บทที่ 1861 หลงผู้ซ่า : ทำไมจะต้องเป็นฉันที่ได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอ?

ในสำนัก

อู๋จี๋เทียนจุนกล่าวว่า : "ผู้อาวุโสสี่ผู้อาวุโสห้าล้วนเป็นนักปราชญ์เก่าแก่ การจัดการปีศาจวัวของเผ่าปีศาจตัวนั้นมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร"

"ซูอู๋หมิงเป็นบุตรเทพที่สองของฉัน เป็นสุดยอดขั้นทงเสิน การฆ่านักบวชคนนั้น และจับตัวเยี่ยฉังเซิงมา สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายดาย"

"เยี่ยฉังเซิง ครั้งนี้แกหนีไม่พ้นแน่"

อู๋จี๋เทียนจุนกล่าวถึงตรงนี้ ก็นึกถึงสิ่งของล้ำค่ามากมายของเยี่ยชิว ชั่วขณะ เขาก็รู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย และตะโกนเรียกออกมาเบาๆ

"ทาสโลหิต!"

ฉับพลัน ข้างๆ อู๋จี๋เทียนจุน ก็ปรากฏหมอกเลือดสีแดงก่ำ

"เจ้านาย มีคำสั่งอะไรเหรอครับ?"

ในหมอกเลือด ได้ยินเสียงอันเลือดเย็นดังทอดออกมา และไร้ซึ่งความรู้สึก

"เพื่อเป็นการเผื่อเอาไว้ แกก็ไปที่เมืองกวงหมิงด้วยเข่นกัน" อู๋จี๋เทียนจุนออกคำสั่ง

ในหมอกเลือด น้ำเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นมา

"เจ้านาย หากฉันออกไป จะไม่มีใครปกป้องคุ้มครองท่านได้นะ"

อู๋จี๋เทียนจุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "วางใจเถอะ ถึงแม้ว่าอาการบาดเจ็บของฉันยังไม่หายดี แต่พละกำลังในการปกป้องตนเองยังคงมีอยู่"

"อีกอย่างหนึ่ง ฉันอยู่ที่นี่ ใครจะกล้ามาบุกรุก?"

"แกรีบไปที่เมืองกวงหมิงเถอะ และจับตาดูผู้อาวุโสสี่ ผู้อาวุโสห้าและซูอู๋หมิงอย่างเงียบๆ"

"ถ้าพวกเขาจัดการไม่สำเร็จ เช่นนั้นก็ค่อยลงมืออีกทีหนึ่ง"

"จำเอาไว้นะ แกจะต้องนำตัวเยี่ยฉังเซิงมาให้ฉันแบบเป็นๆ ต่อให้เขาจะเหลือเพียงลมหายใจก็ตาม"

"เยี่ยฉังเซิงสำคัญต่อฉัน! สำคัญมากๆ! สำคัญที่สุด!"

"แกเข้าใจไหม?"

น้ำเสียงเยือกเย็นได้ดังขึ้นในหมอกเลือด : "ฉันเข้าใจแล้ว"

"รีบไปเถอะ อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง" อู๋จี๋เทียนจุนโบกๆ มือ

ฟรึ่บ——

ในอากาศเกิดเสียงดังขึ้นเบาๆ และหมอกเลือดนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

"นักปราชญ์สองท่าน บุตรเทพหนึ่งท่าน บวกกับนักบุญใหญ่อีกหนึ่งท่าน ยังมีเจ้าเมืองของเมืองกวงหมิงและองครักษ์อีกจำนวนนับไม่ถ้วน ฉันไม่เชื่อหรอกว่า เยี่ยฉังเซิงจะยังสามารถหนีรอไปได้"

"เยี่ยฉังเซิง รอให้เจอแกอีกครั้ง สิ่งของล้ำค่าบนตัวแกจะต้องเป็นของฉัน"

อู๋จี๋เทียนจุนตื่นเต้นดีใจจนอยากจะหัวเราะออกมา

จากนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

"เยี่ยฉังเซิงเพียงแค่คนเดียว คาดไม่ถึงว่าจะก่อความวุ่นวายจนสำนักหยินหยางพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ น่าแค้นใจจริงๆ"

เมื่ออู๋จี่เทียนจุนนึกถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็เย็นชา และจู่ๆ ร่างก็หายออกไปจากสำนัก

วินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวอยู่ที่ผาวิญญาณ

"หลงผู้ซ่าอยู่ที่ไหน?" อู๋จี๋เทียนจุนตะโกนออกไป

ไม่นาน เงาร่างของหลงผู้ซ่าก็ออกมาจากใต้ผาวิญญาณ และมาอยู่ตรงหน้าอู๋จี๋เทียนจุน โค้งคำนับพร้อมกล่าวว่า : "คารวะท่านอาจารย์"

อู๋จี๋เทียนจุนจับหลงผู้ซ่าเอาไว้ และออกแรงฉีกออกจากกัน

"โอ๊ย....."

หลงผู้ซ่ากรีดร้องอย่างน่าเวทนา ร่างกายถูกฉีกแยกออกกลายเป็นสองเสี่ยง เลือดสดๆ ไหลรินออกมา และร้องเรียกอย่างหวาดกลัว : "ท่านอาจารย์——"

"หลายวันมานี้ แกไปทำอะไรอยู่?" อู๋จี๋เทียนจุนพูดจบ ก็ปล่อยหลงผู้ซ่า

ทันใดนั้น ร่างที่แยกจากกันของหลงผู้ซ่าก็สมานกันเหมือนเดิม

หลงผู้ซ่าเจ็บปวดจนหน้าซีดเผือด กล่าวว่า : "ท่านอาจารย์ หลายวันมานี้ฉันได้ฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่ได้หยุดพักเลย"

"ไอ้สวะ! แกเป็นลูกศิษย์ของฉันมานานขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะยังอยู่ที่ขั้นหยวนอิงสูงอยู่อีก ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ"

อู๋จี๋เทียนจุนโกรธอย่างมาก เขาจับหลงผู้ซ่าขึ้นมา และฉีกออกจากกันทันที

"โอ๊ยๆๆ ....."

หลงผู้ซ่ากรีดร้องอย่างน่าสังเวชไม่หยุด

ร่างกายของเขาถูกอู๋จี๋เทียนจุนฉีกออกและสมาน เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยครั้ง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทุกที่