ตอนที่ 1867
บทที่ 1869 ท้าทายนักบุญ
October 21, 2026
ค่ายกลนักบุญถูกเผาจนหมดด้วยไฟพิเศษ และมีอากาศบริสุทธิ์พุ่งเข้ามา
“เจ้าหนู คุณลงมือเร็วเกินไป”
อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างเสียใจ “ต้องมีสมบัติมากมายบนร่างของซูอู๋หมิง และยังมีสิ่งดีๆ มากมายในคฤหาสน์ของเจ้าเมืองแห่งนี้ ตอนนี้ ทุกอย่างถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านด้วยไฟของคุณ”
“อะไรนะ คุณโทษฉันเหรอ?” เยี่ยชิวมองดูอมตะชางเหม่ย อย่างเย็นชา โดยมีเปลวไฟสีดำกะพริบอยู่ที่ปลายนิ้ว
อมตะชางเหม่ยกลัวว่าเยี่ยชิวจะดำเนินการกับเขา ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างไร้ยางอายและพูดว่า “ฉันจะตำหนิคุณได้อย่างไร”
“ฆ่าก็ดี!”
“คนเลวเหล่านี้จากสำนักหยินหยางสมควรตาย!”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ความรู้สึกเสียใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอมตะชางเหม่ย เขากล่าวว่า “น่าเสียดายที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองแห่งนี้ถูกเผาจนราบคาบ ฉันไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสเหล้าอายุพันปีของลู่ฟู่กุ้ย
ถ้าไม่พูดสิ่งนี้ก็คงดี แต่เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เยี่ยชิวก็โกรธ
“ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะความปรารถนาของคุณที่จะดื่ม และกระโดดลงจากเรือเหาะโดยไม่ได้รับอนุญาต เราคงไม่ตกหลุมพราง” เยี่ยชิวกล่าว “โชคดีที่ฉันมีไฟพิเศษ ไม่อย่างนั้น แม้ว่าเราจะหนีจากที่นี่ ก็จะมีชีวิตอยู่ได้แค่วันนี้ เราก็คงจะเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
อมตะชางเหม่ยรู้สึกผิด กล่าวว่า “เจ้าหนู ฉันขอโทษ……”
เยี่ยชิวขัดจังหวะ “อย่าขอโทษฉันเลย แค่ระวังให้มากขึ้นในอนาคตและอย่าติดขัดทุกครั้งที่ได้ยินเกี่ยวกับเหล้า”
“อืม” อมตะชางเหม่ยพยักหน้า เหลือบมองไฟพิเศษบนปลายนิ้วของเยี่ยชิว แล้วพูดว่า “เจ้าหนู มาคุยกันหน่อยเถอะ”
“มันคืออะไร?” เยี่ยชิวถาม
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เมื่อเรากลับสู่โลกมนุษย์ในอนาคต เรามาร่วมมือกันและเริ่มต้นธุรกิจ เปิดโรงเผาศพกันเถอะ”
ปากของเยี่ยชิวกระตุก
ให้ตายเถอะ คุณคิดไอเดียแบบนั้นได้ คุณบ้าเรื่องการหาเงินหรือเปล่า?
ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดได้ อมตะชางเหม่ยพูดต่อว่า “ฉันจะรับผิดชอบในการรับศพ และคุณจะรับผิดชอบเรื่องการเผาศพ”
“คุณมีไฟพิเศษ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องซื้ออุปกรณ์เผาศพอื่นๆ ซึ่งสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก”
“เมื่อโรงเผาศพเริ่มทำงาน เหรียญเงินจะไหลเข้ากระเป๋าของเราเหมือนน้ำอย่างแน่นอน”
“ส่วนกำไรของโรงเผาศพ เราจะแบ่งกันเจ็ดสิบ สามสิบ โดยฉันเอาเจ็ดสิบ ส่วนคุณเอาสามสิบ”
“เจ้าหนู สนใจไหม? ให้ฉันบอกคุณ……”
บัซ!
ในขณะนั้น เยี่ยชิวสัมผัสได้ว่าดาบเซวียนหยวน ที่ซ่อนอยู่ในตาซ้ายของเขาสั่นเบา ๆ
“หืม?” เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจ
ดาบเซวียนหยวนกำลังเตือนเขา บ่งบอกถึงอันตราย
“เจ้าหนู ฉันกำลังคุยกับคุณอยู่ คุณยังฟังอยู่หรือเปล่า……” อมตะชางเหม่ยกล่าว
“หุบปาก” เยี่ยชิวขัดจังหวะอมตะชางเหม่ย และเตือนว่า “ระวัง มีอันตราย”
เขารู้ว่าดาบเซวียนหยวนจะไม่เตือนเขาโดยไม่มีเหตุผล
อมตะชางเหม่ยมองไปรอบๆ และถามว่า “อันตรายอยู่ที่ไหน?”
เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง สังเกตอย่างระมัดระวัง และพบว่าผู้อาวุโสวัวและผู้อาวุโสสองคนถูกขังอยู่ในการต่อสู้ที่ดุเดือด มีการต่อสู้ที่เท่าเทียมกัน ทำให้เป็นการยากที่จะตัดสินผู้ชนะในระยะเวลาอันสั้น
“ไม่น่าจะเป็นผู้อาวุโสวัว แล้วอันตรายมาจากไหน?”
“เป็นไปได้ไหมว่ามีศัตรูซ่อนตัวซุ่มซ่อนอยู่?”
ด้วยความคิดนี้ เยี่ยชิวเปิดใช้งานดวงตาสวรรค์ของเขาทันที สแกนท้องฟ้า แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
เยี่ยชิวตรวจสอบดาบเซวียนหยวนอีกครั้ง คราวนี้ดาบก็พักอยู่ในตาซ้ายของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่สั่นอีกต่อไป
“แปลก”
เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายพันไมล์ ลึกลงไปในอากาศ ดวงตาสีแดงเลือดไร้อารมณ์คู่หนึ่งถูกซ่อนไว้