บทที่ 1860 กระจกอากาศหยินหยาง

"แต่ว่าอะไร?" อู่จี๋เทียนจุนตะคอกด้วยความหงุดหงิด: "มีอะไรก็รีบพูดออกมา"

ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "ได้ยินมาว่าถึงแม้ว่าเยี่ยหวู่ซวงจะทำให้ถังเยี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัส และหลบหนีออกจากเมืองสิ้นหวังไปแล้ว แต่เขาก็ถูกเฉียนเฉิงเกนจัดการจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นเดียวกันครับ"

"ตามหลักเหตุผลแล้ว ด้วยพลังยุทธ์ของเยี่ยหวู่ซวง คงจะไม่สามารถสังหารบุตรเทพซ่งเชวียและเจ้าเมืองเฉียนได้เป็นแน่ครับ"

"นอกจากนี้ ข้างกายของบุตรเทพซ่งเชวีย ก็ยังมีผู้พิทักษ์ที่เป็นสุดยอดขั้นทงเสินอีกสองคน"

"ซึ่งผู้พิทักษ์ทั้งสองคนนั้นก็เสียชีวิตแล้วเหมือนกัน"

"ข้าน้อยมีการคาดเดาอย่างหนึ่งว่า คนที่สามารถสังหารบุตรเทพซ่งเชวีย เฉียนเฉิงเกน และผู้พิทักษ์สุดยอดขั้นทงเสินทั้งสองคน และคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้คงจะมีเพียงแค่......"

เมื่อผู้อาวุโสรองพูดถึงตรงนี้ ก็หยุดลง และเงยหน้าขึ้นมองไปยังอู่จี๋เทียนจุน

อู่จี๋เทียนจุนมีสีหน้าเยือกเย็น และเอ่ยคำพูดออกมาผ่านซอกฟันว่า: "นักปราชญ์ผู้แข็งแกร่ง!"

ผู้อาวุโสรองพยักหน้า แล้วกล่าวว่า: "ข้าน้อยก็คิดเช่นนี้เหมือนกันครับ มีเพียงแค่นักปราชญ์ผู้แข็งแกร่งเท่านั้น ที่จะสามารถสังหารบุตรเทพซ่งเชวียและคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้"

"เพียงแต่ข้าน้อยก็ยังไม่เข้าใจว่า สรุปแล้วเป็นกองกำลังฝ่ายไหน ที่กล้าเป็นศัตรูกับสำนักหยินหยางของพวกเรา?"

"อีกทั้งยังส่งนักปราชญ์ผู้แข็งแกร่งมา โจมตีสังหารบุตรเทพด้วย?"

สายตาของอู่จี๋เทียนจุนเยือกเย็น และกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เมื่อมองดูทั่วทั้งโลกฝึกเซียนแล้ว คนที่ไม่พอใจต่อสำนักหยินหยางของพวกเราก็มีไม่น้อยเลย แต่ผู้ที่มีศักยภาพที่จะหาเรื่องกับสำนักหยินหยางของพวกเรานั้นมีไม่มากนัก"

"ซึ่งสำนักปู่เทียนและสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์มีศักยภาพนี้"

"แต่ทว่า พวกเรามีความเกี่ยวข้องเป็นพันธมิตรของพวกเรา และไม่อาจโจมตีสังหารคนของพวกเราโดยพลการได้"

"นิกายดาบชิงอวิ๋นก็เช่นกัน"

"แต่ว่า หยุนซานเป็นคนที่ประนีประนอม สำนักหยินหยางของพวกเรายั่วยุนิกายดาบชิงอวิ๋นหลายต่อหลายครั้ง แต่หยุนซานก็ไม่กล้าที่จะลงมือ ด้วยลักษณะท่าทางของเขาแล้ว คงไม่อาจลงมือกับพวกเขาได้ และเขาก็คงจะไม่กล้าโจมตีสังหารซ่งเชวียเป็นแน่"

"ส่วนตู๋กูอู๋ตี๋ก็เช่นกัน"

"เพียงแต่ เจ้าหมอนั่นมีนิสัยประมาทเลินเล่อ หยิ่งผยองอวดดีเป็นที่สุด ถ้าหากเขาเป็นคนลงมือจริงๆ ละก็ เขาจะต้องทิ้งชื่อเอาไว้อย่างแน่นอน กระทั่งอาจจะเข้ามาสังหารถึงสำนักหยินหยางของพวกเราด้วยซ้ำไป ฉะนั้นเขาจึงไม่ได้เป็นคนสังหารซ่งเชวียอย่างแน่นอน"

"ด้วยเหตุนี้ จึงเหลือเพียงที่เดียวเท่านั้น"

"คือเผ่าปีศาจ!"

อู่จี๋เทียนจุนกล่าว: "เผ่าปีศาจมีนักปราชญ์ผู้แข็งแกร่ง บวกกับพวกเขามีความอาฆาตแค้นต่อสำนักหยินหยางของพวกเรา จึงมีเหตุผลเป็นไปได้ที่จะสังหารซ่งเชวีย"

ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "เจ้าสำนักครับ ชายแดนของเผ่าปีศาจมีคนของพวกเราอยู่ ส่วนสำนักปู่เทียนและสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็มีคนจับตาดูอยู่ ถ้าหากมีคนของเผ่าปีศาจออกมา พวกเขาก็จะค้นพบในทันทีนะครับ"

อู่จี๋เทียนจุนกล่าวตำหนิว่า: "คุณเองก็เป็นนักปราชญ์ หรือว่าไม่รู้วิธีการของนักปราชญ์?"

"ถ้าหากนักปราชญ์ผู้แข็งแกร่งของเผ่าปีศาจปรากฏตัวออกมา และเพียงแค่อาศัยช่วงที่พลังยุทธ์ของลูกศิษย์ของพวกเราเหล่านั้นอ่อนแอ แล้วจะสามารถพบร่องรอยของนักปราชญ์เหรอ?"

อู่จี๋เทียนจุนหรี่ตาเล็กน้อย และแอบกล่าวในใจว่า: "ถ้าหากผู้แข็งแกร่งของเผ่าปีศาจสังหารซ่งเชวียจริงๆ เช่นนั้นก็แสดงว่า เยี่ยฉังเซิงอาจจะออกจากเผ่าปีศาจไปแล้ว"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของอู่จี๋เทียนจุนก็มีความคิดหนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า: "ผู้อาวุโสรอง ถ้าหากไม่มีเรื่องอื่นแล้วละก็ เช่นนั้นคุณก็ออกไปก่อนเถอะ......"

"เจ้าสำนักครับ ข้าน้อยยังมีเรื่องที่จะต้องรายงานอีกครับ" ผู้อาวุโสรองกล่าวว่า: "นอกจากเมืองสิ้นหวังแล้ว ก็ยังมีเจ้าเมืองของเมืองสุ่ยเยวี่ย เมืองเสวียนอวิ๋น เมืองเฟิงหั่ว เมืองจินเทา เมืองเฟยหยู แล้วก็เมืองหยิงเฟิงที่ถูกสังหารเหมือนกันครับ"

"คุณว่ายังไงนะ?" สายตาของอู่จี๋เทียนจุนทำให้คนตื่นตกใจเป็นอย่างมาก

ผู้อาวุโสรองกัดฟันรายงานว่า: "เจ้าเมืองของกำแพงเมืองทั้งเจ็ดนั้น ถูกสังหารทั้งหมดแล้วครับ"

อู่จี๋เทียนจุนโมโหเดือดดาล: "กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะสังหารเจ้าเมืองจำนวนมากขนาดนั้น รนหาที่ตาย.....แค่กๆๆ ...."

พรวด——

ในปากของอู่จี๋เทียนจุน กระอักเลือดสีแดงสดออกมา

เขาโมโหจนกระอักเลือด

"เจ้าสำนัก ถนอมสุขภาพด้วยครับ...."

ผู้อาวุโสรองเอ่ยปากปลอบโยน แต่ทว่า คำพูดยังไม่ทันจบลง บนใบหน้าก็ถูกฝ่ามือตบ

เพียะ!

อู่จี๋เทียนจุนตบหน้าผู้อาวุโสรอง แล้วก่นด่าว่า: "ไอ้สารเลว เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าแกเพิ่งจะมารายงานฉันตอนนี้ นี่แกมัวทำอะไรอยู่ห๊ะ?"

ผู้อาวุโสรองอธิบายอย่างน้อยใจ : "ข้าน้อยกังวลว่าอาการบาดเจ็บของท่านผู้นำจะไม่หายดี เมื่อได้ยินข่าวนี้จึงตื่นเต้นขึ้นมา ฉะนั้นเมื่อครู่นี้จึงได้พูดออกไป"