บทที่ 1868 เผาให้หมด

“ปัง!”

เมื่อคำพูดของเยี่ยชิวสิ้นสุดลง เปลวไฟสีดำที่ลอยอยู่ในอากาศก็กลายเป็นมังกรไฟยาวร้อยฟุต กลืนกินวิญญาณของซูอู๋หมิง ทันที

“อา...…”

ซูอู๋หมิงส่งเสียงกรีดร้องอันแหลมคม วิญญาณของเขาก็กลายเป็นเถ้าถ่านทันที

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกใจ

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า เยี่ยชิวซึ่งมีการฝึกฝนที่ต่ำเช่นนี้ จะพึ่งพาไฟวิเศษเพื่อทำลายล้างซูอู๋หมิงอย่างสมบูรณ์

นี่คือบุตรเทพคนที่สองของสำนักหยินหยาง!

เขาตายไปอย่างนั้นเหรอ?

โหดเกิน!

ทหารยามหลายพันคนในคฤหาสน์ของเจ้าเมืองมองดูเยี่ยชิวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว ราวกับว่าในสายตาของพวกเขา เยี่ยชิวเป็นราชาปีศาจ

“กลับมา!”

เยี่ยชิวออกคำสั่งเบาๆ

มังกรไฟยาวร้อยฟุตกลับคืนสู่รูปแบบเดิมทันที มีลักษณะคล้ายถั่วเหลือง ลอยอยู่บนปลายนิ้วของเยี่ยชิว

จากนั้น เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองอากาศ

เนื่องจากการตายของซูอู๋หมิง ผู้อาวุโสสองคนของสำนักหยินหยางจึงโกรธมากและต้องการรีบลงไปฆ่าเยี่ยชิวโดยตรง อย่างไรก็ตาม พวกเขาพัวพันกับผู้อาวุโสวัว และไม่มีเวลาเหลือ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงระบายความโกรธต่อผู้อาวุโสวัว เท่านั้น

ผู้อาวุโสวัวแข็งแกร่งมากและยืนหยัดต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญขั้นนักบุญสองคนที่โจมตีเขา ทำให้ยากต่อการกำหนดผลลัพธ์ชั่วขณะหนึ่ง

ดูเหมือนว่าเป็นการยากที่จะตัดสินผู้ชนะ

ในการต่อสู้ระหว่างผู้เชี่ยวชาญขั้นนักบุญสามคน

จากนั้น เยี่ยชิวก็จ้องมองไปที่ทหารยามในคฤหาสน์ของเจ้าเมืองและก้าวไปข้างหน้า

“ชู่ว!”

ทันทีที่เท้าของเยี่ยชิวสัมผัสพื้น ทหารยามทุกคนก็ถอยกลับพร้อมกัน

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง

“ชู่ว!”

ทหารยามหลายพันคนถอยกลับไปอีกหนึ่งก้าว

กล่าวโดยสรุป ทุกก้าวที่เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้า ทหารยามจะถอยกลับ บางคนถึงกับตัวสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว

ฉากนี้ค่อนข้างตลก

เยี่ยชิวลูบจมูกแล้วยิ้มแล้วพูดว่า “พวกคุณกลัวอะไร? ฉันไม่ใช่ปีศาจ”

แต่คุณน่ากลัวกว่าปีศาจ

ปีศาจอาจคร่าชีวิตได้ แต่อย่างน้อยมันก็ทิ้งศพไว้ข้างหลัง ในทางกลับกัน คุณไม่ทิ้งแม้แต่เศษกระดูกเมื่อคุณฆ่า

มันจะดีกว่าที่จะอยู่ห่างจากคุณ

นี่คือความรู้สึกของทหารยามทุกคน

“น่าเบื่อ” เยี่ยชิวหันศีรษะและมองไปที่ทหารยามขั้นทงเสินสองคน

ทหารยามทั้งสองมีสีหน้าเคร่งขรึม โดยมีเจตนาฆ่าอย่างเย็นชาอยู่ในดวงตาของพวกเขา

พวกเขาเกลียดเยี่ยชิวถึงแก่นแท้

ก่อนอื่น พวกเขาติดตามลู่ฟู่กุ้ยที่ถูกสังหาร

จากนั้นพวกเขาติดตามซูอู๋หมิง โดยคิดว่าการติดตามบุตรเทพจะนำไปสู่อนาคตที่สดใส แต่ซูอู๋หมิงถูกเยี่ยชิวเผาจนตาย

เยี่ยชิวเป็นตัวซวยของพวกเขา

เยี่ยชิวไม่สนใจเจตนาฆ่าของผู้คุมสองคน เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “คุณทั้งสอง มีบางอย่างที่ฉันต้องอธิบายให้พวกคุณฟัง”

“การตายของลู่ฟู่กุ้ยและซูอู๋หมิงไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่เป็นของคุณ”

“เพราะว่า..….พวกคุณถูกลิขิตให้พ่ายแพ้”

นี่เป็นตรรกะแบบไหน?

คุณฆ่าใครสักคน แต่มาโทษเรา คุณไม่ละอายใจเลยเหรอ?

นอกจากนี้ ฉันเคยได้ยินมาว่าโชคชะตากำหนดให้เอาชนะคู่ครอง พ่อแม่ หรือลูก ไม่ใช่เจ้านาย

ทหารยามทั้งสองจ้องมองที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ

“พอแล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลากับคุณ ฉันฆ่าซูอู๋หมิงไปแล้ว หากคุณต้องการล้างแค้นเขา ลุยเลย” เยี่ยชิวกล่าว

ทหารยามทั้งสองยืนนิ่งไม่ลงมือ