บทที่ 1837 งดงามไร้ที่เปรียบ

เป็นเวลาเจ็ดวันติดต่อกัน

ที่เยี่ยชิวไม่ได้ออกจากห้องนอนของจิ้งจอกขาวตัวน้อย

นอกห้องนอน

ผู้อาวุโสทั้งสิบคนมารวมตัวกัน

ตลอดเจ็ดวันนี้พวกเขาจะมาที่นี่ทุกวัน

“ผ่านไปกี่วันแล้ว?” ผู้อาวุโสแกะถาม

“เจ็ดวันแล้ว” ผู้อาวุโสลิงตอบ

“อะไรนะ เจ็ดวัน?” ผู้อาวุโสแกะอุทานว่า “ฉันทนได้เพียงสองหรือสามวันเท่านั้น แต่อาจารย์ยืนกรานเจ็ดวัน แข็งแกร่งกว่าฉันด้วยซ้ำ น่าประทับใจมาก!”

“ฉันสงสัยว่าผู้นำจะยืนหยัดได้หรือไม่?”

“ตามหลักเหตุผลแล้ว ผู้นำอยู่ขั้นนักบุญและเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง ดังนั้นพลังการต่อสู้จึงควรแข็งแกร่งกว่ากระต่าย”

เมื่อพูดเช่นนี้ ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็มองไปที่ผู้อาวุโสกระต่ายพร้อมกัน

“มองอะไร”

ผู้อาวุโสกระต่ายหน้าแดงด้วยความเขินอาย บีบผู้อาวุโสแกะแรงๆ และพูดด้วยความโกรธว่า “ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะตัดลิ้นของคุณออก”

ผู้อาวุโสลิงหัวเราะ “แม้ว่าผู้อาวุโสแกะจะไม่พูด แต่เราทุกคนก็รู้ว่าคุณแข็งแกร่งแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เรามักจะได้ยินกระต่ายกรีดร้องไม่หยุดตอนดึก”

ฮ่าๆๆ...…

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างหัวเราะลั่น

“เจ้าลิงบ้า ฉันจะฆ่าคุณ” ผู้อาวุโสกระต่ายตบไปทางผู้อาวุโสลิงด้วยความโกรธและความลำบากใจ

เธอไม่รู้เลยว่า ผู้อาวุโสลิงเตรียมพร้อมและหลบไปด้านข้างขณะที่ผู้อาวุโสกระต่ายยกมือขึ้น

โดยไม่คาดคิด จากนั้นเขาก็ถูกเตะที่ด้านหลัง ทำให้ผู้อาวุโสลิงโซเซและแทบจะล้มลงกับพื้น หันกลับไปจ้องมองที่ผู้อาวุโสแกะ

“ผู้อาวุโสแกะ คุณหมายถึงอะไร? คุณเตะฉันทำไม” ผู้อาวุโสลิงถามอย่างไม่พอใจ

“ผู้อาวุโสลิง กล้ารังแกกระต่ายที่รักของฉัน คุณเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?” ผู้อาวุโสแกะกล่าวว่า

“คุณสองคนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจริงๆ……” คำพูดของผู้อาวุโสลิงถูกตัดขาด เมื่อผู้อาวุโสแกะคว้าหูของเขา ทำให้เขาร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย กระต่าย ทำอะไร? อย่าคว้าหูฉันนะ”

“เจ้าแกะบ้า ทำให้ฉันอับอายอยู่เสมอ กลับมากับฉันเดี๋ยวนี้ หากวันนี้คุณไม่คุกเข่าและทำลายลูกบอลอมตะ ฉันจะไม่ไว้ชีวิตคุณ”

ภายใต้สายตาที่จับตามองของทุกคน ผู้อาวุโสกระต่ายคว้าหูของผู้อาวุโสแกะ แล้วจากไปอย่างหงุดหงิด

ผู้อาวุโสหมีเหลือบมองไปที่ประตูหลักของห้องนอนของผู้นำแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าผู้นำและอาจารย์จะไม่ออกมาในวันนี้ กลับไปกันเถอะ!"

ในขณะนั้นผู้อาวุโสก็เตรียมออกเดินทาง

ทันใดนั้น ความรู้สึกวิตกกังวลก็ปรากฏชัดเจนในอากาศ

ผู้อาวุโสรีบหยุดตามทางของตน เพียงเพื่อเห็นเมฆดำรวมตัวกันเหนือห้องนอนของผู้นำ

“หือ เมฆแห่งความหายนะ?”

ผู้อาวุโสต่างตกตะลึง

“เป็นไปได้ไหมที่ผู้นำกำลังประสบการลงโทษ?” ผู้อาวุโสไก่กล่าว

ผู้อาวุโสหมีส่ายหัวและพูดว่า “ผู้นำเสียชีวิตไปสองครั้งในภูเขาอมตะ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้าวหน้าในการฝึกฝนอย่างรวดเร็วขนาดนี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นอาจารย์!” ดวงตาของผู้อาวุโสลิงเป็นประกายในขณะที่เขาพูดว่า “อาจารย์เคยอยู่ขั้นต้งเทียนสูงมาก่อน และตอนนี้ด้วยมรดกของจักรพรรดิปีศาจ การฝ่าฟันผ่านเป็นเรื่องของหลักสูตร”

ผู้อาวุโสเสืออุทานว่า “อาจารย์ยังสามารถก้าวหน้าในการฝึกฝนได้ในขณะที่ผูกพันกับผู้นำทุกวัน น่าประทับใจมาก!”

“เป็นเรื่องปกติ” ผู้อาวุโสวัวกล่าว “อาจารย์คือการกลับชาติมาเกิดของจักรพรรดิสวรรค์”

ขณะที่พวกเขาพูด เมฆดำมืดบนท้องฟ้าก็หายไปราวกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อน

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมเมฆแห่งความหายนะจึงสลายไป?”

“เป็นไปได้ไหมที่การพัฒนาของอาจารย์ล้มเหลว?”

ผู้อาวุโสต่างสับสน

พวกเขามองไปที่ประตูหลักห้องนอนของผู้นำ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย หลังจากรออยู่พักหนึ่ง พวกเขาก็จากไปทีละคน

……

ในห้องนอน

อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม