคือพี่ของข้า"

“ขอบคุณท่านผู้นำ” ผู้อาวุโสหมียิ้มแล้วลุกขึ้นยืน

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ผู้อาวุโสหมี เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมทั้งข้าและผู้อาวุโสทั้งสิบคนจึงไม่สามารถเรียนดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์ได้"

ผู้อาวุโสหมีตอบว่า "ข้าไม่ทราบสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง แต่ข้าคิดว่าการคาดเดาของผู้อาวุโสลิงนั้นสมเหตุสมผล อาจเป็นเพราะเราเป็นปีศาจ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถเรียนดาบเก้าจักรพรรดิสวรรค์ได้"

“เป็นเช่นนี้จริงๆ หรือ?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยส่ายหัว “ข้าไม่คิดอย่างนั้น”

ผู้อาวุโสหมีกล่าวด้วยความประหลาดใจ "ท่านผู้นำรู้เหตุผลหรือไม่"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ข้าไม่รู้สถานการณ์จริง แต่ข้าคิดว่าการเดาของผู้อาวุโสวัวน่าจะเป็นไปได้มาก"