บทที่ 1838 ไผ่สายฟ้าหมื่นปี

สามวันผ่านไป การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างเยี่ยชิวและจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็สิ้นสุดลงในที่สุด

ช่วงสามวันนี้ เยี่ยชิวยังคงตบจิ้งจอกขาวตัวน้อย

ยิ่งเขาตบแรงเท่าไร เธอก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้เธอได้ยอมจำนนต่อการปกครองของเยี่ยชิวอย่างสมบูรณ์แล้ว

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะคิด เนื่องจากจิ้งจอกขาวตัวน้อยสนุกกับการถูกทารุณกรรมมาก เขาจะลองใช้กลอุบายใหม่ๆ ในอนาคตหรือไม่?

“สามี คุณกำลังคิดอะไรอยู่?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยชิว โดยใช้นิ้วอันละเอียดอ่อนของเธอวาดวงกลมบนหน้าอกของเขา ดูมีความสุข

“ฉันกำลังคิดถึงเรื่องสนุกๆ ที่คุณน่าจะชอบ” เยี่ยชิวยิ้ม

“อะไรนะ? บอกฉันเร็วๆ สิ” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดอย่างตระการตา

เยี่ยชิวกล่าวว่า “แส้ ขี้ผึ้งหยด พันธนาการ ม้าไม้ ผ้าปิดตา ปิดปาก...…”

“ทั้งหมดนี้คืออะไร?” จิ้งจอกขาวตัวน้อยรู้สึกงุนงง

เยี่ยชิวกระซิบคำพูดสองสามคำในหูของเธอ และหลังจากฟังแล้ว จิ้งจอกขาวตัวน้อยก็หน้าแดงและพูดเบาๆ ว่า “สามี สิ่งที่คุณพูดถึงฟังดูน่ากลัว แต่ก็ฟังดูสนุกด้วย เมื่อไหร่เราจะเล่นได้?”

“เม่ยเอ๋อร์รอไม่ไหวแล้ว”

“อยากได้ ตื่นเต้นมาก...…”

“สามี ฉันขอนะ!”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยริเริ่มที่จะเกาะติดกับเยี่ยชิว

เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง ฉันแค่ล้อเล่น แต่คุณก็ตื่นเต้นมาก หากเราใช้สิ่งเหล่านั้นจริงๆ คุณจะปลาบปลื้ม

พายุนองเลือดเกิดขึ้นอีก

หมื่นคำถูกละไว้ที่นี่ เพื่อรักษาปริมาณการเข้าชมเป็นหลัก อย่าขอบคุณฉัน เพราะ...…ความประหยัดเป็นคุณธรรม

หลังจากนั้นใครจะรู้ว่านานแค่ไหน

ฝนหยุดแล้ว เมฆก็กระจายไป

ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบ

“อ้าว แล้วผู้อาวุโสยังไม่กลับมาเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

“ยัง” จิ้งจอกขาวตัวน้อยตอบ “ นักพรตเต๋าได้เก็บเกี่ยวสมุนไพรเทพสองชนิดแล้ว และยังคงเก็บอยู่”

“ผู้ชายคนนี้ไม่รู้จักพอจริงๆ” เยี่ยชิวพูด มองดูใบหน้าที่เหนื่อยล้าของจิ้งจอกขาวตัวน้อย รู้สึกเสียใจเล็กน้อย และพูดว่า “ให้ฉันกอดคุณและพักผ่อนสักพักเถอะ!”

“ตกลง” จิ้งจอกขาวตัวน้อยนอนบนหน้าอกของเยี่ยชิว และหลับไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวนอนไม่หลับ เขากำลังคิดเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง

เรื่องของเผ่าปีศาจสิ้นสุดลงแล้ว และต่อไป เขาจำเป็นต้องออกจากเผ่าปีศาจ

หลังจากออกจากเผ่าปีศาจแล้ว จะไปที่ไหนก็มีปัญหา เขาควรค้นหาที่อยู่ของพ่อเขาต่อไป หรือไปที่นิกายดาบชิงอวิ๋นเพื่อตามหานางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซี?

หรือบางที ไปที่จงโจวก่อนเพื่อค้นหาโชคของเผ่าพันธุ์ครึ่งมนุษย์ที่เหลือ

เยี่ยชิวไม่แน่ใจ

“ฉันจะหารือเรื่องนี้กับผู้อาวุโสในภายหลัง แล้วตัดสินใจ”

เมื่อเยี่ยชิวนึกถึงสิ่งนี้ ก็ตัดสินใจว่าตอนนี้อมตะชางเหม่ยอยู่ที่ไหน เขาหลับตา และในทันที สัมผัสเทพก็ปกคลุมทั่วทั้งเผ่าปีศาจ

ในไม่ช้า เขาก็เห็นอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยและสาวกเผ่าปีศาจสองสามคนกำลังต่อสู้กับอสูร

“โอ้ ไม่คิดว่าผู้อาวุโสจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ การฝึกฝนของเขามาถึงขั้นหยวนอิงกลางแล้ว!”

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้น เขาก็เห็นอสูรที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่ และยิ่งประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

“หมูป่า?”

นับตั้งแต่มาที่เผ่าปีศาจ นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยชิวได้เห็นหมูป่า

หมูป่ามีน้ำหนักประมาณสองสามพันกิโลกรัม มีขนาดใหญ่กว่าช้าง มีขนหยิกสีดำ มีงาสองงา ยาวกว่าครึ่งเมตร ดูเย็นชา

สัมผัสเทพของเยี่ยชิวครอบคลุมทั่วทั้งเผ่าปีศาจ และค้นพบทันทีว่า หมูป่าตัวนี้เป็นเพียงตัวเดียวในเผ่าปีศาจ

“ฉันไม่ได้คาดหวังว่า ในเผ่าปีศาจอันกว้างใหญ่ จะมีหมูป่าเพียงตัวเดียว”

เยี่ยชิวถอนหายใจกับตัวเอง จากนั้นเขาก็ดูระดับพลังยุทธ์ของหมูป่า ซึ่งอยู่ขั้นหยวนอิงสูง ซึ่งห่างจากการเข้าถึงขั้นท้งเสินแรกเพียงไม่กี่ก้าว

“ระดับพลังยุทธ์ของหมูป่าตัวนี้ไม่เลวเลย ผู้อาวุโสและคนอื่นๆ อาจไม่เข้ากัน”

ตามที่คาดไว้

ในการต่อสู้ที่ดุเดือด หมูป่าได้รับชัยชนะ ปล่อยให้อมตะชางเหม่ยและสาวกเผ่าปีศาจหลายคนอยู่ในสภาพที่แย่