บทที่ 1859 แย่แล้ว เจ้าสำนักโมโหจนกระอักเลือด

อู่จี๋เทียนจุนฟังออกว่า คนที่พูดอยู่ด้านนอก ก็คือผู้อาวุโสรองของสำนักหยินหยาง

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้อาวุโสรองมีเพียงหน้าที่เดียว นั่นก็คือบัญชาการวังพิทักษ์วิญญาณ

"ผู้อาวุโสรองก็รู้ว่าฉันกำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ แล้วยังกล้าจะมารบกวนฉันอีก ทำไมกัน?"

อู่จี๋เทียนจุนขมวดคิ้วแน่น

หลังจากที่หนีกลับมาถึงสำนักหยินหยางครั้งที่แล้ว เขาก็ได้ออกคำสั่งไปว่า หากไม่มีเรื่องที่สำคัญเป็นพิเศษ ห้ามให้ใครมารบกวนการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา

นอกจากนี้ ในสายตาของเขา ในเมื่อมีผู้อาวุโสรองเฝ้าอยู่ที่วังพิทักษ์วิญญาณมาโดยตลอด แล้วจะสามารถเกิดเรื่องใหญ่อะไรได้ล่ะ?

"เจ้าสำนัก รีบเปิดประตูเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ"

ผู้อาวุโสรองที่อยู่ด้านนอกประตู ก็ทำการเคาะประตูอย่างต่อเนื่อง

อู่จี๋เทียนจุนจึงสะบัดฝ่ามือออกไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงดัง"ตึง" และประตูของวิหารที่ปิดสนิทก็เปิดออก

นาทีต่อมา ผู้อาวุโสผมขาวหนึ่งก็ไปพุ่งจากด้านนอกเข้ามาอย่างรีบร้อน

"ผู้อาวุโสรอง คุณรีบร้อนมาพบฉัน มีเรื่องอะไรกัน?" น้ำเสียงของอู่จี๋เทียนจุนค่อนข้างไม่พอใจ

ตึง!

ผู้อาวุโสรองคุกเข่าลงกับพื้น และกล่าวอย่างรีบร้อนว่า: "เจ้าสำนัก เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ"

เมื่ออู่จี๋เทียนจุนเห็นทีท่าเช่นนี้ของผู้อาวุโสรอง ก็ยิ่งไม่พอใจ

"ผู้อาวุโสรอง ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่า ถึงอย่างไรคุณก็มีอายุหลายพันปีแล้ว ทำไมถึงยังทำตัวเหมือนกับเด็ก ที่จิตใจไม่นิ่งเช่นนี้อยู่อีก?"

"คุณลุกขึ้นก่อนเถอะ"

"ครับ!" ผู้อาวุโสรองตอบรับ และลุกขึ้นยืน

"บอกฉันมาซิว่า มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" อู่จี๋เทียนจุนกล่าว: "คุณไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ พูดค่อยๆ จา"

ผู้อาวุโสรองจึงกล่าวว่า: "รายงานเจ้าสำนัก เมื่อสองสามวันก่อน อวิ๋นเจี๋ยบุตรนักบุญคนที่สองได้เสียชีวิตลงแล้วครับ"

"อ้อ～" อู่จี๋เทียนจุนร้องอ้ออย่างนิ่งๆ ในฐานะเจ้าสำนักของสำนักหยินหยาง การตายของบุตรนักบุญคนหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างไรลูกศิษย์ของสำนักหยินหยางก็มีจำนวนมาก เสียชีวิตไปแค่คนหนึ่ง ก็แค่หามาเพิ่มก็เท่านั้น

ตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดก็คือสภาพอาการบาดเจ็บของตนเอง

"ผู้อาวุโสรอง นี่คุณมารบกวนฉันเพราะเรื่องนี้เองเหรอ?"

น้ำเสียงของอู่จี๋เทียนจุนค่อนข้างเยือกเย็น และกล่าวว่า: "ก่อนที่ฉันจะรักษาอาการบาดเจ็บก็บอกแล้วนี่ว่า หากไม่มีเรื่องใหญ่ห้ามให้ใครมารบกวน คุณลืมไปแล้วเหรอ?"

"เจ้าสำนักท่านเข้าใจผิดแล้ว ฉันยังรายงานไม่จบครับ" ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "ถังเยี่ยบุตรนักบุญคนแรก เขาก็เสียชีวิตไปเมื่อสองวันก่อนเหมือนกันครับ"

บุตรนักบุญสองคนเสียชีวิตภายในระยะเวลาเดียวกันเลยเหรอ?

ภายในใจของอู่จี๋เทียนจุนค่อนข้างรู้สึกประหลาดใจ แต่ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าสำนัก เขาได้พบเห็นอุปสรรคมากมายจนเคยชินแล้ว บนใบหน้าของเขาจึงสงบนิ่ง มองไปออกถึงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

"ถังเยี่ยและอวิ๋นเจี๋ยตายได้อย่างไร?" อู่จี๋เทียนจุนกล่าวถาม

ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "เรียนเจ้าสำนัก เรื่องนี้....ข้าน้อยไม่ทราบครับ?"

"คุณยังไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน แล้วมารายงานทำไมกัน?" อู่จี๋เทียนจุนกล่าวอย่างไม่พอใจ "พวกเขาตายที่ไหน?"

ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "วันนั้นที่บุตรนักบุญอวิ๋นเจี๋ยเสียชีวิต ได้ไปยังเขตแดนของเผ่าปีศาจ เพื่อปลอบขวัญลูกศิษย์ที่ปกป้องอยู่ที่เขตแดนของเผ่าปีศาจ และหากสันนิษฐานตามเวลาการเสียชีวิต เขาก็น่าจะเสียชีวิตระหว่างการเดินทางกลับครับ"

"ส่วนบุตรนักบุญถังเยี่ย ได้เสียชีวิตลงที่เมืองสิ้นหวังครับ"

"เมืองสิ้นหวัง?" อู่จี๋เทียนจุนเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "นั่นไม่ใช่อาณาบริเวณของเฉียนเฉิงเกนหรอกเหรอ?"

"ไอ้สวะเฉียนเฉิงเกน คาดไม่ถึงว่าแม้แต่บุตรนักบุญก็ยังปกป้องไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ"

"ผู้อาวุโสรอง คุณไปที่เมืองสิ้นหวังเดี๋ยวนี้ และนำตัวเฉียนเฉิงเกนกลับมาให้ฉัน......"

"เจ้าสำนักครับ เฉียนเฉิงเกนมาไม่ได้แล้วครับ" ผู้อาวุโสรองกล่าว: "เขาก็ตายแล้วเหมือนกันครับ"

หืม?

ในที่สุดสีหน้าของอู่จี๋เทียนจุนก็เปลี่ยนไป และกล่าวถามว่า: "คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?"

"อีกอย่าง ถังเยี่ยอยู่ที่สำนักไม่ใช่เหรอ? แล้วอยู่ดีๆ เขาไปทำอะไรที่เมืองสิ้นหวังล่ะ?"

ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "เจ้าสำนักไม่ทราบหรอกครับว่า ในช่วงเวลาที่ท่านรักษาอาการบาดเจ็บ เยี่ยหวู่ซวงที่ตามหาตัวอยู่นั้นได้ปรากฏตัวขึ้น"

"และเพื่อตามจับตัวเยี่ยหวู่ซวง บุตรนักบุญถังเยี่ยจึงไปที่เมืองสิ้นหวัง"